Archives for posts with tag: vriendinnen

Vorige week was het eindelijk weer eens zover: met mijn vriendinnen Christa en Alieke lunchen bij De Buurman. We hebben de buurman zelf ook nog even gesproken, al ging het niet over de vele Pokémon die zich daar nou net op zijn terras leken te verschuilen…

pokemon.jpg

Jawel, Alieke speelt Pokémon Go. Ze wilde het even uitproberen, om te kijken of het misschien ook leuk was voor haar dochters om te spelen, maar die vinden er weinig aan, terwijl moeder zelf deze keer lopend bij het terras aankwam (vanwege de kilometers die ze moest afleggen om een ei uit te kunnen broeden). In de pauze op haar werk loopt ze ook een rondje door de stad, en het is, zo zegt zij, een buitengewoon sociaal spel, want al lopend maakt ze het ene praatje na het andere met andere (overigens veel jongere) Pokémonjagers.

Oké, dat er nu meer mensen buiten op hun telefoon lopen te kijken dan binnen, dat wil ik wel aannemen en dat de buitenlucht gezonder is dan de binnenlucht, dat gaat zeker op, maar of het nou socialer is… Terwijl wij daar op het terras zaten te peuzelen aan onze voortreffelijke lunch, kwamen er inderdaad hordes mensen voorbij, maar die hadden echt alleen maar oog voor het apparaat in hun hand en de omgeving, de mensen daarin en ook de gevaren, daarvan hadden ze geen enkele notie. Ik zag zelfs twee dames op de fiets, met kinderen achter- en voorop, het stuur in de linker- en een telefoon in de rechterhand…
Het had wel iets weg van wat ik ooit bij Ikea heb zitten bekijken. Daar hadden ze een tijdje terug nog een rookhok midden in het restaurant. Een soort aquarium, waar je even een sigaretje op kon steken. Je kon niet zien hoeveel mensen er in stonden te paffen, want er stond zoveel rook; volgens mij was een sigaret opsteken niet eens meer echt nodig. En tot mijn ontsteltenis verdween er een moeder met een kinderwagen (met kind erin) en een peuter (want ja, die kun je toch ook niet alleen in het restaurant laten zitten) in dat stinkende rookhol…

Gelukkig was het weer fantastisch, de wijn verrukkelijk, het eten zalig, en de Canadian Delight (zonder slagroom) stond nog steeds op de toetjeskaart. Misschien was het te lang geleden dat we bij De Buurman geluncht hadden, maar hij smaakte deze keer lekkerder dan ooit tevoren! Overigens stond er op de kaart ook nog iets nieuws:
Red velvet white chocolate fudge cake.

fudge cake.jpg

Ja, dan moet je bijna wel studietechniekjes doceren, om dat te kunnen onthouden. Na de toch beslist wel verplichte Canadian Delight, móesten we deze ontzettend lekker klinkende taart nog even proberen. Met 3 vorkjes dan maar? En het is zeker een aanrader dames! Heren misschien ook wel, als je van chocolade houdt en van zoet…

Ook een ongelooflijk leuk dingseltje: Tiny Tony:

tiny tony.jpg

Een klein chocolaatje van Tony Chocolonely. Bij de thee (of de koffie denk ik ook wel).

Maar wat ik het allerheerlijkst vond? Twee vriendinnen bij wie ik ongegeneerd, helemaal mezelf mag zijn. We hebben plezier, schuwen geen enkel onderwerp, hebben oog en oor voor elkaar en we houden van elkaar. Nog meer zelfs dan van Pokémon. Hoop ik.

Meiden bedankt, Buurman bedankt, tot de volgende keer!

Léia

 

 

Advertenties

Gister en vandaag was ik in de Handwerkhemel. De handwerkbeurs in Zwolle. Daar ben ik wel eens vandaan gekomen met tassen vol met borduurpakketten, bolletjes wol, boeken over haken, breien, naaien, borduren, frivolité, Hardanger, Perzisch Ajour, Entrelac, Brioche, Fair Isle, weven, spinnen en Amigurami. Wie zei ook weer dat handwerken saai was?

