Archives for posts with tag: zondag

De griep. Wat vreselijk. Gewoon een hele dag op bed liggen en he-le-maal niks doen. Alleen maar overal ongemak. En veel gehoest en geproest.

Vandaag gaat het alweer wat beter. Ik heb de pyjama alweer uit gehad en ben onder de douche geweest. Daarvoor was het ook wel handig dat ik m’n pyjama had uitgetrokken trouwens. En ik doe ook alweer iets. Ik kijk TV.

tvzien.jpg

Of dat nou wil zeggen dat het goed met me gaat, dat weet ik eigenlijk niet, maar het is wel Lekker Nederlands.

Wie weet pak ik morgen de breipennen wel weer op. Of ik ga de was opvouwen. Of ik doe nog gewoon even niks. En dan maar hopen dat ik zondag weer de ouwe ben… Of maandag, in ieder geval maandag!

Léia

Advertenties

Dit is een kaodoku. Een kaodoku? Dat lijkt wel veel op een sudoku… en dat is ook zo.

kaodoku

Het verschil is dat je nu meer mogelijkheden hebt, want je kunt zoeken op de vormpjes én op de bekjes. Je hebt een sneubekje, een lachebekje en een streepske.
Het is een nieuwe app en vreselijk verslavend. Ik heb mezelf op rantsoen gezet, ik mag alleen tijdens het eten nog een spelletje doen. Het afgelopen weekend, toen ik onverwacht zaterdagavond vrij had en zondag alleen maak cake hoefde te bakken van mezelf, heb ik me er vreselijk tegoed aan gedaan.

En nu heb ik een ontstoken oog. En dat is vet sneu op je verjaardag!

oog

Nog niet zo lang geleden had ik last van m’n rechteroog en dit, jawel, is mijn linkeroog. Dat verhaal dat ik toen een ontsteking had opgelopen omdat ik tijdens het borduren met mijn kop in een lampje had gehangen, dat klopt dus niet.
Het ik daarvoor al een week lang niet geborduurd!!

Deze keer geef ik de schuld aan de kaodoku.

Da’s dus driedubbel sneu: voor niks niet geborduurd, op je verjaardag rondlopen met zo’n sneu oog en nu dus ook nog eens geen kaodokutjes meer.
Oh ja, en ik heb vanavond mijn wijsvinger de verkeerde kant op dubbel geklapt achter een deurkruk. Ook best zielig eigenlijk…. Of ik ben gewoon wat triest omdat m’n verjaardag weer voorbij is? 58. Al een hele meid nietwaar?

oud

Léia

Vanavond kwam het idee weer voorbij. Waarom ga ik niet een keertje vloggen? Waarom maak ik niet eens een videootje?

Nou, dat zal ik je vertellen: ik weet niet hoe dat moet. Gister heb ik weer eens een les geskypt. De buurvrouw belde aan (ze wilde de hond graag even mee op haar avondwandeling, en de hond wil dat ook altijd wel graag) en vroeg me wat ik aan het doen was. Ze had door het raam gezien hoe ik grootse bewegingen zat te maken met mijn armen.
Fijn dat zij het gezien heeft, want degene met wie ik zat te skypen zag dat natuurlijk niet. Ook zo grappig: ik wilde gaan skypen achter mijn ‘vaste’ computer, tot ik bedacht dat daar geen microfoon en volgens mij ook geen camera in zit. Net wat voor mij.

Tijdens dat skypen zie je ook de hele tijd jezelf in een hoekje van het scherm. En dat valt me altijd weer tegen. Zelfs al ben ik net bij de kapper geweest. Ik vermoed dus dat als ik een filmpje heb gemaakt voor op m’n blog, dat ik daar nooit echt tevreden over zal zijn. Of…

thea.jpg

Misschien schuilt er in mij wel een Thea of een Zaaimeisje. Morgen is het zondag. Ik heb nog ontzettend veel te doen, maar wellicht vind ik wel een ogenblikje om te experimenteren. We gaan het zien (of niet..).

Léia

De laatste tijd heb ik wat last van m’n middelvinger. Niet heel erg gek, want sinds die misselijke Lyme ben ik nog steeds wat gewrichtsontstekingsgevoelig. Nou heb ik om die vinger een prachtige ring. Mijn lievelingsring. Ik draag weinig sieraden, maar die ring de draag ik al jaren; sinds ik hem vond in een Bijouterie Brigitte in Utrecht. Soms vind je iets en dan denk je: dat moet ik hebben, dat bén ik! Nou, ik bén die ring.

ring

Maar hij moet wel van die vinger af kunnen. En dat lukte niet. Echt niet!
Ik dacht: tja, ik eet tegenwoordig zo lekker, met dank aan Hello Fresh; ik word natuurlijk te dik! Ik zal het maar eerlijk zeggen: ik heb een abonnement voor 2 personen, voor 3 dagen. Dan hoef ik maar 3 x te koken en heb ik voor 6 dagen te eten… Maar eerlijk gezegd is het altijd zo lekker, dat ik die dubbele portie met hetzelfde gemak in één keer oppeuzel. Nou eet ik er dan wel geen rijst, of aardappeltjes, of pasta bij, dus dat scheelt, maar desalniettemin durf ik niet meer op de weegschaal te gaan staan.

