Archives for posts with tag: thee

Tsjonge, voor het eerst in weken heb ik vandaag een compleet vrije dag. Helemaal niets op het programma,  geen achterstallige administratie, geen voor te bereiden lessen, geen dringende huishoudelijke klussen; ik hoefde geen wekker te zetten, gewoon even helemaal niks.

Prompt werd ik pas om 10 uur wakker. Wauw, dat had ik zeker even nodig…

Wat nu? De was even opvouwen, die lag ook al een week te wachten op een vriendelijke hand die ze even netjes in de kast wilde leggen. Zo, klaar, lekker lang douchen dan maar en haartjes wassen. Tja, nou, dan maar even met de hond uit. Extra blokje. Oh, even langs de kringloop. Niet om iets te kopen, maar even kijken hoe het met mijn spulletjes gesteld is. Nou die hebben ze óf allemaal al verkocht (ja, waarom ook niet, het was best mooi spul), óf het staat nog niet in de winkel. Ik kon in ieder geval niks terug vinden. Toch een beetje vreemd…

Bij thuiskomst een flinke pot thee gezet en even mail gelezen. Een heel lief bedankje van de vader van Aricia (die zo goed als geslaagd is voor haar zorgopleiding), en verder alleen maar rommelmailtjes. Even kijken hoe het met de financiën gesteld is. Zoals altijd kon het beter, maar ook zeker een stuk slechter. Wat eten dan maar? Lekker een kaaseitje gebakken en opgepeuzeld met een dikke lik abrikozenjam, terwijl ik een spelletje deed op de computer en ondertussen op/met/via Spotify naar de Dubbele Witte van de Beatles luisterde.

dubbele witte.jpg

En nu is het ineens bijna 4 uur!! Hoe kan dat nou? Ik heb niks gedaan en nou is het al zowat weer donker! Wat is daar nou aan?
Zeg nou zelf, als je niks doet, dan zou dat toch vrij eindeloos moeten kunnen duren? En ik was eigenlijk nog van plan geweest om de hele dag te gaan zitten borduren ofzo.
Nog maar even snel dan, want ik wilde ook nog soep koken! En m’n sjaal wassen (op de hand), en m’n broek strijken, en wat lekkers in huis halen voor vanavond, en even stofzuigen, en nog een inschrijfformulier maken voor Hannah!

Oh jee, dat niksdoen, dat is niks voor mij geloof ik. Zonde van de tijd ook.

Léia

 

Advertenties

Lara, mijn dochter, is ook zo’n verse muntthee met honingtroela. Je weet wel, van de reclame. Ook al zegt ze op z’n tijd ook geen nee tegen een halve liter bier, of een flesje wijn.

muntthee.jpg

Toen we afgelopen zaterdag (na de kapper) even wat gingen eten en drinken in Amsterdam, stond daar ineens weer zo’n kopje heet water met een struik erin voor mijn snuffert. Wat ik dus absoluut niet begrijp, is waarom dat muntthee heet. Er zit namelijk geen draadje thee in. Thee is een plant. Als je dus thee wilt gaan drinken, dan giet je wat kokend water over de gedroogde blaadjes van een theeplant, laat dat even intrekken, haalt de blaadjes eruit en dan heb je een drankje met een heerlijke smaak en een prachtige kleur. Thee!

Verse muntthee… wat dus helemaal geen thee is… dat is een plantje dat je een tijdje laat baden in heet water en dan wordt het water groen! En het smaakt wat naar dat muntplantje. Maar niet naar thee.
Muntthee is volgens mij een kopje thee, waar iemand wat munt aan toe heeft gevoegd, zodat de thee een beetje munterig smaakt. Maar nog steeds naar thee. Met die prachtige theekleur. Net zoals citroenthee gewoon thee is met daarin wat citroensap, of misschien wat van het schilletje.

