Archives for posts with tag: website

Ja, ik weet het, dat roep ik al heel lang, maar nu is het wel menens. De bouwer is bijna klaar, de teksten zijn bijna klaar en…
vorige week had ik een fotoshoot.

Natuurlijk ga je niet zomaar op de foto, dus ik had een bevriende (voorheen) fotograaf gevraagd of hij die honneurs voor zijn rekening wilde nemen. Leuk bij mij op de zaak.
Hij had ernstige twijfels en nog meer bedenkingen, maar stemde uiteindelijk toe. Ik had er alle vertrouwen in.
Dus ik maakte een afspraak bij MMooi, de schoonheidssalon van Marian Meirmans, een vriendin en oud-collega van me. Zo, natuurlijk ga je niet elke dag een uur voor de spiegel aan het werk met een tafel vol kleurtjes foundation, blushers, oogschaduw, eyeliner, mascara’s en wat niet al, maar het was wel de moeite waard.

Op naar de shoot. De toch al niet zo enthousiaste fotograaf schoot een paar plaatjes, keek er afkeurend naar en zei: nee, dit gaat hem niet worden… maar ik heb al wat anders geregeld. Morgen neem ik je mee naar een echte studio; Ben Hillen, een vriend van me, daar moeten we zijn!
Ja maar… schoonheidsspecialiste…. € 25,00…  Nou, dan maar een selfie…

marian-make-up

En de volgende dag zijn we inderdaad naar Ben geweest, in Meppel. Fantastisch! En ik dacht nog wel dat je van mij geen fatsoenlijke foto kon maken!
Deze stuurde hij me vast even toe. Voor de fun.

ben

Ik heb hem al het hele weekend op m’n scherm staan. Zo trots. En de make-up, helemaal zelf gedaan ook nog. Die website wordt het helemaal. Alleen al vanwege de foto’s…

Léia

Wat een prachtig woord is dat eigenlijk: de voorzienigheid!

Kennen jullie dat ook? Dat je denkt: oh jee, ik moet nog dit of dat doen, want ik krijg morgen visite (of ik moet morgenavond lesgeven), maar je komt er niet toe, want je hebt iets anders wat je dan toch net even dringender toeschijnt, en dan… komt je visite niet (of wordt je les gecanceld vanwege het slechte weer). De voorzienigheid.

Of dat je broodnodig je website moet verbouwen en je hebt ook best al wel stappen ondernomen, maar op de een of andere manier krijg je het maar niet voor elkaar. Dan gebeurt er iets, je verhuist, je plannen wijzigen en dan denk je: maar goed dat die website niet al helemaal klaar is, want dan had ik weer helemaal opnieuw moeten beginnen! De voorzienigheid.

Of dat je ergens heen moet en dan toch vlak voor je weggaat, zo’n gevoel krijgt dat je even de files moet checken, of de flitspalen (iets wat je normaal eigenlijk nooit doet) en ja hoor, er staat er eentje, precies op jouw snelweg. De voorzienigheid.

De voorzienigheid. Ik denk dat het een Engel is die over je schouder meekijkt en zo nu en dan in je oor fluistert: ik zou maar even… de files controleren, …iets anders gaan doen dan die website, …opschieten met het aanschaffen van die hoes voor je bank (blijkt ie uit de collectie gehaald en jij hebt ongeveer de allerlaatste in heel Nederland nog weten te bemachtigen), …nu met de hond gaan wandelen (blijk je iemand te zijn misgelopen, een boze buurman of zo), …naar het toilet gaan (kom je beneden, staat de koelkast nog open). En zo overkomen mij bijna dagelijks van die voorzienigheden. Blijkbaar voorziet ‘iemand’ wat er gaat gebeuren en waarschuwt mij daarvoor.

hart enzo.jpg

Natuurlijk gebeurt het ook wel dat je zo’n gevoel negeert en dat je dan achteraf denkt: ik dacht nog, en had ik nou maar…  En misschien gebeurt het je nog wel vaker dat je helemaal niks dacht, ’s morgens beneden komt en je bijkeuken staat blank. Of je stapt in de hondenpoep. Waarom greep de voorzienigheid daar dan niet in?

Tja, dat is maar de vraag. Misschien sta je niet altijd open voor dat stemmetje dat je waarschuwt of handige tips geeft. Misschien vertrouw je wel niet altijd zo op je gevoel. Wij rationele mensen denken immers ook altijd dat we alles beter weten. We overdenken ons gevoel. Want als je gevoel iets onlogisch van je vraagt, dan redeneer je dat natuurlijk hupsakee van de tafel. Gekkenwerk.