Gister ging ik met mijn zus; dat is vooral ook kijken naar wolletjes voor haar kunstwerken. Dan kijk ik rond of er misschien iets is wat ik best wel zou willen hebben. Daar kan ik dan nog een nachtje over slapen. Behalve natuurlijk als je een koopje ziet liggen in een bak, daar moet je gelijk bij zijn!

Vandaag ging ik met twee vriendinnen, allebei ook dol op handwerken. Suzan vooral op breien (en andere technieken met wol) en Dini vooral op borduren. Suzan was net als ik, wel vaker naar de handwerkbeurs geweest, maar Dini…. die keek haar ogen uit! De eerste de beste borduurstand vond ze een prachtige vergrootbril. Eigenlijk een haarbandje met een vergrootglas dat je naar beneden kunt klappen. Superpraktisch! Borduurwerkjes heeft ze per ongeluk niet gekocht, maar wel prachtige wol.

wol

Ik heb me keurig gedragen. Een bolletje sokkenwol dat ik niet kon weerstaan, een prachtige streng handgeverfde wol uit Uruguay, Alize angora (die achteraf uit slechts 10% angora bleek te bestaan), “hier heb je drie van nodig”, “nee mevrouw, ik ga hier niet zo’n shawl van maken”. “Oh, nou neem er dan maar twee…”. Gelukkig maar dat ik er twee heb genomen, want vandaag verkochten ze deze wol al niet meer. Een kettinkje dat ik van Jana heb gekregen (“Ik heb mooie kettingen en hele mooie kettingen”,  “Leuke prijsjes voor de meisjes”) en een foldertje  van ‘De Vereenigde Modevakscholen in Nederland’.

Natuurlijk had ik wel meer foldertjes, maar hier moet ik even wat mee doen. Het schijnt dat je bij deze club met slechts 1 examen coupeuse-lerares kunt worden, terwijl je bij de Ensaid modevakschool (waar ik mijn opleiding heb gedaan), wel 4 examens moet doen en daar heb ik de puf in ieder geval niet meer voor.

Het enige wat ik nu nog nodig heb, is een zee van tijd.

Léia

Het is een tamelijk populaire uitdrukking. Als ik eens gezellig ergens zit met mijn vriendinnen en ik zie een leuke man voorbijkomen, dan manen mijn vriendinnen mij altijd tot het ondernemen van enige achtervolgingsactie. Maar ik verzucht dan dat zulke leuke mannen over het algemeen ook een hele leuke vrouw hebben.

En dan zeggen mijn vriendinnen tegenwoordig steevast: “Dat geeft niet, want… alles kan stuk!” Eerst begreep ik dat niet, maar die vreselijke meiden insinueren daarmee dat als ik maar genoeg mijn best zou doen, ik heus dat (wellicht gelukkige) huwelijk wel kapot kan krijgen.

Nou leuke mannen, wees maar gerust: dat ga ik dus echt nooit doen!

Oké, ik geef toe, ik heb weleens aan een drankje gezeten en dan een heel lekker ding gezien, denkend: Als die mij nou een oneerbaar voorstel zou doen, misschien zou ik dan wel denken dat het welslagen van zijn relatie wel mooi zijn eigen verantwoordelijkheid is… Maar gelukkig voor mijn geweten is zo’n voorstel me nog nooit overkomen.
Het is me wel eens gebeurd dat ik een relatie aanging in de volle overtuiging dat die meneer gescheiden was en dat ineens op een feestje bleek dat ie nog steeds netjes getrouwd was! Nou ja, netjes, ze woonden al niet meer samen, maar desalniettemin had ik dat wel graag willen weten.

Maar goed, mijn ondeugende (als in niet-deugende) vriendinnen menen dus dat alles stuk te krijgen is. En vandaag kwam ik erachter dat ze waarempel nog gelijk hebben ook!
Ik zat namelijk even een half uurtje lief te borduren, en wat denk je? Het oog van mijn naald was ineens gebroken! Dat heb ik echt nog nooit beleefd!

Inderdaad, deze week gaat er bijna elke dag wel iets kapot, maar een naald….
Kan ik nou nog wel door het oog kruipen, of…. hoeft dat nou niet meer?
Gelukkig had ik nog ergens een hele naald. Maar voor hoelang?