Maar goed, toen ik die muntstruik daar voor mij zag, moest ik weer even denken aan ons avontuur op Kreta, toen ik met mijn zus ergens in een schattig Grieks dorpje op een terrasje plaatsnam op zo’n regisseursstoeltje. Dat terrasje was niet helemaal waterpas; eigenlijk was het gewoon heel scheef. Dus toen mijn zus haar derrière op zo’n gammel stoeltje liet zakken, ging ze in slow motion, aaaaaaaaachterover met de beentjes in de lucht. Drie Grieken kwamen aangerend om haar overeind te helpen. Het was vreselijk gênant, maar ook verschrikkelijk grappig.

fotoos vakantie kreta jane096fotoos vakantie kreta jane097

Voor de schrik bood de mevrouw van dat terrasje mijn zus een overheerlijk kopje Griekse kruidenthee aan en hoewel ik haar nog dwingende ‘Nee, doe dat niet!’-blikken toewierp, nam ze het aanbod gretig aan. Toen die mevrouw terugkwam met een groot glas kokend water met daarin de plantaardige inhoud van haar aquarium! pieste ik bijna in m’n broek van het lachen. Zus heeft de hele suikerpot en de halve honingpot erin geleegd, maar het mocht niet baten. Deze ‘thee’ was ook niet groen, maar heel eng bruin en absoluut niet te drinken.

Die mevrouw kwam zeker nog drie keer langs om te vragen of het weer wat ging en of de thee nog een beetje goed smaakte. Dus ze kon het met goed fatsoen ook niet laten staan.

Het zal wel aan mij liggen. Doe mij maar gewoon een kopje thee. Met wat lekkers erbij…

Léia

Met veel spijt heb ik gister mijn NLP-vriendengroep moeten afzeggen, en vanmorgen wist ik dat het toch echt een goede beslissing was geweest.

Het water dat tot nu toe voornamelijk spontaan m’n neus uit kwam lopen, is inmiddels omgezet in dikke groen-gele klodders, die zich weliswaar met enige kracht wel via de neus uit je hersenpan laten verwijderen (lang leve de Kleenex Balsam), maar voor straf zitten je oren dan tenminste gedurende 10 minuten volledig dicht. En is het ook normaal dat er snot uit je ogen komt?

Of heeft dat dan weer te maken met boekje nr 2 dat ik gisteravond heb gelezen?
Een onbezonnen kus: “Meisje wordt voor karretje gespannen om wraak te nemen op de ex van haar vriendin, een schobbejak die uitsluitend meisjes het hoofd op hol brengt om hun geld afhandig te maken, en die de vriendin in kwestie had ingeruild voor een rijker model. Het meisje wordt in een verleidelijk outfitje naar een feest gestuurd om de schelm te verleiden (ja, inderdaad, net als in het vorige boekje ja), maar nu begint het ‘Grote Misverstand’ direct al, want de grote (überknappe) broer van de nieuwe vriendin van de ex, valt voor het meisje en zij op hem. Natuurlijk doorziet hij direct dat er iets niet klopt en om dat te bewijzen pakt hij haar even vol op de bek, tijdens een 3-paginalang durende zoen. Toevallig blijkt zij dan ook nog de persoon die hij zoekt voor een onwaarschijnlijk project, blijken ze perfect bij elkaar te passen en hebben ze een onvergetelijke nacht. Hoewel dit boekje niet onder de “oeh, veel nette sex”-categorie valt, werd er wel behoorlijk wat in gevoosd. Eigenlijk is het verhaal dan al klaar, maar omdat het boekje nog te dun was, moet hij ’s morgensvroeg na een vrijpartij naar het ziekenhuis omdat z’n oma een ongelukje heeft gehad, maar zij slaapt nog en krijgt dat niet helemaal mee. Toch nog een misverstandje: ze denkt dat ie spijt heeft en er vandoor is gegaan. Dan komt de schavuit uit het verhaal langs, stomdronken, die ook nog eens allemaal nare dingen zegt om haar bange vermoedens te bevestigen, maar net op tijd verschijnt de held om hem even flink op z’n bek te timmeren. En ze leefden nog lang en gelukkig.”

