Archives for posts with tag: wekker

Vanmorgen werd ik op meer dan 1 manier wakker geschud.

Om te beginnen natuurlijk door de wekker; maar nadat ik bedacht had dat er vanmorgen geen afspraken in mijn agenda staan, verkoos ik die te ignoreren. Jazeker, dat is een Nederlands woord en het is natuurlijk gewoon ‘negeren’.

En toen ging de deurbel. Mijn brein raasde als een gek. “Ik héb toch niet een afspraak zo vroeg? Het zal toch niet kaasboer Siebren zijn die ik gister heb gemist en die nu apart nog even langskomt “want hij was toch in de buurt?”. Jehova’s waarschijnlijk. Ik blijf liggen waar ik lig. Nee, toch niet.”
Mijn nieuwsgierigheid wint het altijd van mijn aversie tegen vroege deurtjebellers.
Nu moet ik wel even zeggen dat het inmiddels al 10 uur was (ja, het was gisteravond laat), dus zo vroeg…  Afijn, ik rende zachtjes naar de andere kamer en gluur vanachter de vitrage, en wat zien ik? DE POSTBODE!!

Oh ja, ik had gisteravond nog 2 boeken besteld bij bol.com en die zouden vandaag al bezorgd worden. Toen ik de postbode tevergeefs bij 2 buren had zien aanbellen en richting de derde buur gaan, griste ik mijn badjas van het haakje en scheurde de trap af naar de deur. Niet mijn boeken weer meenemen, hier met die boeken!

books.jpg

Hoe alles altijd samenkomt. Nog afgezien van de training systemisch werk, waar ik nu middenin zit, heb ik maandagavond met 1 vriendin en dinsdagavond met de andere vriendin, waar ik laatst mee naar de bollenvelden ben geweest en waar ik toen ook al uren mee heb zitten filosoferen over van alles en nog wat (uiteindelijk: geluk), aan de telefoon gehangen. En ik kreeg een foldertje in de bus met de welluidende woorden:

“Don’t go through life, grow through life”

En tot slot zat er een mailtje van Tony Robbins in mijn boxje, waarin hij (onder andere) het ‘Positive Intelligence’-boek aanprees om je innerlijke saboteurs te lijf te gaan. En dat boek heb ik direct besteld. Blijkbaar is de tijd er rijp voor!

De wekker is afgelopen, ik sta op scherp. Geen procrastinatie meer! Eerst even dat boek lezen…

Léia

Advertenties

Het eerste wat ik vanmorgen dacht, was: “Welke idioot belt mij nou om kwart over 7 wakker?” En mijn tweede gedachte was: “Oh KUT!  Ik heb me verslapen!”
Ja, zulke lelijke dingen denk ik dan ja. Als je mensen echt wilt leren kennen, dan moet je ze wakker maken: dan laten ze hun ware zelf zien. Nou, dit ben ik dus. Betrapt!

Ik had de wekker speciaal een kwartiertje eerder gezet, omdat De Eese net iets verder is dan Hotel Heidehof, ik had al bedacht wat ik aan zou trekken, ik had de club nog even een routebeschrijving gestuurd, als beloofd; ik was er helemaal klaar voor.
Nou is het zo dat als ik iets belangrijks heb en ik ben bang dat ik me ga verslapen, dat ik dan om het uur ongeveer wakker ben. Dat is nooit echt fijn opstaan. Maar omdat ik de laatste tijd me eigenlijk nooit meer verslapen heb op donderdag en ik vaak de woensdagnacht niet meer dan 4 of 5 uurtjes slaap (dat haal ik dan donderdagnacht wel weer in), had ik er het volste vertrouwen in dat ik op tijd wakker zou zijn en ik heb dan ook heerlijk geslapen.

