Archives for posts with tag: Waddenzee

Ik was vanavond even in Duitsland. Waarom? Ja, zomaar, omdat het kan.

Als je in Friesland woont, overigens de grootste provincie van Nederland, dan zit je echt midden tussen de Nederlanders. Nou ja, Nederlanders… Groningers, Drenthen, een stukje Overijsselaren en sinds nog niet zo lang ook Flevopolderaars. Dat is dan de helft van de grens en de andere helft is water. Zelfs als we de Waddenzee oversteken, dan zijn we nog steeds in Friesland. Een reisje naar het buitenland, dat is een stevige onderneming. Dat is bijna net zo ver als naar Noord-Holland bijvoorbeeld. Maar ook weer niet zo ver als naar Limburg of Zeeland. Dat klinkt voor ons wel heulheulheul ver weg.

Maar vanavond was ik in Drenthe, vlakbij de Duitse grens. En hoewel ze hier aan deze kant zelfs op zondag de Albert Heijn nog niet open gooien, gaat even over de grens de supermarkt pas dicht om 22.00 uur. Jawel en het is ook niet een lullig supermarktje, daar doen ze blijkbaar niet aan in Duitsland. En ik weet ook waarom niet. Van m’n leven heb ik nog nooit zoveel kant-en-klaar pakjes, blikjes, doosjes en zakjes bij elkaar gezien. Daar waar de delicatessenafdeling voor mij hier bij de Albert Heijn de groentenafdeling is, vergapen onze oosterburen zich blijkbaar aan de maaltijden waaraan ze alleen nog maar wat water en een ei hoeven toe te voegen. En het vlees natuurlijk. En de groente. En wat zout. En misschien ook nog wat rijst erbij. En wat sla. Of een augurkje.

Natuurlijk hebben ze ook Angebote und reduzierte Produkte. Zo was vandaag de Rotkäpchen wijn in de aanbieding en mijn zus kon de verleiding niet weerstaan. Hoe schattig is dat ook: Rotkäpchen. En terwijl ik een misdaadserie aan het kijken was, waarin net 3 mensen achter elkaar waren neergeschoten, maakte Jana de fles open. Ik wist niet dat het Sekt was (is dat Duits voor Prosecco?), dus toen ik een gigantische knal hoorde uit de keuken, gevolgd door een ijselijke gil, gooide ik mijn breiwerk -voorzichtig- op de tafel en rende naar de keuken, verwachtende dat mijn zuster daar bloedend op de vloer zou liggen in een stromende plas bloed en met tenminste één flink kogelgat op een cruciale plek! Maar nee, de Duitsers hebben een plastic alternatief gevonden voor een champagnekurk, die via het plafond, het keukenkastje en de prullenbank uiteindelijk tot stilstand was gekomen in een hoekje van de kamer. De hond zat te trillen achter de stoel, en mijn zus heeft een poosje naar lucht staan happen, maar het was een heerlijk wijntje en ach, daar heb je toch wel wat opschudding voor over?

Ja, het was een gedenkwaardig uitstapje. En nu maar gauw weer naar Friesland. Waar ze de wijnflessen nog gewoon met een kurkentrekker open maken en waar kant-en-klaar bij de supermarkt betekent dat de andijvie al gesneden is of de spinazie ingevroren door meneer Iglo. Lekker simpel en gewoon lekker.

Léia

Ik had een fotootje beloofd van mijn haar vandaag, maar jammer genoeg heeft niemand foto’s gemaakt vanmorgen. Dus dan maar eentje van vanavond; ik had er absoluut geen problemen mee gehad als ik had geweten hoe ik al die rimpeltjes weg had moeten fotoshoppen. En met de kleur is het ook wat misgegaan. Maar, leuk haar nietwaar?

blauwe ik

En dar zat ik dan, moe en zeer voldaan! Vanmorgen in alle vroegte heb ik m’n kamp opgeslagen in Eemshaven, waar ik niks over kan zeggen, want ik moest wel 4 A-4’tjes met geheimhoudingsverklaringen paraferen, dateren en signeren. En nog voordat de andere leden van de IWCN-groep door de beveiliging waren gekomen en ik nog maar nauwelijks mijn fantastische superopvallende banner had neergezet, had ik al een klant, wiens naam ik natuurlijk niet mag noemen en wiens identiteit ik ook niet kan prijsgeven, maar hij sprak Engels. Dat kan ik dan wel vertellen, want ze spraken namelijk allemaal Engels, behalve de Nederlanders, want die praatten gewoon Nederlands.

Gisteravond had ik nog een intekenlijst gemaakt, en daar krabbelde hij z’n naam weliswaar vrij onleesbaar op, maar dat was helemaal niet erg, want hij kwam mij nog wel een visitekaartje brengen nadat hij even een groepje studenten bij elkaar had getrommeld. Dat deed ie ook, en tegen de tijd dat ik hem weerzag had ik al meer dan 10 namen op mijn intekenlijst staan. Na de lunch vertrok ik met genoeg inschrijvingen voor 3 groepen en 2 privé-studenten, En waarschijnlijk ook al een locatie in Groningen waar ik die lessen ga geven, want ik kan die mannen (op 1 na waren het allemaal mannen) natuurlijk niet helemaal naar Heerenveen laten vliegen na een lange werkdag voor een uurtje Nederlandse les.

Nou was ik zo in extase na die fantastische geslaagde ochtend, dat ik het niet eens zo vreselijk vond dat de afspraak die ik had met een aardige meneer die mij een rondleiding zou geven door de haven, niet doorging. Z’n mobieltje was leeg en ik denk dat ie me ook gewoon vergeten was. Geen probleem, ik heb even door de Waddenzee gelopen op mijn blote voetjes (hoe vaak krijg je daar nou de kans toe?) en heb mijzelf getrakteerd op een ijskoffie van de McDonalds.

Ik ben een gelukkige mevrouw. Met mooi haar Beetje blauw, beetje moe. En morgen weer gewoon lesgeven. Ik heb er zin in!

Léia