Oké ik ben nu wel weer fit genoeg om boekje 3 terug te leggen in het nachtkastje. Voor een volgend noodgeval.

Alhoewel, ik wilde vanmorgen goed ontbijten. Maar de moed zonk me al in de pantoffels bij de gedachte alleen al aan sinasappeltjes persen, eitjes koken, thee zetten, beschuitjes smeren, laat staan havermout koken of fruit staan schillen. En toen bedacht ik een geniaal plan: ontbijt op bed! Ik zou een ontbijtje maken en dat dan lekker in bed opsnoepen.

ontbijtje.jpg

Nou, de hond heeft wel even moeten helpen met het ei (wat ze helemaal geen probleem vond) en ik heb wel ergens een pauze moeten inlassen met veel theeconsumptie, voordat ik aan mijn verwencroissantje kon beginnen, maar het ontbijt zit erin. En verder doe ik vandaag denk ik maar niks meer.

Léia

PS Nou, niks, ik ben al bijna 3 uur met dit blogje bezig geweest…

sleepy dog.jpg

PS2: Tessa lijkt ook behoeftig aan een (mijn!) ziekbed….

Tessa en ik zitten er helemaal klaar voor:

oudejaarstafel.jpg

Ik heb met een snuggie (zo’n dekentje met mouwen) een holletje voor haar gemaakt onder de tafel. Zo voelt ze zich wat veiliger met al het geknal. En ik heb natuurlijk veel thee en chocola nodig. Drank? Ja, straks. De eerste fles is trouwens al leeg…

Voor we het jaar uitgaan wil ik graag nog even twee dingen kwijt:

jumbo.jpg

Jumbo, zoek in godsnaam in 2016 een andere verpakkingsleverancier!
Eerst heb ik met belachelijk veel moeite een (hersluitbare) chocolaatjesverpakking open moeten breken (nu niet meer hersluitbaar), bleek de chocola in een zakje te zitten dat ik open moest knippen (en dat niet hersluitbaar is). Vreselijk, wat irritant. Liefhebbers van chocola worden er toch wild van als ze niet bij de inhoud kunnen komen!
En vervolgens heb ik mijn woede moeten koelen op het vaatwasserzout, met een groot mes! Was ook absoluut niet open te krijgen. Mijn groeiende agressie heeft het pak dusdanig aangetast dat het zout er niet echt vriendelijk meer uit komt glijden.
Doe er wat aan, alsjeblieft zeg!

En dan, jongeman die mij heeft overgehaald om een Hello Fresh doos aan te schaffen, ongelooflijk bedankt. Je hebt er flink voor moeten kletsen en ik meen het nog steeds: ik zou je direct in dienst nemen als ik je kon betalen (en volgens mij ben je onbetaalbaar), maar je had gelijk: Hello Fresh is precies wat ik nodig had. Niet dat ik niet kan koken, maar het kwam er gewoon niet van. Sinds ik wekelijks zo’n fijne doos aan de deur krijg, eet ik stukken gezonder (en ook veel lekkerder).

oranjesoep (3) - Copy.jpg

 

Vanavond heb ik vast soep gekookt (en geproefd) voor morgen. Natuurlijk met mijn eigen twist. Zo heb ik kippenbouillon gebruikt (met kip) en de aardappelen had ik per ongeluk al gebruikt in de andijviestamppot, maar het smaakt weer voortreffelijk!
Wel ga ik voor m’n verjaardag een staafmixer vragen (die is Sinterklaas vergeten mee te nemen), want die soepongelukjes met mijn blender, waardoor ik dan weer de hele keuken moet soppen, daar ben ik niet meer zo blij mee. Zeker niet op oudjaarsavond.

Dat was het. Iedereen een gezellige avond en een heel rustig begin van 2016 toegewenst.

