Archives for posts with tag: vloerkleed

En natuurlijk zit iedereen nu te wachten op de foto van mijn nieuwe vloerkleed, maar nee, Lara is nog niet klaar met de herschikking en het kleed mag pas op de vloer als de rommel aan de kant is en de vloer helemaal schoon. Als het zover is, dan merken jullie het vanzelf.

Misschien moeten we ook nog even wachten op de nieuwe bekleding van de bank, want het kleed staat hier nu naast me (nog als rol) en het is toch niet zo’n neutrale kleur als ik had bedacht…

Lara wil graag dat ik de ouwe trapnaaimachine van mijn moeder naar de vuilstort breng. Maar dat gaat me toch echt aan het hart. Ja, ik weet wel dat ik er eigenlijk geen ruimte voor heb en dat het ding een loodzware sta-in-de-weg is, maar toch, ik kan het domweg niet over mijn hart verkrijgen om zo’n stuk vakmanschap, zo’n belangrijk stuk vorming uit mijn jeugd, zo’n stuk nostalgie, zomaar bij de straat te zetten. Te bedenken dat ie dan in zo’n verscheurbak, zo’n gruwelijke alleskapotmaker, zo’n stampende, razende, kolkende, briesende vernietiger, terechtkomt. Dat kan toch niet mensen?

Gelukkig was ik vanavond bij een collega van de handwerkvereniging (we hebben de naaivereniging vanavond omgedoopt tot een handwerkvereniging, omdat we dan ook gezellig een uurtje kunnen gaan zitten breien als we de naaimachine niet mee hebben op de fiets) en zij had ook allerlei ‘dingen’ in huis. Gewoon, spullen in de kast, stapeltjes, tafels met van alles erop, doosjes onder het bureau. En dit is een hele keurige mevrouw! Wat een heerlijkheid, ik ben heus niet de enige die het fijn vindt om dierbare dingen te bewaren en die niet gelijk alles maar in de container mietert omdat ze er even een jaartje niet naar omgekeken heeft…!

Hah! Ik vind het vreselijk om dingen zomaar weg te gooien. En ik heb zojuist besloten dat dat mag van mij. Als ik dat graag wil, dan mag ik alles bewaren van mij. En als ik straks dood ben, dan gooien jullie maar fijn alles weg; dan heb ik er geen last meer van. Alhoewel, ik zal even een briefje in mijn sterfdoosje doen, dat ik graag wil dat mijn spulletjes naar de kringloop gaan. Er zijn vast wel mensen die het net als ik gewoon fijn vinden om leuke spulletjes in hun huis te hebben.

Want weggooien, dat blijf ik zonde vinden, zelfs nadat ik zelf dan al weggegooid ben…

Léia

Advertenties

Hoewel ik vanavond wegens afzegging door 2 van de 3 cursisten eigenlijk niet naar Groningen hoefde om les te geven, zijn we lekker toch even gegaan, Lara en ik, naar Ikea. Want, Lara had mij gevraagd of zij misschien de kamer boven mocht herinrichten. En bij Ikea wilde ze wat ideeën opdoen en vooral ook bakken, kastjes en laatjes kopen om al mijn losse prullaria in weg te stoppen.

Ik zag mijn kans schoon om ook even een nieuw vloerkleed te halen en… een nieuwe hoes voor de bank. Ik heb een prachtige bank, van Ikea, met rozen. Ik hou van die bank, want ik vind die rozen ook zo mooi. Maar omdat de bank jaren voor het raam heeft gestaan en de hond al die jaren lekker op de bank gelegen, geslapen en vooral op de uitkijk gezeten heeft (ja echt bóvenop de rugleuning, zo bóvenop de rugkussens), is ie echt inmiddels te vies geworden. Te vies om er nog bezoek op te ontvangen bijvoorbeeld. En te vies om er iemand een nachtje op te laten crashen.
Ja maar je kan zo’n bank toch wel wassen? Ja hoor, dat hebben we ook meerdere keren gedaan, en zo langzamerhand helpt dat helemaal niks meer. Hij is vies en hij blijft vies.

hondbank

Maar tja, die rozenstof hebben ze niet meer. De keuze was dus tussen een soort poepbruin, brandweerrood, kamelengrijs, een raar mannenachtig ruitje, rozige streepjes (zelfs te trutterig voor de slaapkamer) en hippie-ecru. Oh ja en een soort nepjeans, maar die was zo lelijk, die ging per onmiddellijk uit de collectie.
Omdat Lara’s vriend was langsgeweest en ik me nu toch wel behoorlijk geneerde voor die vieze bank, was ik vastbesloten om nu dan toch een keuze te maken. Doorhakken die knoop! En het werd de bruine.