En heel soms denk ik ook wel eens dat de voorzienigheid me iets raars laat doen. Zomaar, om te zien of ik gek genoeg ben. En als dat zo is, dat ze dan in haar vuistje zit te grinniken. Want natuurlijk móet je ook wel je hoofd erbij houden. Tja, gevoel en verstand. Lastig om daar het evenwicht in te vinden.

Maar voor nu ben ik maar weer blij dat ik gister gedaan heb wat ik gedaan heb en niet wat ik eigenlijk had moeten doen voor de lessen die vanavond niet doorgingen. Dankjewel voorzienigheid!

Léia

Vanavond waren we (mijn dochter, mijn zus en ik) even naar Ikea. Een fantastisch oord, zeker ook om Sinterklaaskadootjes te scoren.

Ik meen het serieus, ik ben dol op Ikea. Je kunt die meubelpakketten over het algemeen zelfs in de kleinste autootjes kwijt en elke sufferd met 2 linkerhanden (die dan wel een beetje instructies kan en wil lezen) krijgt de boel in elkaar. Mijn halve inboedel is geloof ik wel afkomstig van de Ikea.

En wat we ook altijd doen als we bij Ikea zijn: even wat eten in het restaurant. En waarom we dat dan doen, dat is me steeds weer een raadsel.
Het menu wijzigt regelmatig en behalve de aloude en alom geroemde Zweedse gehaktballetjes zijn er nu ook Zweedse kipballetjes en vegetarische balletjes. We gingen alle drie voor de kipballetjes…

kipballetjes.jpg

Ik heb Lara achteraf uitgebreid bedankt voor het feit dat zij er 10 bestelde in plaats van de standaard 15 (en dat ik dat dan ook maar had gedaan), want toen de meeste balletjes door onze keelgaten waren gegleden (gegleden ja), vroegen wij ons af waarom ze de kipballetjes hadden geïntroduceerd, aangezien ze exact hetzelfde smaakten als de gehaktballetjes, die eigenlijk ook gewoon naar niks smaken. Ja, naar de pindasaus die er rijkelijk overheen werd gegoten.

Er zat geen groente bij deze schotel. Dat geeft niet, want de groente bij de Ikea-maaltijden is ook altijd een drabbige smakeloze hap. De patatjes, die zijn met flink wat extra zout en mayonaise nog wel weg te krijgen…

Ik hou er niet zo van dat mensen Ikea lopen af te zeiken. De kwaliteit van de meubels is werkelijk prima en ze verkopen maar weinig echt lelijk spul (of het is zo lelijk dat het weer leuk is…). De winkel is inspirerend, fantasievol, gezellig en overzichtelijk ingericht, de website biedt alle informatie die je je maar kunt wensen en de catalogus is een heerlijk bladerboek.
Maar dat restaurant… Zelfs de thee was niet te zuipen, omdat het water veel te lauw was (en dan wil thee domweg niet trekken). En toch trappen we er elke keer weer in.

ikea taart.jpg

Gelukkig is het gebak dan, als toetje, wel weer best lekker!

Léia

Volgende week ik het herfstvakantie en maak je borst maar nat, want ik heb ondertussen een achterstand van 3 blogjes en dat ga ik dan dus maar eens inhalen.

Dat en zorgen dat m’n website eindelijk herschreven en vertaald online komt. Want zo kom ik nooit aan een hok vol buitenlandse NT2-studenten. Niet dat ik nu nog plek heb voor een heel hok vol, maar een groepje van 4 of 5 kan ik nog best kwijt.

Oh en niet te vergeten: beneden ziet het er nu best gezellig en netjes uit (nog even een paar schilderijtjes ophangen en een lampje), maar boven… en over een paar weken komt Lara al thuis. Nou, ik zal even een fotootje maken van haar kamer…

rommel

Waar moet ik er in ’s hemelsnaam mee heen? De zolder staat ook van voor naar achter vol met dozen en zooi. De garagebox waar de meubels van de BF-weg staan opgeslagen, daar kan ook weinig meer bij in. Ik denk dat ik volgende week maar eens ga beginnen met wat spulletjes te verkopen. Wie weet is er nog ergens een liefhebber voor een zijden boeketje of een douchekacheltje. En ik heb ook nog steeds zo’n leuke voetbalstoel.

Ik voel het alweer aan m’n water: dat wordt een drukke vakantieweek!

Léia

Een tijdje terug heb ik meegedaan aan de voorrondes van het programma Slimmeriquen. Ik had me per ongeluk opgegeven, omdat ik een zwak heb voor testjes. En ik deed per ongeluk het toelatingstestje voor het programma.