Tot vanmorgen mijn telefoon ging. Nooit een wekker gehoord, maar zelfs de hond was wakker geworden van mijn mobieltje. En dat ligt niet eens op mijn slaapkamer (want dat is heel erg ongezond en slecht voor je nachtrust)!
Mijn hond overigens is een uitstekende waakhond (voor zover het postbodes en andere brievenbusbedreigers betreft), maar een wekhond is het beslist niet. Ze komt me wel vertellen dat ze wakker is, maar direct daarna…

wekhond.jpg

Het had ook weinig zin meer om nog halsoverdekop te vertrekken (ik kon deze keer moeilijk in mijn ponnetje, met alleen een joggingbroek, een jas en een paar rubberlaarzen het huis uit), want tegen de tijd dat ik aan zou komen, was het ontbijtbuffet ongetwijfeld al leeggeplunderd.

Voor wie denkt dat ik natuurlijk vanwege al het gedoe van de afgelopen dagen stiekem niet van plan was om te gaan, die kent me nog niet zo goed. Dat zou ik zeker nooit doen!
Maar het kan natuurlijk wel zijn dat Freud er iets mee te maken heeft gehad…

Ik vroeg nog of iemand een paar foto’s wilde maken en prompt kreeg ik dit:

eese ontbijt

“Lekker ontbijt hoor”

Nou, voor straf heb ik niet ontbeten, maar mijn beroemde ei-kaas-met-abrikozenjamhapje voor de lunch, ging er anders ook best in.

kaaseiabrikoos

Balen zeg. Hopelijk krijg je via de CNCH-facebookpagina van iemand anders deze keer een verslagje?

Léia

 

Tsjonge, voor het eerst in weken heb ik vandaag een compleet vrije dag. Helemaal niets op het programma,  geen achterstallige administratie, geen voor te bereiden lessen, geen dringende huishoudelijke klussen; ik hoefde geen wekker te zetten, gewoon even helemaal niks.

Prompt werd ik pas om 10 uur wakker. Wauw, dat had ik zeker even nodig…

Wat nu? De was even opvouwen, die lag ook al een week te wachten op een vriendelijke hand die ze even netjes in de kast wilde leggen. Zo, klaar, lekker lang douchen dan maar en haartjes wassen. Tja, nou, dan maar even met de hond uit. Extra blokje. Oh, even langs de kringloop. Niet om iets te kopen, maar even kijken hoe het met mijn spulletjes gesteld is. Nou die hebben ze óf allemaal al verkocht (ja, waarom ook niet, het was best mooi spul), óf het staat nog niet in de winkel. Ik kon in ieder geval niks terug vinden. Toch een beetje vreemd…

Bij thuiskomst een flinke pot thee gezet en even mail gelezen. Een heel lief bedankje van de vader van Aricia (die zo goed als geslaagd is voor haar zorgopleiding), en verder alleen maar rommelmailtjes. Even kijken hoe het met de financiën gesteld is. Zoals altijd kon het beter, maar ook zeker een stuk slechter. Wat eten dan maar? Lekker een kaaseitje gebakken en opgepeuzeld met een dikke lik abrikozenjam, terwijl ik een spelletje deed op de computer en ondertussen op/met/via Spotify naar de Dubbele Witte van de Beatles luisterde.

dubbele witte.jpg

En nu is het ineens bijna 4 uur!! Hoe kan dat nou? Ik heb niks gedaan en nou is het al zowat weer donker! Wat is daar nou aan?
Zeg nou zelf, als je niks doet, dan zou dat toch vrij eindeloos moeten kunnen duren? En ik was eigenlijk nog van plan geweest om de hele dag te gaan zitten borduren ofzo.
Nog maar even snel dan, want ik wilde ook nog soep koken! En m’n sjaal wassen (op de hand), en m’n broek strijken, en wat lekkers in huis halen voor vanavond, en even stofzuigen, en nog een inschrijfformulier maken voor Hannah!

Oh jee, dat niksdoen, dat is niks voor mij geloof ik. Zonde van de tijd ook.

