Archives for posts with tag: wifi

Of: Hoe wij niet met de NS in Amsterdam kwamen

Lara en ik gingen gister naar de kapper. In Amsterdam. Lara had 2 kaartjes gescoord bij de Kruidvat (want als je geen kortingskaartjes hebt, kun je sowieso beter met de auto gaan…) en voor de zekerheid vertrokken we een trein eerder dan noodzakelijk. NS hè, je weet maar nooit en je wilt niet te laat bij de kapper aankomen kakken.

station heerenveen.jpg

We hadden het allemaal keurig gepland en stonden netjes op tijd op het perron. Onze trein had vertraging, tja, ijs op de rails… Al snel werd er omgeroepen dat de trein naar Leeuwarden over enkele minuten zou gaan vertrekken. Wij vroegen ons af waarvandaan, want in Heerenveen was de trein naar Leeuwarden nog niet aangekomen…

Gelukkig kwam onze trein wel aan en Lara checkte onmiddellijk de Wifi. Oi, die trein naar Leeuwarden? Die stond vast tussen Meppel en Steenwijk! Daar kwam de conducteur, gekleed in een knalgeel jack en gewapend met een politieriem met heuse handboeien en een holster voor zijn digitale spoorboekje, waar hij met zo’n neppennetje (waar je heus niet echt mee schrijven kan) driftig op stond te tikken. Je kent die dingen wel, waar ze tegenwoordig ook mee aan je deur komen als ze een pakje brengen, en dan moet je daar een handtekening op zetten, die vanzelfsprekend helemaal nergens op lijkt en dus kun je er ook net zo goed een kruisje op zetten, want die handtekening is van nul en generlei waarde!

De conducteur, die dus uit al zijn poriën riep dat er niet met hem te spotten viel, was erg aardig en op Lara’s verschrikte vraag hoe dat nou zat met die kapotte trein, trok hij onmiddellijk zijn apparaatje uit de holster te voorschijn en begon er allerlei morsesignalen op te roffelen. Nee hoor, geen probleem, wij zouden van die trein geen last hebben, we konden er wel langs, en dames, nog een verrassing, deze trein reed vandaag in één keer door naar Amsterdam, dus we konden lekker blijven zitten.

Wat waren wij verheugd. Dat was nog eens een verrassing! Zoiets tref je niet vaak bij de NS. Ondertussen had Lara’s telefoon evenwel hele andere berichten te melden. En ja hoor, nog geen halve minuut later stond de vriendelijke conducteur weer aan onze zijde. Sorry dames, deze trein gaat niet verder dan Steenwijk. Daar pikken we de gestrande passagiers van die kapotte trein op en gaan daarmee terug naar Leeuwarden. Jullie moeten dus uitstappen en wachten op de volgende trein naar Zwolle. Aha en hoe laat zijn we dan in Amsterdam? Ja, té laat natuurlijk! Oh wacht…

Ik krijg net een melding dat de bovenleiding is gesprongen tussen Meppel en Zwolle… Mijn collega roept het zo wel even om… en weg was ie. Letterlijk ten einde raad.

Wij ook. Wat te doen? Ik had visioenen van 1 januari 2014, toen er ongeveer hetzelfde gebeurde toen ik een etentje had in Leiden. Drie storingen verderop en uuuren te laat kwam ik uiteindelijk in Leiden aan…

Ik riep: “We gaan terug! We blijven in deze trein zitten en we gaan terug! Zo gaan we echt niet in Amsterdam aankomen! ”
En dan? Het was zo ongelooflijk mistig dat we vanuit het treinraampje nog geen meter het weiland in konden kijken. Lara wilde met die mist niet autorijden. Ik wel.
We gingen terug, best een angstig ritje nog, want de leiding knetterde en de trein stotterde, maar zowaar, Heerenveen heeft ie gehaald. Op het station belde Lara de kapper om de situatie uit te leggen. “We kunnen nu in de auto springen, maar dan zijn we wel een half uur tot drie kwartier te laat!” Ik moest nog tanken en met die mist… “Kom maar!”, riep de kapper en wij weer in de versnelling.

En wat voor versnelling. Even buiten Friesland viel het enorm mee met de mist en ook met de verkeersdrukte, dus hijgend en puffend stormden we, zelfs nog precies op tijd voor onze afspraak, bij de kapper binnen. Die anderhalf uur op en neer treinen naar Steenwijk (een kwartiertje verderop) had ik dus ook in bed kunnen doorbrengen.

