Archives for posts with tag: tuin

Mijn tuin is eigenlijk, ja, ik zal het maar eerlijk zeggen: zwaar verwaarloosd. Er groeit overal gras, bomen schieten her en der spontaan de grond uit, sommige struiken moeten dringend gesnoeid, en ik moet me er vreselijk voor schamen. Want…

bloemen rhododendronnetjes.jpg

bloemen sneeuwbal.jpg

bloementjes.jpg

bloemen sering.jpg

bloemen rhododendron.jpg

bloemen geranima

bloemen suiktermargriet

alles staat hier te bloeien dat het een lieve lust is! Helemaal gratis en voor niets (nou ja, behalve dan de suikermargriet, die komt van de Albert Heijn (3 voor een tientje).

Dus binnenkort ga ik er in los en misschien wordt het dan nog wel eens een keurige tuin.
Neuh, denk het niet….

Léia

 

 

Jeetje, het is al na enen! En dan bedoel ik ’s nachts!

Ik heb  ‘vakantie’ en ongelukkigerwijs is dat voor mij altijd een geschikte gelegenheid om onwel te worden. Even geen agenda’s vol afspraken en leerlingen om de deur en dan zegt mijn lijf: “Weet je wat, als je nou eens even lekker niks gaat doen?” En natuurlijk doe ik dat niet en dan, nou ja, dan houdt mijn lijf er gewoon een poosje mee op. Zoals gister.

Dus heb ik vandaag maar besloten om het dan echt even rustig aan te doen. En dus heb ik een eind met de hond gelopen en lekker vanmiddag in de tuin op mijn schommelbankje zitten breien. En daarna heb ik tientallen eikenboompjes geaborteerd. Huh?

Tot mijn grote spijt heb ik vorig jaar door alle drukte mijn tuin behoorlijk aan haar lot overgelaten. En ik heb een prachtige eik in de tuin staan. Die eik geeft ook elk jaar heel veel eikeltjes, die ik verzamel en aan Jaap geef voor zijn varkentjes. Maar die eik staat naast de muur van het garageblok naast mijn tuin en in plaats van de eikeltjes uit de tuin te rapen, heb ik ze afgelopen herfst van dat dak geraapt. Lekker makkelijk en lekker schoon. En nu staat mijn hele tuin vol met aspirant-eikjes. Ik ben nog niet klaar met het schoonmaken van de tuin, maar de groene container zit al wel helemaal barstensvol.

Toen ging de bel. Een hele aardige jongeman met een hele vlotte babbel stond op de stoep en voor ik er erg in had, kreeg ik van hem de Leeuwarder Courant cadeau. Vreemd genoeg moest ik wel mijn rekeningnummer aan hem doorgeven en mijn handtekening onder een papiertje zetten, dus waar ik nu weer in beland ben… Maar als ie minister-president is, zo hebben we afgesproken, ga ik een keertje met hem naar de bioscoop. Huh? Ja, hij vroeg (natuurlijk naar aanleiding van mijn naam) of ik de nieuwe Starwarsfilm al had gezien.

Terwijl ik mijn krantje zat te lezen, of eigenlijk was ik de puzzeltjes aan het maken, kwam de buurvrouw aan de deur. Ze vroeg of ik al gegeten had, want ze had een pan vol couscous en te weinig mensen om het op te eten. In ruil voor mijn potje kaneel heb ik van haar een gigantisch bord vol couscous met groente en kip gehad. Jammie!

mand.jpg

En toen ben ik aan het haken geslagen. Laatst zag ik bij koffie en wol hoe ze daar een hele leuke mand hadden gemaakt van lintgaren en ik heb toevallig nog een bak vol hooked-garen… Helaas geven ze bij koffie en wol eigenlijk overal de beschrijving van, behalve natuurlijk van deze mand. Nou, ik ben niet voor 1 mandje te vangen hoor!
Ook al is het dan een latertje geworden; ik vind hem reuze geslaagd!

Dit was weer een avontuurlijke dag. Morgen dan maar weer een beetje aan het werk?

Léia

 

Ha! Gisteravond kwam ik ineens tot de conclusie dat dat nietsdoen gister van mij, toch maar mooi 3 blogberichtjes en een pan met soep heeft opgeleverd!

Oh ja en een stevig gekneusde rib… Toen ik gister een potje door de kamer ging rennen met de hond, op mijn pasgebreide sokken, gleed ik toch een partij onderuit! Die sokken gaan definitief naar Lara! Ze liggen al klaar.