Ik heb het trouwens helemaal niet slecht gedaan hoor, ik zat bij de laatste 10. Niet goed genoeg, want alleen de beste 3 deden mee aan het programma. Wel konden wij ons nog opgeven voor de proefprogramma’s. Voor ze de echte opnames gaan doen, proberen ze eerst verschillende mogelijkheden uit. Mag iedereen de vraag beantwoorden, of stellen we de vragen per leeftijdsgroep; moet je 60 dingen in volgorde uit je hoofd leren, in een combinatie van 2 of van 3 dingen, of is dat teveel; geven we van tevoren een onderwerp voor de presentatie of mogen ze zelf kiezen? Dat soort dingen.

Dat was heel leuk om te doen en ook die proefprogramma’s stonden onder leiding van de Mensa. De Mensa is de club van slimme mensen. Omdat ik er alleen naartoe was gegaan, had ik al snel contact gemaakt met de mevrouw die de vragen had opgesteld. We hadden een leuk gesprek en ze vond dat ik ook lid moest worden van de club.

mensa

Nou moet ik je vertellen dat ik zelf nooit het gevoel heb gehad dat ik dom was (ik doe wel eens iets niet al te snuggers, maar dan ben je nog niet dom, dan ben je gewoon mens), maar ik heb mijn hele leven nooit het gevoel gehad dat ik echt slim was. Eén ding is wel zeker: zo heeft nog nooit iemand mij behandeld. En gelukkig maar. De gedachte dat ik lid zou kunnen worden van de Mensa is dus ook in mijn hele, inmiddels meer dan een halve eeuw lange leven, nog nooit in mij opgekomen.

Maar door die mevrouw ben ik toch maar even langs de Mensa-website gegaan. Daar is een test die je moet halen om de échte test te mogen doen. En het heeft geloof ik wel een jaar geduurd, maar vandaag was dus de grote dag: de toelatingstest. Drie uur lang vragen beantwoorden. Taalvragen, rekenvragen, algemene kennisvragen, ruimtelijk inzichtvragen, logicavragen. Ongelogen honderden vragen. Ik ben bekaf!!

Het begon wel leuk, ging best goed (het begon met taaldingetjes, dat ligt me ook wel), maar na de pauze… Ik denk niet dat ik bij de club mag, en dat geeft ook niet, het feit dat ik mee heb mogen doen met de test vond ik al een hele bijzondere ervaring.  Stel dat ik geslaagd ben voor deze test, ga ik dan ook lid worden?

Ik weet het nog niet, maar ik laat het jullie weten.

Léia

Het gaat nog niet zo goed met mijn productiviteit. Ik ben vandaag wel aan het werk geweest, wat dingetjes afgehandeld, mailtjes beantwoord, plannetjes besproken, belastingzooi gearchiveerd, maar toch zo’n dag dat je denkt: wat heb ik nou eigenlijk al die tijd gedaan?

En toen kreeg ik telefoon. Van een meneer die een prachtig plan had om mijn website te promoten op google. Dat kunnen ze tegenwoordig allemaal. Eerst heb ik het geprobeerd met een systeem van de Heerenveense Courant, leverde niks op, toen met Alle Bedrijven in Heerenveen, nog minder resultaat en nu doe ik iets met DTG. Ook nog weinig van gemerkt, maar het voordeel hier is wel dat je centraal dingen op internet zet en dat gaat dan automatisch naar allerlei zoekprogramma’s. Ik had bijvoorbeeld nog maar net vermeld dat ik Mrs. Smith goes Dutch was begonnen en toen kwam ik dat verhaaltje zomaar ergens op een willekeurige zoeksite tegen. En ik heb een gratis workshop (heel interessant) gevolgd. Maar goed, telefoontje dus.

Dat soort telefoongesprekken beginnen altijd met een heel geïnteresseerde vraag, of misschien wel een paar heel geïnteresseerde vragen. En wat die meneer niet zo goed in de gaten had, was dat ik over die vragen die hij stelde, even goed na moest denken. “Hoe groot is het gebied waar u uw klanten vandaan haalt?” Tja, met Mrs. Smith is dat gebied behoorlijk uitgebreid, had ik nog niet over nagedacht. “Als ik dat en dat google, dan vind ik nog niks”. Nee, dat kan, ik ben nog bezig met de website en eigenlijk wil ik eerst even kijken wat mijn deelname aan de IWCN oplevert. Misschien is het wel niet zo nodig dat ik er speciaal voor ga adverteren, want die expats gebruiken waarschijnlijk eerder het IWCN dan het internet om Nederlandse les te zoeken. En terwijl ik zo met die man aan het praten was, kreeg ik mijn plannen en mijn verwachtingen en mijn doelstellingen weer eens duidelijk op een rijtje. Natuurlijk had ik er eerder wel over nagedacht, maar omdat ik nu concrete cijfers en antwoorden gaf, werd mijn eigen plaatje weer mooi helder.