’s Avonds weer veilig thuisgekomen, zaten we met onze mooie haartjes op de bank bij te komen en om 7 uur hoorden we op de radio dat het treinverkeer tussen Zwolle en Meppel (nog steeds!) rekening moest houden met vertraging, vanwege een kapotte bovenleiding. Lekker vlot gerepareerd ook…

Léia

 

 

Gisteravond zat ik nog even flink te genieten van mijn Wifi, die ik eigenlijk per 1 oktober al kwijt had zullen zijn. En terwijl ik nog een spelletje Songpop zat te verliezen van mijn dochter was ineens de pret afgelopen. Geen verbinding meer. Niet op mijn telefoon, niet op mijn iPad en zeker niet op mijn laptop.

Nu loop ik verdorie al 2 blogs achter. Gelukkig heb ik nog tijd zat om dat in te halen en zoals de oplettende lezer al heeft gemerkt; het internet doet het weer. Hoera!
Ik heb het wisselen van de router eerlijk gezegd zo lang mogelijk uitgesteld, want er moest nog zoveel worden uitgezocht, uitgeruimd, ingeruimd en opgeruimd en we weten allemaal wel hoe groot de verleiding is van een blikje facebook bij de koffie, of even snel een mailtje beantwoorden.

Inmiddels hebben alle nietmachines, perforators, gummetjes, plakbandapparaten, etiketten en markeerstiften een plekje gevonden. Ik moet echter wel mijn opmerking van een poosje terug over het aantal pennen terugnemen.

foto

Ik heb ze (nog) niet geteld, maar het zijn er zéker 300! Ik vond een aardig kistje, en al gauw zat dat vol. En daarna vond ik nóg een etui met pennen en nóg een blikje en nóg een doosje…
Zodra ik me eens vreselijk zit te vervelen (ahum, kan nog even duren… misschien na mijn pensioen?) ga ik ze tellen. En dat niet alleen, ik ga ze allemaal uitproberen en misschien zelfs een paar weggooien….

Morgen komt m’n zus nog even wat puntjes op de i zetten. Ramen lappen enzo. En ik ga denk ik maar even de plantjes watergeven…

Léia

Iedereen heeft wel een mannetje toch? Een mannetje voor het elektrisch, een mannetje voor je belastingaangifte een mannetje voor de tuin…. Ik heb ook een mannetje, gelukkig!

Soms wil je heel snel iets regelen, maar dan zit je te wachten op mensen die je een prijsopgave zouden doen, die een vriend iets zouden vragen over een locatie, een contract dat je eerst nog even wilt inzien… Geduld is een schone zaak.

Maar vandaag was ik het zat. Ik had deze week al willen beginnen met mijn nieuwe lessen Nederlands als tweede taal in Groningen en een week uitstel leek me meer dan genoeg. Dus tijd om knopen door te hakken. Na drie telefoontjes en een paar e-mailtjes heen en weer was het geregeld. Nu was het mijn beurt. De inschrijfformulieren moesten worden verstuurd.

Oh ja en er moest ook even een routebeschrijving bij en ik moest even uitleggen hoe het moest met de betaling en oh ja, de algemene voorwaarden. In het Engels. Dat was ik een beetje vergeten. Niet echt, ik had het gewoon steeds uitgesteld. Nou, hupsakee, meteen aan het werk. Dus na een uurtje of vier en een half denken, formuleren, vertalen, opzoeken, verbeteren, veranderen en corrigeren, had ik het voor elkaar. Meestal maak ik dan even een printje. Dat maakt de eindredactie wat gemakkelijker, maar nee, deze keer niet.

Nog even de routebeschrijving en dan was ik klaar. Om alles zoveel mogelijk in dezelfde stijl te houden, gebruikte ik de General Conditions als format. Maar ik zat wat te klooien en toen dacht ik: nee, dit is het niet, maakte de bladzij leeg en drukte per ongeluk op de ‘opslaan’-toets. Alles weg. Al mijn General Conditions. Ik had niet eens een printje!

geweld

Ik heb in paniek zitten zoeken op de computer of ik de vorige versie nog terug kon vinden, maar nee. Ik zat te snikken achter mijn bureau. Dit kon toch niet waar zijn! En toen dacht ik aan mijn mannetje. Ik heb een automatiseringsmannetje. Eentje die alles begrijpt van laptops en systemen en wifi en printers. Hij heet Mark. Mark Swart. Van Simple ICT.

Dus ik belde Mark. Bijna huilend aan de telefoon legde ik de ramp voor zijn voeten.

schelden

Hij nam het roer even van mij over en ongelogen, binnen 5 minuten had ik mijn conditions weer terug. Dankzij een slim backup-systeem dat hij eerder al eens voor me had geïnstalleerd. Ik kon hem wel túte! En ik maakte ook veel gillerige geluiden, die de 18-plustoets nauwelijks konden doorstaan.

seks

De inschrijfformulieren zijn de deur uit, met bijlagen. Dankzij mijn mannetje. Mark, nogmaals bedankt

Léia