Hoe kan dat trouwens dat mensen niet meer weten hoe ze bijvoorbeeld onder een bureau terecht zijn gekomen met een pijnlijke rib? Bij mij ging het als in slow motion: Ik gleeeeed onderuiuiuiuit, greeeeep de stoeoeoeoel beeeet, die vieieieiel natuuuurlijk oooooom, ik daaaacht, oh jeeee, straks knaaaal ik met mijn hooooofd teeegen die scheeerpe hoeoeoek van dat kaaastje, neee, geluuuukkig, het is de dooooos van de tooooner maaar, en auauauau, de knooop van de stoeoeoel booort zich in mijijn ribbeeeenkaaaast….

En daarna heel veel au au au au au auw! Maar gelukkig geen bloed of gaten in mijn hoofd die daar niet horen. En zo belandde ik dus onder het bureau…

Wel jammer dat het vandaag zo nat is, want ik wilde eigenlijk graag iets in de tuin doen. Niet dat het hier binnen minder nat is, want ik heb net een handwasje gedaan.

handwasje.jpg

Dat betekent dat de hele keukenvloer onder water staat en de rest van het huis gevuld is met de natte voetstappen van mijn doorweekte sokken. Wat de vochtigheidsgraad betreft had ik dus net zo goed in de natte tuin kunnen gaan werken.

Maar.. weer een klusje geklaard. Ja, zo’n actieve zondag ligt me toch beter. Zal ik dan nú nog even gaan borduren?

Léia

Mijn zus heeft sinds een klein jaartje een huis gekocht, met een prachtige tuin.

Er zat maar 1 nadeel aan die tuin: de vorige eigenaren hadden er een vijvertje in gemaakt en in dat vijvertje woonden 2 dikke kikkers. En mijn zus is absoluut geen fan van kikkers.

Dus ze gooide de vijver dicht in de hoop en verwachting dat de kikkers hun heil elders zouden gaan zoeken. Maar nee.

Terwijl ze haar plantenbak aan het omwoelen was voor de nieuwe plantjes…

frog (2).jpg

En nu de grote vraag: Waar is die andere gebleven?

Ik heb voorgesteld dat ze deze even naar een naburig slootje zou brengen, maar ik heb uit haar reactie begrepen dat hij niet spontaan meekwam toen ze hem dat vroeg en dat ze ook niet van plan was om hem dan maar eventjes op te pakken en mee te dragen…

Tja, zelfs kikkers blijken trouwe huisdieren.

Léia

Ik heb op LinkedIn ergens als vaardigheid genoteerd: Koken uit de koelkast.

Er heeft mij nog nooit iemand gevraagd: Wat bedoel je daar eigenlijk mee? Misschien heeft iedereen zo zijn eigen idee daarover, of interesseert het eigenlijk niemand. Maar vandaag voor de duidelijkheid: ik ben een ster in het koken van gerechten waarvan de ingrediënten toevallig in mijn koelkast liggen. Ik ga eens per week naar de winkel, koop wat lekkere dingen en als ik dan ga koken, trek ik de koelkast open (en vaak ook de kelderdeur), ruk er wat uit en maak daar wat lekkers van. Het liefst in 1 pan.

Maar tegenwoordig heb ik Hello Fresh. En ik heb al eens eerder gezegd dat ik dat fantastisch vind. Duidelijke recepten en álle ingrediënten in een doos. Tegenwoordig eet ik wel eens wat bijzonders, dingen die ik eerder niet maakte omdat ik het spul ervoor niet in de koelkast had liggen. Of in de kelder. Zo heb ik vandaag een allerheerlijkste curry gemaakt met bloemkool en venkel. En venkel, nee, dat ligt normaal gesproken echt nooit in mijn koelkast.
En meestal volg ik de recepten ook vrij nauwkeurig. Tenzij ik een klein onderdeeltje apart moet grillen in de oven ofzo, want dat is me te veel werk, aangezien niet alleen de bovenkant, maar ook de binnenkant van mijn oven tjokvol staan gepropt en het is nogal een klus (en een hoop rommel) om de oven gebruiksklaar te maken.