Léia

Vandaag was het dus zover. Oké, we hebben een fantastische dag gehad, de musical (oh sorry, rock opera) was een belevenis, de muziek geweldig, we hadden magnifieke plaatsen… ik had alleen gister nooit moeten zeggen dat we de echte Jezus gingen zien.

mariated.jpg

Ik denk namelijk dat ie dat gelezen heeft. Ted Neeley, de oorspronkelijke acteur in de film, waande zich volstrekt in de veronderstelling dat hij de enige echte personificatie van Jezus de Christus is. De man is over de 70 en wij vonden het iets heel engs hebben dat ie zo aan iedereen zat te aaien en ogenschijnlijk de hele tijd ook al die mensen moest zegenen. Hij is geen seconde uit zijn ‘rol’ geweest, ook niet toen het afgelopen was en iedereen op toneel stond te juichen en te dansen. Hij kwam uit het toneel omhoog in een straal van licht en bleef, nadat hij volledig in rol zijn applaus in ontvangst had genomen, vanaf de zijkant kijken hoe ‘zijn mensjes’ zich vermaakten. Het was eng. Niet een beetje eng, het was echt eng. Maar, laat het je niet weerhouden om de musical (sorry, rock opera) nog snel te gaan zien, want zingen kan de beste man nog steeds wel en het was al met al wel heel erg indrukwekkend.

Wat wel bijzonder was: de toestand eromheen. Oh, ik moet ook nog even vertellen dat ik 2x (!) naar het herentoilet ben geweest. Zoals gewoonlijk stond er een eindeloze rij voor de dames en niks voor de heren en Dini vroeg nog even aan een man of er ook gewone toiletten waren daar en die meneer aan wie ze het vroeg, die raadde ons ook zeker aan om er binnen te gaan, want thuis zaten we tenslotte ook op een en dezelfde plé.
Nou, ik kan het je aanraden. Aan het begin van de voorstelling. Als je weggaat, kun je echt beter wat geduld oefenen, want toen stónk het daar op dat herentoilet!!

En er was het raadsel van de hotdogstand. Wij waren om 11 uur van huis gegaan, maar vanwege een ongeluk in de Schipholtunnel en deswegen een gigantische file, kwamen we eigenlijk maar net op tijd binnen. Zelfs geen tijd voor een kopje thee. Nou had ik voor ik wegging al van alles beleefd (gesneuvelde strijkbouten, vermiste jasjes en onverklaarbare vlekken in het shirt dat ik aan wilde trekken), waardoor mijn ontbijt er helemaal bij in was geschoten. Toen het dus pauze was, om een uur of half 4, had ik nog helemaal niks gehad. Gelukkig was er toen wel thee en verder niks te eten, behalve… hotdogs.

In dat standje stond een man. Eén man. En een rij ervoor van ik schat zo’n 600 man. Zeker allemaal nog niet ontbeten. Geduld is een schone zaak en gelukkig deed de man zijn werk met ijver, maar ik vroeg Dini wel af, of er nog wel een hotdog zou zijn als wij eindelijk aan de beurt waren. Die was er. Twee ook nog wel. Maar onmiddellijk daarna had de man helaas nog wel een worst, zonder broodje, maar geen hotdogs meer.

Wij begrepen al niet dat die man daar alleen stond, want hij had gemakkelijk een dubbele omzet kunnen draaien met een persoon ernaast! En we hebben ons ook vrij lang druk gemaakt over de vraag: waarom had die man niet evenveel broodjes bij zich als worsten!? De meest voor de hand liggende conclusie is toch nog wel: dat ie niet kon tellen…
Maar hoe het ook zij, wij prezen ons de koningin te rijk met onze nog precies op het nippertje bemachtigde hotdog.

Morgen vertel ik nog even hoe je een smak geld kunt besparen in dat theater in Den Haag.