Zou mijn andere ring dan nog wel van mijn vinger willen? Aan mijn andere hand heb ik namelijk ook een ring: die heb ik op Kreta gevonden, toen ik Lara daar ging opzoeken. Twee hartvormige uiteinden, die elkaar aan het einde van de ring ontmoeten in het voorbijgaan.
Na een stevig potje wrikken en wringen, trekken en scheuren is het me uiteindelijk toch gelukt. En wat blijkt?

kromme ring

Mijn ring is geen ring meer! Er zit een hele platte kant aan! En bij nadere inspectie blijkt ook mijn andere ring zwaar verbogen. Geen wonder dat ik hem niet meer voorbij de kootjes krijg. Mijn vingerkootjes hebben natuurlijk nog wel een mooi rond modelletje. Waarschijnlijk heeft al dat pakken en proppen en tillen en sjouwen tijdens de verhuizing mijn ringen ook een beetje verbouwd. Of ze hebben gewoon na al die jaren de vorm van mijn vingers aangenomen. Maar hoe het ook zij, wil ik die ring van mijn vinger af, en weer een beetje rond laten buigen, dan zal ik zeker een weekje moeten vasten.

En dat gaat helaas niet, want zondag komt alweer een nieuwe doos… Yammie!

Léia

Vorige week heb ik zondag uitgeroepen tot rustdag. Voor heel veel mensen is zondag altijd al een rustdag geweest, maar ik heb meestal heel veel gepland, juist op zondag. Alleen baal ik er dan van dat ik van alles moet doen, want het is tenslotte zondag! Vandaar dat ik besloot dat zondag een rustdag is. Niks plannen dus.

En wat doe je dan veel! Niet omdat het moet, maar gewoon omdat het kan!

foto
Bijna 100 appeltjes geschild en er appelmoes van gekookt; plannen gemaakt om mijn huis helemaal te restylen (compleet met een gedetailleerde planning) en het tuinpad vrijgehakt, zodat je er weer droog door kunt (zelfs als het regent).

En natuurlijk ook nog lekker in de tuin gezeten, genieten van het prachtige nazomerweer. Wat een zalige zondag.

Morgen is het weer maandag. Dan ga ik met mijn planning onder de arm en de telefoon aan een oor flink aan het werk. Stap 1: verhuisdozen verzamelen, want er gaat een heleboel versjouwd worden! Spannende week…

Léia

Had ik al verteld dat ik mij in de stad heb laten verleiden door een aardige jongeman (die ik meteen graag voor mijn bedrijf wilde inhuren als promotor) om Hello Fresh te gaan proberen?

Hellofreshdoos

Ik vind het geweldig!! Elke zondag komt er iemand aan mijn deur met een doos vol verrassingen. Net Sinterklaas! Dat alleen al is zo leuk, net een blije doos. Bestaan die eigenlijk nog? Blije dozen? Of zo’n supermarktdoos waar je voor kunt sparen en als je dan eindelijk je kaart vol hebt, ga je naar huis met een doos vol spulletjes (waar dan wel de helft van in de kelder verdwijnt om een jaar of wat later bij een grote schoonmaak naar de container te worden  verwezen wegens minstens 3 jaar over datum). Of een kerstpakket. Elke week een kerstpakket. Maar dan begint de pret natuurlijk pas.

Je moet gelijk je doos uitpakken, want er zit ook vlees en meestal vis in, of room, kaas, yoghurt, spulletjes die in de koelkast bewaard moeten worden. En als je dan alles hebt opgeborgen (ik heb nu een speciaal mandje voor de uitjes en de kruidjes en de nootjes enzo), dan ga je de recepten bestuderen. Wat heb je precies waar voor nodig? Een beginnersfout (van mij in ieder geval, misschien is niet iedereen zo onnozel) is dat er ook ingrediënten bij zitten die in meerdere gerechten gebruikt worden en als je dat niet door hebt, dan sta je raar te kijken bij gerecht nummer 2…