Léia

 

Het was weer een daverende donderdag. Voor mij begon het een beetje later dan gepland, want hoewel mijn wekker om 10 over 6 een superirritant piepgeluidje had moeten laten horen, werd ik pas om kwart voor 7 wakker. En ja, kwart voor 7 begint de bijeenkomst van de CNCH.

Even flink doorpakken en ik kon nog net achteraan sluiten bij de rij voor het ontbijtbuffet. Pfjoeh, niks gemist gelukkig.

ijsbus

Piri deed het trainingsmomentje. Piri maakt eerlijk en heerlijk ambachtelijk ijs, van de melk van Buurvrouw Durkje. En ze hield een vreselijk leuk verhaal over de smaaksensatie van ijs. Korte samenvatting: ijs is het lekkerst op een klein wit lepeltje. En als je wilt afvallen, dan moet je met een rode lepel gaan eten. Echt waar! Natuurlijk vertelde ze nog veel meer interessante wetenswaardigheden, maar hé, ik zeg het zo vaak: gewoon eens lang komen, dan krijg je het uit de eerste hand.

bart kort.jpg

Ook kreeg ons allernieuwste lid, Bart Kort, van Bouwbedrijf Kort uit Rottum, de gelegenheid om zijn bedrijf in 10 minuten te presenteren. Zo, die man heeft een mooie dingen gemaakt, van dat ouderwetse vakwerk! Daar hou ik van. Jammer dat ik een huurhuis heb, want je zou zowaar alleen maar voor de aardigheid iets laten verbouwen: een fraaie dakkapel, een zonnige serre, of een aanbouwkeuken, Bart Kort kan dat allemaal voor je doen.

En natuurlijk hebben we de laatste puntjes op de i van volgende weeks Grote Netwerkontbijt gezet. Ik weet niet of ik het al mag verklappen, maar volgende week is ook wethoudster Coby van der Laan aanwezig! Jaja, het is niet alleen maar gezelligheid bij de CNCH, we doen ook aan serieuze zaken.

Volgende week donderdag, 31 maart, kwart voor 7, Hotel Heidehof, wees welkom!

Léia

In het kader van 24 uur geen social media, heb ik gisteravond lekker even met Lara zitten mariokarten in plaats van een verhaaltje bloggen. En toen lagen we dus ineens al om 11 uur in bed. Nou kwam dat ook omdat ik de hele dag al een barstende koppijn en een ongelooflijk stijve (lees pijnlijke) nek had (waaruit dan weer die hoofdpijn naar boven trok), dus ik was blij dat ik mijzelf weer onder de wol kon stoppen.

Nou vind ik dat hele social mediavrije verhaal wel lastig hoor. E-mail, telefoon en dus sms vallen niet onder social media. Nee, ik kan ook niet zomaar een etmaal zonder telefoon of e-mail. Niet omdat ik dat niet zou willen, maar hoe weet ik dan dat Femke ziek is en niet kan komen, of dat de bijlessen van Nina nog een vervolg krijgen? Hoe verstuur ik dan de facturen en overleg ik even met een docent? Nee, een gesprek voeren is toegestaan, ook over de telefoon of via de mail.

Internetten mag natuurlijk ook. Ik zoek veel dingen op (hoe zeg ik -na bijna 20 jaar lidmaatschap- de VARA-gids op bijvoorbeeld), bankier via het net en werk tussendoor aan mijn website.

Social-Media-Icons.gif
Maar dan is daar dat schimmige gebied. Ik mag niet bloggen, maar ik krijg in mijn mail wel meldingen van andere bloggers of nieuwsbrieven met soortgelijke inhoud. Bloggen is gebruik maken van social media, maar een boek lezen niet. Een E-boek mag dus ook. Ik voel me dus niet schuldig als ik een nieuwsbrief lees, waarin dan eigenlijk toch een soort blog is opgenomen.