Léia

Het is toch bijzonder wat de liefde voor taal met je kan doen. Zo ben ik een liefhebber van chocola. Een echte liefhebber! Drop, daar maak je mij gewoonlijk niet blij mee. Ja, als ik last heb van m’n keel, dan wil ik nog wel eens toegeven aan een laurierdropje, of nog beter: zo’n dubbelzoute.
Maar gister was ik bij de Albert Heijn en daar waren de oldtimers uit Sneek (nou, eigenlijk uit Irnsum) in de reclame. Als ik me niet vergis, twee voor de prijs van één. Zal wel, want anders had ik er waarschijnlijk niet twee gekocht. En waarom kocht ik dan die oldtimerdropjes?

Ze heten: De echte zwart-wit salmiak klinkers. En ik heb een zwak voor klinkers.

IMG_1048

En ze zijn echt heel lekker die klinkers. Ze smaken naar salmiak. Wit-op-zwart noemden wij dat vroeger. Maar dan was het poeier. In een zakje.

Alleen, wat is nou een klinker zonder medeklinker? Ook een klinker heeft toch een maatje nodig? En aangezien het er twee voor de prijs van één waren… Sneker zoethoudertjes,

IMG_0615

Zoethout is lekker in thee, ik ben dol op zoethoutthee, en voor een dropje ook prima in te nemen. Dus dit dropje is een prima maatje voor mijn klinkers. En natuurlijk geniet ik van het feit dat deze zoethoutdropjes ‘Zoethoudertjes’ heten. Dat is toch grappig?

Taal om te eten, en voeding voor de geest. Lekker en grappig. De beste combinatie: klinkers en medeklinkers.

Léia

Het is 6 december 2012, 12:00 uur. Gister was het Sinterklaas, maar wij vieren het pas morgenavond, dus wat het ook is, daar kan het niet van komen. Pardon? Ja, er is iets, en ik weet niet precies wat…

Dat iets zei tegen mij: Het is tijd om te bloggen. En onmiddellijk nadat ik was begonnen, ging ik even water opzetten voor een kopje thee. Want hoe kun je nou bloggen zonder thee? En terwijl ik naar de keuken liep, bedacht ik dat ik dringend nog iemand een e-mailtje moet sturen. Dat ga ik dus nu eerst even doen. En dan thee zetten… ik ben benieuwd hoe lang deze onderbreking gaat duren.

Nou, het valt mee. Een kopje thee voor mijn neus, een toffee in mijn mond en maar liefst twee e-mailtjes later, zijn er 20 minuten vergleden. Waarom ik dat vermeld? Dit is een beetje hoe het nu gaat. Ik moet dit, ik moet dat, ik moet zus en vooral ook zo, en aan de dingen die ik eigenlijk graag wil doen (zoals bijvoorbeeld bloggen, naaien, mijn atelier opruimen, gedichtjes maken voor Sinterklaas, de bank bekleden, of wat dacht je van: pianospelen!) kom ik helemaal niet meer toe. Ik leef van afspraak naar afspraak, met daartussenin heel veel mailtjes, dringende administratieve klusjes, huishoudelijk werk, telefoontjes en thee. Dat wel, veel thee. En ik weet wel dat iedere lifecoach (ja echt, die bestaan), werkcoach, timecoach, loopbaancoach, mental coach, spiritual coach of personal coach je zal vertellen dat het zo niet moet, maar al die coaches zijn er natuurlijk niet voor niets! Deze mensen verdienen er blijkbaar een boterham aan om jou te vertellen dat jij óók een van die miljoenen bent die het niet goed doet. Eigenlijk is de vraag niet eens zozeer wat jij dan niet goed doet of hoe je je life, time, werk of mental state moet omzetten naar een acceptabeler levenswijze, maar: hoe is het in de vredesnaam mogelijk dat we blijkbaar met z’n allen in die kuil kletteren? En is er dan wel een simpele manier om eruit te klimmen?