Nou vond ik het wel een prettig gesprek. Niet dat hij erg veel zei; zo’n gesprekje mag niet al te lang duren, dan moet je wel iets verkocht hebben en steeds als hij daar over begon, vertelde ik over mijn ervaringen en verwachtingen van wat hij mij te bieden had en dat ik daar nog niet aan toe was. Hij deed weer een suggestie, of stelde een vraag en ik stak weer van wal. Het werd steeds stiller aan de andere kant. Op een gegeven moment merkte ik dat mijn verhaal hem allang niet meer boeien kon en waarschijnlijk was hij even met zijn vriendin aan het appen. Ik wilde nog zeggen dat hij wellicht niet zoveel kon met mijn verhaal, maar hij was me te snel af en kapte het gesprek af. Mijn tijd zat erop. “Ik stuur u wel even een mailtje…”

In dat mailtje stond letterlijk: Contactgegevens: de naam des jongenmans en een telefoonnummer.

Ooooh, dacht ik, wat handig! In plaats van je te laten vervelen door allerlei zakelijk geouwehoer van de een of andere louche verkoper, gebruik je zo’n telefonade om hem te vervelen met voor jezelf weer eens even op een rijtje te zetten waar je mee bezig bent en waarom je ook weer van dat aanbod van hem niet gebruik gaat maken. Dat had ik nou net even nodig.

foto

Thuisgekomen heb ik even zitten schommelen met mijn breiwerkje en toen heb ik Getting Things Done (David Allen) maar weer eens uit de kast gerukt. Toen ik dat boek voor het eerst las, was ik razend enthousiast en heb ik drastisch mijn hele leven beter georganiseerd. Wellicht is het daar nu wel weer een goed moment voor. Met dank aan die jongeman, wiens naam ik heb opgeslagen in het mapje ‘reclame’.

Léia

Natuurlijk vragen mijn vaste lezers, ahum, zich af hoe het zit met uitdaging nummer 2. Hoezo 2 in 1 klap? Wat is er gebeurd met die klap? Ik geef het toe: mijn schoonmaakchallenge is een regelrechte ramp geworden. Dagenlang heb ik bij m’n zus alleen maar lopen vegen en afwassen en soppen, maar thuis is het eigenlijk gebleven bij die ene dag strijken en stofzuigen en slaapkamers doen. Elke dag een uur huishouden, ik krijg het niet voor elkaar. Misschien moet ik overschakelen op 1 dag in de week reserveren om lekker te gaan poetsen. Maar de vraag is dan: welke dag?

Vanavond heb ik met mijn zus afgesproken dat ik binnenkort weer een dagje kom behangen. Dat zou dan het dagje geweest zijn waarop ik bijvoorbeeld mijn huis zou hebben gedaan. Met mijn websitevertaling schiet het ook al geen donder op. Maar… de tekst van de folder is, dankzij Tara, nu definitief klaar. En Roland Werkman, mijn grafisch ontwerper, heeft een prachtige banner ontworpen voor mijn eerste presentatie van Mrs. Smith, op 6 augustus in Eemshaven.
Nog even een afspraak maken met de kapper en ik ben er helemaal klaar voor. De website alleen nog niet. En… zoals ze in Drenthe zeggen: het komt allemaal wel goed!

Afbeeldingsresultaat voor wii fit plus

Ondertussen ben ik stiekem al aan mijn derde uitdaging begonnen: elke dag minimaal een half uurtje op de Wii.
I totally love de Wii. Volgens mij is er nooit meer zoiets leuks bedacht als de Wii Fit. Ik heb hem al jaren, maar het blijft leuk. Niet dat ik al die jaren achter elkaar heb staan Wii fitten; was het maar zo, dan was de noodzaak nu vast niet zo groot. Nadien heb ik nog verschillende andere fitnessdisks gekocht: een mislukt yoga-programma, Just Dance, Fit Music, My Fitness Coach, maar niets haalt het bij de Wii Fit. De spelletjes blijven leuk en er is zoveel variatie, als je één keer op dat balance board staat, dan is een uurtje zo om.
Ik moest alles eerst weer even opladen en uitproberen en dat heb ik zondag (stiekem) al gedaan. Dus sinds maandag ben ik aan het fitnessen. Kijk, daar trek ik dan rustig een uurtje voor uit. Het blijft toch een kwestie van motivatie.

Is er niet een manier om huishoudelijk werk net zo leuk te maken als Wii fitten? Ik hou me aanbevolen!

Léia