Pinterest is uit den boze, maar ik ontvang dan wel weer mailtjes waarin ik gewezen word op de pins die mijn facebookvrienden posten. Ik klik er natuurlijk niet op, want dat mag niet, maar toch heb ik dan alweer van alles gezien. Datzelfde geldt voor tweets. Ook daarover krijg ik regelmatig mailtjes. Vaak kan het me weinig schelen wat andere mensen twitteren, maar een enkele keer kom je nog wel eens iets interessants tegen. En aangezien nieuwsgierige mensen stevig in het leven staan, klik ik daar nog wel eens op. Gister dus niet, maar je zit dan wel op het randje.

En het meest lastige vind ik whatsapp. Op mijn telefoon hoor ik niet het verschil tussen een sms’je en een whatsappje. Dat maakt me ook helemaal niet uit, want wat mij betreft is een whatsappje gewoon een gratis sms’je. Het enige verschil (buiten de kosten) is dat je er een internetverbinding voor nodig hebt. Natuurlijk begrijp ik wel dat op dit moment veel mensen (vooral jonge mensen) whatsapp gebruiken om de hele tijd flauwekul over en weer te sturen, maar dat doe ik natuurlijk niet. Ik zit ook alleen maar in functionele groepsapps. Ja kinderen, die zijn er ook!

Maar goed, ik denk dat ik vooral gister dat extra uurtje slaap heb meegepakt omdat ik niet op facebook heb gekeken. Niet dat ik er veel rondhang, maar voordat je alles wat gedurende de dag op je startpagina is geplaatst even bijlangs bent gescrolld, ben je toch snel een uurtje verder. En gister stond mijn wekker op 6 uur (CNCH, maar ik ben niet geweest omdat ik zo gammel was) en die was ik vergeten uit te zetten, dus ja hoor, vanmorgen werd ik om 6 uur wakker gerammeld. Hoewel ik nog wel even ben blijven liggen, heb ik niet echt meer geslapen en vandaar dat ik nu voor achten al een verhaaltje schrijf, dat ik straks na twaalven online gooi.

Zou het dan toch zo zijn, dat ik door social media te negeren, meer tijd heb voor social media-activiteiten?

Léia

Ik heb het hier geloof ik nog nooit hardop durven zeggen, maar ik droom er al jaren van om wat vroeger op te kunnen staan…

Nou werk ik vaak ’s avonds, soms wel tot na tienen, dus daarna nog even zitten, wat drinken, misschien nog even wat bloggen en dan is het ook zomaar laat. Dus, dan mag je ook best wat later opstaan toch? Maar dat is het probleem niet echt. Het probleem is dat ik mijn bed niet uit kom (als dat niet per se hoeft).

’s Avonds bedenk ik dan al die dingen die ik graag lekker vroeg wil doen en oh wat zou het toch fijn zijn als ik een beetje op tijd naast mijn bed zou staan…
en de volgende morgen ben ik dat allemaal vergeten en is er maar één ding wat me heel erg fijn lijkt, en dat is me nog even omdraaien.

Maar vanmorgen ging ik er serieus mee aan slag. Gisteravond lag ik om kwart voor 12 in bed (dat ga ik nu geloof ik niet meer halen). Tijd zat om genoeg uurtjes te maffen en dan om 8 uur op te staan (ik wil ook weer niet overdrijven meteen). Nog even lezen. Oké, ander boek dan? Afijn, anderhalf uur later slaap ik nog niet. Weg die boeken, ogen dicht en focussen op je ademhaling. Ik weet niet precies hoe laat ik uiteindelijk in slaap gevallen ben, maar om half 3 heb ik nog wel even op de wekker gekeken.

Klokslag 3:33 (zulks onthoud je) schrik ik wakker van de hond die de trap afrent. Dat loopje had bij mij een alarm af doen gaan en het getrippel door de gang bevestigde mijn angstige vermoeden: de hond had hoge nood.
Ik was rap mijn bed uit, hond even in de tuin, slokje drinken en even rap mijn bed weer in. Lig ik verdorie weer wakker!