Neem nou mijn geval. Ik kan heus zo wel een paar oplossingen bedenken om meer tijd te creëren: gooi je administratie in een doos en laat het lekker een ander uitzoeken; neem een schoonmaakster in dienst; geef je pr en marketingactiviteiten uit handen; vraag hulp; plan momenten in voor leuke dingen. Tja. Nou, de eerste drie oplossingen creëren onmiddellijk een nieuw probleem, waar ik dan ook weer iemand voor moet betalen, namelijk iemand die mijn financiële problemen gaat oplossen. Ik heb simpelweg als beginnend ondernemer geen geld om al die activiteiten te láten doen. En trouwens, ik mopper nu wel, maar ik vind het helemaal geen straf om mijn eigen rekeningetjes te maken, foldertjes rond te brengen op mijn ‘vrije’ zaterdag, of zo nu en dan even de stofzuiger door het studiehuis te halen. Ja, het kost allemaal tijd, en blijkbaar heb ik daar niet genoeg van, maar een alternatief in de vorm van: ‘laat het fijn een ander doen’, is voor een beginnend ondernemer als ik helemaal geen optie. Tenzij: ‘vraag hulp’, en dan bedoel ik natuurlijk liefdadige hulp, een mogelijkheid is. Gelukkig heb ik veel hulp gehad. Maar liefdadige hulp heeft een nadeeltje. Je kunt nauwelijks eisen stellen. Gegeven paard enzo. Mijn zus bijvoorbeeld is een geweldige hulp. Ze heeft mijn logo ontworpen, advertenties vormgegeven, mijn kantoor beplakt met fantastisch reclamemateriaal, allerlei kleurige spulletjes ingebracht, de opening gecaterd en nog veeel meer, maar nu zit ik te wachten op een logo, zodat ik dingen kan gaan ondernemen in Leia’s atelier. En mijn zus heeft net haar auto in de prak gereden. Op zo’n moment zou ik juist graag in de gelegenheid willen zijn om haar nu eens te helpen; dan kan ik toch niet gaan lopen zeuren: waar blijft mijn logo?
Nico, mijn vriend, ook zo’n schat. Heeft de heleboel hier geschuurd, geverfd, betimmerd, beplakt en aangesloten. De voortuin heeft ie opgeknapt en kilometers heeft ie met me door de stad gesjouwd, weer of geen weer, om foldertjes door brievengleufjes te drukken. Die lieverd komt steeds met allerlei plannen voor nieuwe activiteiten die ik moet gaan ontwikkelen en waar hij dan wel bij zal gaan helpen. Tegen zo’n man kun je toch ook niet zeggen: rot nu maar even op hoor, ik ga even lekker zitten breien, ofzo. Oh, ik hoor die coaches al op de achtergrond: jazeker, dat kun je wel: je moet heel duidelijk zijn wat je wilt en niet wilt. Tuurlijk. En dat kun je heus wel vriendelijk uitleggen aan je vrienden en familie. Tuurlijk. Maar weet je wat mijn vriend zegt? “Ja, jij wilde voor jezelf beginnen. Je weet dat een ondernemer zich het eerste jaar te pletter moet werken, dus jij ook. Hup, weg met dat breiwerk, aan de slag!” En daar heeft ie natuurlijk ook best een beetje gelijk in. Je moet ook niet zeuren, je moet gewoon aan het werk gaan! Maar waarom heb ik dan ineens vandaag het gevoel dat er iets mis is?
Dat niet ík hard aan het werk ben, maar dat ik hard gewerkt word? Dat niet ík de keuzes maak, maar dat de keuzes voor mij gemaakt worden? En waarom weet ik ineens vanmorgen met die ontzettende zekerheid dat mijn klantenstroom nu plotseling stagneert doordat ik niet meer sprankel, niet meer twinkel, niet meer bruis!? Nee, ik plak, ik hang, ik drijf, ik sleep. Foute boel.