In verband met de houdbaarheid van met name het vlees, is er een volgordesuggestie. Ik krijg een doos voor 2 personen voor 3 dagen. Dat betekent dat ik 2 dagen achter elkaar hetzelfde kan eten (hoef ik maar 1x te koken), of ik doe de helft in de vriezer, voor later een keertje. In ieder geval heb ik genoeg voor 6 dagen. Zes dagen waarin ik vrolijk naar huis ga om wat lekkers én gezonds voor mezelf klaar te maken. En de zevende dag? Nou, er is altijd nog de McDonalds, een keertje bij iemand anders eten, of mijn nieuwste hobby: soep koken.

farfalle zonder farfalle

En vandaag heb ik dag 3 meegenomen naar mijn zus. Nou is dag 3 meestal de vegetarisch dag, dus we hebben de schotel opgeleukt met een lekker sliptongetje. “Hoe heet dit gerecht?” Ja eh: Romige farfalle met knoflook, cherrytomaten en grana padano. En dan nog dekt het niet de lading. Om te beginnen is er het pastaprobleem. De farfalle had ik vervangen door witte boontjes. Eigenlijk was het: Romige witte bonen met verse knoflook, gele cherrytomaten, venkel en grana padano, met een sliptongetje. Oh ja en als garnering nog wat verse peterselie uit mijn AH kruidentuintje.

Na een week knetterhard trainen op de Wii, zit ik hier nu op het hoekje van de stoel (de hond lag er eerst, dus voor mij is er niet zoveel plek meer over) met de laptop op schoot (waar hij toch ook voor gemaakt is) en eindelijk begrijp ik waarom die toetsen zo ver naar achteren liggen op dit apparaat. De onderste helft wordt namelijk bedekt door mijn zeer goedgevulde buikje. Als daar de spatiebalk had gezeten, dan zou er waarschijnlijk meer wit dan lettertjes in deze blog staan.

Overmorgen komt er weer een nieuwe doos. Ik heb er nu al zin in!

Léia

Oké, ik zal het nu maar eerlijk toegeven: ik ben weer thuis. De piano staat er nog en de tv ook. Na 3 warme nachten in een vreemd bed en zo lang en vaak de vloer vegen dat de steel dubbel is geknakt (boy heb ik aan mijn schoonmaakquote voldaan!) is het wel weer even tijd voor mijn eigen fijne bedje. Bovendien, na die klap tegen de deur, waarbij mijn bril zich in mijn linkeroog boorde (vatl mee hoor, beetje blauw enzo), kreeg ik vandaag een flinke kastplank op mijn linkervoet. Omdat ik daarna mijn schoen niet meer aankon en dus noodgedwongen op mijn blote voetjes hielp de garage te herinrichten, ging er op mijn rechtervoet even iemand staan. Ja, dan is het ook tijd om even te stoppen.

Vanmiddag dus nog even snel langs de opticien, geweldige service bij Beenen Brillen, om m’n bril weer recht te laten zetten, wat boodschapjes gedaan en lekker voor de tv. Grappig: ik heb de tv helemaal niet gemist toen hij er niet was, maar zodra ik thuis kom en op de bank neerplof, dan gaat ie aan. Beetje Castle kijken en The Mentalist, want verder was er ook weinig op. Beetje facebooken, spelletje doen, kopje thee, ken je dat? Ik ben zowaar alweer wat bijgetrokken.

Morgen ga ik er weer fors tegenaan, want ik heb nog steeds 6 blokjes te vertalen en het studiehuis kan ook wel een flinke beurt gebruiken. Maar goed, we beginnen pas weer over 4 weken, dus ik heb het nog even aan tijd. Heerlijk, ramen lappen, gordijnen wassen, kasten uitruimen, vloeren schrobben, ja hoor, ik heb er al helemaal zin in. Maar eerst m’n eigen huis. Na die geweldige start vorige week, geloof ik er weer helemaal in. Ik moet alleen dat vroeg opstaan nog even onder de knie zien te krijgen.
Gister las ik namelijk dat het niet goed is om een wekker te zetten. Een mens wordt blijkbaar in fasen wakker en de herrie van een wekker verstoort je natuurlijke ritme. Nou snap ik ook hoe dat werkt met die mensen die voordat de wekker afgaat hun bed al uit zijn. Die mensen willen graag normaal wakker worden, dus dan doen ze dat vóór de wekker afgaat, op natuurlijke wijze. Maar hebben ze dat nou geleerd na jaren wakker geworden te zijn van de wekker, of zeggen ze gewoon: over 7 uur en 40 minuten gaat de wekker af, dus over 7 uur en 35 minuten moet je wakker zijn…

Daar moet ik nog maar eens goed over nadenken. Zo dadelijk, als ik in mijn bed lig. Voor ik in slaap val en zonder wekker, want morgen is het zondag. En dan kom ik graag op natuurlijke wijze m’n bed uit.

Léia