Archives for posts with tag: zon

heb ik een hoed gehaakt. Ik kan namelijk heel slecht tegen de zon op mijn bolletje…  en daarom droeg zij een hoedje.

Maar hoewel de foto waar ik voor ging een vlot model met een opstaande rand beloofde, en ik mijn hoed zelfs nog uitgebreid had behandeld met een nieuw aangeschafte bus van die overhemd-stijfselstrijkspray, kwam ze in Frankrijk zó uit de koffer…

image

All but charming. Gelukkig heb ik haar in Frankrijk niet echt nodig gehad.

Maar wat te doen om het ding te redden? Jana stelde voor een baleintje in de rand te haken….

image

Ik vind het een geslaagde actie. En wanneer komt dan nu eindelijk die zon…?

Léia

Advertenties

Donderdag schreef ik nog in mijn dagboek: “Het is eindelijk zomer. Ik zit te genieten in de schaduw van mijn fantastische eikenboom, op mijn schommelbankje, in het traditionele korte spijkerrokje (dat ik weliswaar nauwelijks meer dicht krijg, maar eerder is het geen zomer).”  Wat was het fijn. Even.

Maar ik ben allergisch voor de warmte. Echt, ik krijg acuut ‘een zwaar hoofd’. Dat is nog net geen hoofdpijn, maar dan moet ik wel heel erg gaan oppassen. Zeker niet in de brandende zon gaan zitten, regelmatig koelen (kop in de koelkast werkt al prima), en rustig aan doen.

En laat dat nou net niet in mijn planning passen… Ik wilde schoonmaken en schuren en dozen versjouwen en het plafond verven en de tuin onderhanden nemen! Paracetamol biedt weinig soelaas, evenmin als ibuprofen. En ik werd vannacht om de haverklap wakker, alleen maar om te constateren dat mijn hoofd nog steeds niet van plan was om mee te gaan werken aan een vrolijke, actieve dag.

meer van lenten

Dit is het terras van Het Meer van Lenten in Terhorne

Bah. Er zit niets anders op. Een terrasje onder een grote parasol, liefst ergens bij het water, waar nog zo’n lekker windje je huid verkoelt, liptonice met een schijfje citroen en een luchtige jurk.
Gelukkig is dit Nederland. Voor je het weet regent het weer pijpestelen en kan ik fijn mijn plafonnetje witten….

Léia

Mij zul je niet vaak horen klagen over het weer. Het meeste weer vind ik namelijk ook wel prima. Een flinke herfststorm: ideaal weer voor een handwerkje, gezellig met warme chocolademelk voor de open haard (die ik niet heb hoor, maar het idee is zo leuk). Datzelfde geldt natuurlijk ook voor sneeuw en ijs! Die knapperige knisperige frisheid van buiten en dan die smoeke warmte binnen, heerlijk!

Het enige weer waar ik niet zo van houd, dat is hitte. Zodra de temperatuur de 30 graden nadert, dan ben ik niet meer zo blij. Een heerlijk voorjaarszonnetje, ja, dan zit ik buiten op mijn schommelbankje. Die warme zonnestralen na een flinke regenbui, ja, ik ben in de tuin te vinden. En in het najaar, met zo’n waterig zonnetje een stevige wandeling maken, ik ben erbij! Maar die ploertige, alles verzengende zomerzon, nee. Dus terwijl iedereen jubelt over het prachtige zomerweer, verstop ik mij ergens in de schaduw onder een hoedje.

En vandaag gebeurde er dus iets raars. Al de hele week riepen ze op radio en tv dat het dit weekend eindelijk weer prachtig zomerweer ging worden. Daar word ik dan dus niet per definitie vrolijk van, maar vooruit, na al die regen is het toch ook wel weer fijn om de zon eens te zien schijnen. En nu ben ik dus teleurgesteld.
Gister was het al niet veel soeps, maar toen kon je nog in je T-shirtje buiten zijn. Maar dat schitterende weer dat voor vandaag beloofd was:

Het waait, het is helemaal niet eens een beetje warm en de lucht is grijs, grijs, grijs. Geen wolkje voor de zon, nee, alleen maar grijs.

Daar ben zelfs ik een beetje teleurgesteld van. Nou, vooruit. Vest aan, theewater opzetten en dan maar weer een opruimklusje oppakken. Of toch een breiwerkje…

Léia

Vanmiddag heb ik mijn schommelbankje weer lekker schoongemaakt. Hij ziet er nog prachtig uit. Dank je wel daarvoor Nico, je weet hoe gelukkig ik ervan word .

bankje.jpg

Alleen nog even de kussens wassen binnenkort.

Die kussens trouwens, die had ik even buiten gelegd in de zon op het pleintje achter huis, terwijl ik aan het schoonmaken was. Zou ik ze ophalen, zwermen er werkelijk hele drommen hommeltjes omheen! Even dacht ik nog dat die hommels uit de kussens waren gekropen, maar nee, onder mijn pleintje is blijkbaar een gigantische hommelwoning gevestigd. En doordat ik die kussens daar neer had gegooid, had ik blijkbaar nogal wat ingangetjes geblokkeerd.
Ik heb het euvel verholpen en ik en de hommels zijn weer vrienden.

Heerlijk, bijna de hele dag buiten in de tuin gezeten.
Het leuke aan het voorjaar is, dat je zo een voor een de planten, struiken en bomen ziet ontluiken. Sommige (zoals mijn schattige prunusje) zijn al helemaal klaar met bloeien en andere (zoals de prachtige hibiscus voor mijn raam) beginnen nu pas een beetje uit te botten.

De eik is bepaald niet een van de bomen die zich als eerste vol in het blad tooit.

eik.jpg

Zo zag ie er vanmiddag uit, toen ik op mijn rug op het bankje lag te schommelen in de zon.

En al ben ik nog lang niet klaar met het verwijderen van zijn talrijke nazaatjes, ik weet nu al hoe blij ik straks met hem ben, als ik heerlijk in zijn schaduw kan zitten. Met een boek misschien wel…

Léia