Waardoor komt het? Dat is de vraag. Waarom sprankel en twinkel en bruis ik niet meer?  Waarom had ik gister ineens de ongelooflijk foute gedachte dat ik nog tot februari de tijd heb om mijn huurcontract op te zeggen? Alleen maar omdat ik geen leuke dingen meer kan doen voor mezelf? Welnee. Pianoles heb ik even stopgezet, die kadootjes pak ik vannacht wel in en dan maar met een gedichtje minder, in de kerstvakantie heb ik genoeg tijd om het atelier op te ruimen, en bloggen; kijk nou, dat ben ik zowaar aan het doen. Dus nee, dat is het niet. Weet je wat het is?

GELD. Dat akelige rotgeld. Dat hadden ze nooit uit moeten vinden. Ik had er alle vertrouwen in. “Het komt wel goed”, riep ik steeds en dat wist ik ook zeker. En dat wás ook zo. Maar plotseling ligt er een stapel facturen, plotseling blijken de crediteuren de debiteuren te overtroeven, plotseling sta je bij een kassa met een betaalpas die wordt geweigerd, en dan slaat het keihard toe… De kriebels van angst en vertwijfeling, het rampscenario dat begint rond te draaien in je maag, de bom onder je zelfvertrouwen; ze zorgen ervoor dat al je energie wegstroomt, linea recta het stinkende riool in.

Ik herinner me een verhaal van mijn mevrouw bij de Sociale Dienst toen ik ooit bijstandsmoeder was: ze had een klant die altijd heel verdrietig was, omdat ze met haar kindertjes nauwelijks kon rondkomen. Ze wilde zo vreselijk graag een nieuwe bank, want haar bank was helemaal kapot en ten eind, maar daar had ze geen geld voor. Die mevrouw kreeg een baan, bij de Sociale Dienst, en was nu dus een collega van mijn mevrouw. Ze had nu een goed inkomen, kon fijn op vakantie, haar kindertjes liepen er weer netjes en verzorgd bij en ze zat nog steeds op dezelfde bank. Nu ze het kon betalen, had ze helemaal geen last meer van die bank. Ze kon immers zo een nieuwe gaan halen. Dat ze níet een nieuwe kon halen, dát zat haar dwars, niet de bank zelf blijkbaar.

Zou ik daar ook last van hebben? Dat ik zomaar een beetje depressief ben omdat ik dingen niet kan doen wegens geldgebrek, of tijdgebrek (of omdat ik geen tijd kan kopen)? Geld maakt misschien niet gelukkig (en ik zal ook de laatste zijn die dat beweert), maar een tekort aan geld, daar word je niet vrolijk van. Dat kost vrijheid, dat kost tijd, dat kost zelfvertrouwen (als je je gaat schamen door gebrek aan kleding en verzorging), dat kost zelfs vrienden (als je bij hen in het krijt staat of afspraken moet afzeggen). En dat kost vooral heel veel energie.

Gelukkig zijn er ook heel veel dingen die niks kosten. Bloggen bijvoorbeeld om je ‘iets’ weg te schrijven. Maar ook een lange wandeling met je hondje door de sneeuw. Iemand helpen met iets wat jij goed kunt of toevallig weet. Gezellig samen een blik snert leegeten (met een hele rookworst extra erin), uit een hele mooie soepkom. Een vrolijke film kijken op TV (of een spannende of enge als je dat leuker vindt). Of liever nog: een spelletje doen aan de keukentafel of met de hele familie een legpuzzel maken van 2000 stukjes. En thee. Heel veel thee. Dat zijn dingen waar ik weer energie van krijg. Waarvan ik mijn hart weer voel gloeien in mijn borstkas. En dan weet ik gelukkig weer dat het wel goed komt. Heus wel. Gewoon weer gaan twinkelen en sprankelen en bruisen. Omdat ík het wil.

Dank je wel dat je dit hebt willen lezen. Ik hoop dat je er ook weer een beetje van gaat sprankelen.

6 december 2012, 14:16.

Leia