Nou had ik van Nelleke (je weet wel, van de Ohashiatsu) mais gekregen van haar tuin. Jammie! En ik had een recept liggen van Hello Fresh, hoe ik mais kon klaarmaken in roomboter. Dus dat recept zocht ik nog even op. Nou was het de vorige keer niet helemaal goed gegaan, maar misschien moet je wat meer oefenen met zo’n ingewikkeld geval.
Nou moest die maiskolf in een koekenpan met een deksel en volgens mij had ik dat de vorige keer niet gedaan, om de doodeenvoudige reden dat ik geen koekenpan heb met een deksel. Maar ik vond nu het deksel van de soeppan in de vaatwasser en die paste wel over mijn koekenpannetje heen. Dus deze keer volgens het boekje.

Plotseling hoorde ik een knal. En nog eentje. Even verwarring en direct daarna realiseerde ik me dat het popcornknallen waren, en dit keer was dat niet de bedoeling! Dus wat doe ik met mijn domme hoofd? Ik til het deksel van de koekenpan waarin de maiskolf helemaal uit haar dakje lag te gaan. PANG! Linkerpinkje heeft nu een brandwond. Twee rijen op de maiskolf aangebrand en ook de roomboter. Kalm blijven en redden wat er te redden valt.

Wat ontzettend jammer dat mijn afzuigkap nog steeds half afgebroken uit elkaar boven het gasstel hangt en dus weinig afzuigwerk meer verzet. De hele keuken stond blauw van de rook. Vroeger smeet je dan snel even wat ramen tegen elkaar open, maar tegenwoordig met die lullige roostertjes duurt het nogal even voor de rook uit je hoofd is verdwenen.

Volgende keer toch een ander recept proberen. Al smaakte die mais uiteindelijk, op die twee rijtjes na, best wel heerlijk!

Léia

Iedereen heeft wel een mannetje toch? Een mannetje voor het elektrisch, een mannetje voor je belastingaangifte een mannetje voor de tuin…. Ik heb ook een mannetje, gelukkig!

Soms wil je heel snel iets regelen, maar dan zit je te wachten op mensen die je een prijsopgave zouden doen, die een vriend iets zouden vragen over een locatie, een contract dat je eerst nog even wilt inzien… Geduld is een schone zaak.

Maar vandaag was ik het zat. Ik had deze week al willen beginnen met mijn nieuwe lessen Nederlands als tweede taal in Groningen en een week uitstel leek me meer dan genoeg. Dus tijd om knopen door te hakken. Na drie telefoontjes en een paar e-mailtjes heen en weer was het geregeld. Nu was het mijn beurt. De inschrijfformulieren moesten worden verstuurd.

Oh ja en er moest ook even een routebeschrijving bij en ik moest even uitleggen hoe het moest met de betaling en oh ja, de algemene voorwaarden. In het Engels. Dat was ik een beetje vergeten. Niet echt, ik had het gewoon steeds uitgesteld. Nou, hupsakee, meteen aan het werk. Dus na een uurtje of vier en een half denken, formuleren, vertalen, opzoeken, verbeteren, veranderen en corrigeren, had ik het voor elkaar. Meestal maak ik dan even een printje. Dat maakt de eindredactie wat gemakkelijker, maar nee, deze keer niet.

Nog even de routebeschrijving en dan was ik klaar. Om alles zoveel mogelijk in dezelfde stijl te houden, gebruikte ik de General Conditions als format. Maar ik zat wat te klooien en toen dacht ik: nee, dit is het niet, maakte de bladzij leeg en drukte per ongeluk op de ‘opslaan’-toets. Alles weg. Al mijn General Conditions. Ik had niet eens een printje!

geweld

Ik heb in paniek zitten zoeken op de computer of ik de vorige versie nog terug kon vinden, maar nee. Ik zat te snikken achter mijn bureau. Dit kon toch niet waar zijn! En toen dacht ik aan mijn mannetje. Ik heb een automatiseringsmannetje. Eentje die alles begrijpt van laptops en systemen en wifi en printers. Hij heet Mark. Mark Swart. Van Simple ICT.

Dus ik belde Mark. Bijna huilend aan de telefoon legde ik de ramp voor zijn voeten.

schelden

Hij nam het roer even van mij over en ongelogen, binnen 5 minuten had ik mijn conditions weer terug. Dankzij een slim backup-systeem dat hij eerder al eens voor me had geïnstalleerd. Ik kon hem wel túte! En ik maakte ook veel gillerige geluiden, die de 18-plustoets nauwelijks konden doorstaan.

seks

De inschrijfformulieren zijn de deur uit, met bijlagen. Dankzij mijn mannetje. Mark, nogmaals bedankt

Léia