Léia

Ik hoor net op de TV een volwassen vrouw zeggen tegen Humberto: “Ja, ik heb een vriendje”.

Dat zei ik ook altijd. Je hebt vrienden en vriendinnen. En je hebt (misschien wel) een vriendje. Je vriendje is je verkering.

Dat is iets anders dan: “Ik heb een vriend”. Ik heb wel meer dan één vriend. ‘Ik heb een vriend die ontzettend goed kan tennissen’, ‘ik heb een vriend die al jaren in een Hyundai rijdt’ (nee, dat is een grapje, zulke vrienden heb ik niet), ‘mijn vriend Sipke draagt ook altijd zelfgebreide truien’.

herentrui

Of: ‘Mijn vriendje brengt elke week een bos bloemen voor me mee’, ‘mijn vriendje vindt dat ik heerlijk kan koken, maar spruitjes hoef ik hem niet voor te zetten!’. Dat is toch duidelijk?

Vreemd genoeg vinden mannen van boven de 50 het blijkbaar niet zo leuk meer om je vriendje te zijn. Dan moet je zeggen: ‘mijn partner’ (als paaartner, vreselijk woord, of pahtner, ook niks), of ‘mijn relatie’… bluh. Nou, als dat dan niet meer mag, dan zit een vriendje er voorlopig voor mij niet meer in.

Léia

Vanavond had ik een oergezellige avond met mijn momenteel bff’s. Een bff is een best friend forever en zeg natuurlijk nooit forever, maar echt, op dit moment heb ik geen betere vriendinnen. Dat zegt ongetwijfeld meer over mij dan over hen; ik herinner me een reünie met de jeugdvriend van mijn dromen, eentje uit ongetwijfeld de allerbelangrijkste periode uit mijn tienerleven, de middelbare schooltijd, en toen bleek dat hij al die meest fantastische herinneringen had ingeruild voor veel meer fantastische herinneringen uit zijn studententijd, waar ik geen deel van had uitgemaakt.

Zo zullen deze meiden ook vast veel leukere bff’s hebben dan mij (ja, dan mij, dat is correct). maar voor mij zijn dit de leukste meiden. En ik ken toch best veel hele leuke meiden! En we zijn altijd zo lekker eerlijk tegen elkaar. Dus toen ik concludeerde dat ze geen van beiden mijn blogs lazen, ontlokte dat aan Christa, ja, Christa van der Werf, met 1 f, ze leest m’n blog toch niet, de opmerking dat ze geen blogs las, want dat waren van die persoonlijke verheerlijkingen, waar ze geen interesse in had.

En ik maar denken dat ik haar f was. Misschien dan geen bff, maar ook van een gewone f lees je toch haar blogje? Puur en alleen omdat dat aardig is? Mijn blogjes gaan meestal ook eerder over de vele blunders die ik nu weer heb geslagen, dan over al mijn overweldigende successen? Oh oeps, die heb ik eigenlijk zelden en dan nog ga ik daar weinig prat op. En Alieke, ja Alieke Bregman, leest ook mijn blog niet, je kunt ook gewoon lezer worden zonder facebook, dan krijg je een berichtje in de mail dat ik iets heb gepost. Zoiets doe je toch gewoon voor een f’je? Hoe kunnen we nu samen gaan zwemmen als je niet geïnteresseerd bent in mijn diepe filosofische gedachten (geen narcistische overpeinzingen Christa, gewoon van die dingen waar wij allen, meest vrouwen, mee worstelen) of mijn kolderieke belevenissen?

Dit wordt een zware nacht. Na een avond van zalige wijn en hapjes, heerlijk schaterlachen en wijze raadgevingen, moet ik met mijzelf in het reine zien te komen dat ik bff’s heb die eigenlijk niet echt in mijn zieleroerselen geïnteresseerd zijn. Dat is het meest paradoxale wat mij deze week is overkomen.

Waar vind ik nou toch die broodnodige balans in mijn leven? Morgen maar weer yoga proberen op de Wii…

Léia