Omdat ze bij Ikea ontzéttend veel bakken en bakjes en nog meer bakken en bakjes hebben, duurde het even voordat Lara haar keus had kunnen maken (te groot, te klein, met of zonder deksel, doorschijnend of toch liever juist niet, plastic of karton, leuk kleurtje of gewoon wit, of zal ik toch maar een doosje van de Jumbo verknippen?), dus toen de juffrouw al omriep dat Ikea ging sluiten, moesten wij nog rennen door het magazijn om onze aankopen in de kar te heisteren.
Nee hè, mijn nieuwe bankbekleding lag ergens in rij 30, op stelling 62.Tweeënzestig! Het moet de langste rij in het hele magazijn geweest zijn, want het duurde zeker 5 minuten voor we hardlopend helemaal achterin bij stelling 62 waren aangekomen. En wat vonden we daar? Niks. Helemaal niks. HELEMAAL NIKS !!

Natuurlijk, dat heb ik weer. Eindelijk die knoop dan maar doorgehakt, is ie d’r niet. Ik wilde nog aan zo’n geelhemd vragen of er misschien nog een exemplaar in het magazijn lag, haha, maar echt vrolijk waren we er niet van. Lara gaat nu eentje voor mij scoren in Eindhoven. Maar…. ze heeft ook een theorie bedacht dat die hoes er niet was omdat er misschien wel weer nieuwe stofjes in de collectie komen en dat daar eentje bij zou zitten die nog véél mooier zou zijn dan die bruine…

We gaan het zien. Maar het vloerkleed, al moesten we daar wel heel erg om zoeken!, dat hebben we gescoord. Morgen een fotootje. Als ie ligt. Maar ik ga nu eerst zelf even liggen…

Léia

Vandaag zou ik even de auto wassen. Ik zeg nog even dé auto, maar vanaf maandag is het officieel Lara’s auto. En ik kan de auto natuurlijk niet viezerig overdragen. Dus: poetsen.

Ik begon in de kofferbak. Eerst maar eens leeghalen die bende. Het leek de tas van Mary Poppins wel!
Nou heb ik onlangs geleerd dat niet iedereen weet wie Mary Poppins is, dus voor die mensen dan maar even: Mary Poppins had een carpetbag (zo’n tas die van een vloerkleed is gemaakt) waar ze de duvel en z’n ouwe moer uittrok: kapstokken, staande schemerlampen, enorme kamerplanten, spiegels, schilderijen, meetlinten en flesjes levertraan (met een lepeltje).

mary-poppins tas

Mijn C1, waarvan ik laatst nog zei dat je er niet een boodschappentas in kwijt kon, bevatte behalve natuurlijk een krik, een sleepkabel, een brandwondensetje, zo’n raamkapotslahamertje, 2 gevarendriehoeken en 2 veiligheidshesjes, 2 spuitflessen ruitontdooier (altijd handig als je die ene niet kan vinden), spul voor de rubbers, 2 ruitenwissertjes en een stuk of 12 ijskrabbers, ook nog 2 kussens, een rood geruit picknickkleed (van de Lays chips), een dubbelgestikte deken en een ijsmuts (je zal maar pech krijgen als het vriest!), heel veel kortingsbonnen van de McDonalds, ook hier een overdosis pennen, genoeg servetjes voor een weeshuis, allerlei stekkertjes om je telefoon (welke dan ook) op te kunnen laden, en minstens 3 plastic tasjes (waarvan eentje rijkelijk gevuld met afval in de container is verdwenen). Ik ben vast nog wel wat vergeten, maar tegen de tijd dat ik de auto leeg had, was het ook al bijna donker. Wintertijd hè?

Ik heb nog even doorgepeesd en het is me gelukt om in ieder geval de binnenkant van de auto schoon te krijgen. En niet zomaar schoon; die auto is nu schoner dan die ooit geweest is, zelfs toen ie uit de showroom kwam was ie zo schoon niet!
Ik ruik dan ook nu van onder tot boven naar groene zeep.

Morgen ga ik voor de buitenkant. Dat wordt ook nog een klusje, want de auto heeft ooit onder een boom gestaan waaruit zwartige plakkerige zooi naar beneden is gevallen. Op de auto natuurlijk. En tot nu toe heb ik niet echt m’n best gedaan om het eraf te krijgen, want eigenlijk was ik bang dat ik dan krassen op de auto zou maken. Maar morgen ga ik het toch proberen. En als ik klaar ben is het hopelijk nog licht, want dan maak ik er een mooie foto van.

Léia