Acht uur ging de wekker af. Ik heb hem een flinke dreun gegeven en ik dacht “Skijt!” Die cursus volg ik namelijk. Maar gelukkig was het om half 9 alweer raak met de hond en toen ben ik er maar uit gebleven.

Volgende punt van orde: het ochtendritueel. Nou heb ik wel een ochtendritueel, maar in het kader van vroeg opstaan had ik er wat aan toegevoegd, zoals een half uurtje op de Wii en ontbijten…
Vanmorgen ging ik kijken hoelang mijn ochtendritueel ging duren, dat is dus inclusief de hond uitlaten, douchen, sinappeltjes persen, de hele rambam. Nou, om half 12 was ik klaar. Ik heb een ochtendritueel van 3 uur! Ja, dan mag je wel om 6 uur opstaan ja!

foto.JPG

Morgen de herkansing. Ik ben nu in ieder geval wel flink moe (en de hond ook gelukkig). Jelle zegt dat het 30 dagen gaat duren voor mijn nieuwe gewoonte is ingesleten. Dat is fijn, want dan ben ik in ieder geval op mijn verjaardag op tijd op…

Léia

Oké, ik zal het nu maar eerlijk toegeven: ik ben weer thuis. De piano staat er nog en de tv ook. Na 3 warme nachten in een vreemd bed en zo lang en vaak de vloer vegen dat de steel dubbel is geknakt (boy heb ik aan mijn schoonmaakquote voldaan!) is het wel weer even tijd voor mijn eigen fijne bedje. Bovendien, na die klap tegen de deur, waarbij mijn bril zich in mijn linkeroog boorde (vatl mee hoor, beetje blauw enzo), kreeg ik vandaag een flinke kastplank op mijn linkervoet. Omdat ik daarna mijn schoen niet meer aankon en dus noodgedwongen op mijn blote voetjes hielp de garage te herinrichten, ging er op mijn rechtervoet even iemand staan. Ja, dan is het ook tijd om even te stoppen.

Vanmiddag dus nog even snel langs de opticien, geweldige service bij Beenen Brillen, om m’n bril weer recht te laten zetten, wat boodschapjes gedaan en lekker voor de tv. Grappig: ik heb de tv helemaal niet gemist toen hij er niet was, maar zodra ik thuis kom en op de bank neerplof, dan gaat ie aan. Beetje Castle kijken en The Mentalist, want verder was er ook weinig op. Beetje facebooken, spelletje doen, kopje thee, ken je dat? Ik ben zowaar alweer wat bijgetrokken.

Morgen ga ik er weer fors tegenaan, want ik heb nog steeds 6 blokjes te vertalen en het studiehuis kan ook wel een flinke beurt gebruiken. Maar goed, we beginnen pas weer over 4 weken, dus ik heb het nog even aan tijd. Heerlijk, ramen lappen, gordijnen wassen, kasten uitruimen, vloeren schrobben, ja hoor, ik heb er al helemaal zin in. Maar eerst m’n eigen huis. Na die geweldige start vorige week, geloof ik er weer helemaal in. Ik moet alleen dat vroeg opstaan nog even onder de knie zien te krijgen.
Gister las ik namelijk dat het niet goed is om een wekker te zetten. Een mens wordt blijkbaar in fasen wakker en de herrie van een wekker verstoort je natuurlijke ritme. Nou snap ik ook hoe dat werkt met die mensen die voordat de wekker afgaat hun bed al uit zijn. Die mensen willen graag normaal wakker worden, dus dan doen ze dat vóór de wekker afgaat, op natuurlijke wijze. Maar hebben ze dat nou geleerd na jaren wakker geworden te zijn van de wekker, of zeggen ze gewoon: over 7 uur en 40 minuten gaat de wekker af, dus over 7 uur en 35 minuten moet je wakker zijn…

Daar moet ik nog maar eens goed over nadenken. Zo dadelijk, als ik in mijn bed lig. Voor ik in slaap val en zonder wekker, want morgen is het zondag. En dan kom ik graag op natuurlijke wijze m’n bed uit.

Léia