Archives for posts with tag: terras

Vorige week was het eindelijk weer eens zover: met mijn vriendinnen Christa en Alieke lunchen bij De Buurman. We hebben de buurman zelf ook nog even gesproken, al ging het niet over de vele Pokémon die zich daar nou net op zijn terras leken te verschuilen…

pokemon.jpg

Jawel, Alieke speelt Pokémon Go. Ze wilde het even uitproberen, om te kijken of het misschien ook leuk was voor haar dochters om te spelen, maar die vinden er weinig aan, terwijl moeder zelf deze keer lopend bij het terras aankwam (vanwege de kilometers die ze moest afleggen om een ei uit te kunnen broeden). In de pauze op haar werk loopt ze ook een rondje door de stad, en het is, zo zegt zij, een buitengewoon sociaal spel, want al lopend maakt ze het ene praatje na het andere met andere (overigens veel jongere) Pokémonjagers.

Oké, dat er nu meer mensen buiten op hun telefoon lopen te kijken dan binnen, dat wil ik wel aannemen en dat de buitenlucht gezonder is dan de binnenlucht, dat gaat zeker op, maar of het nou socialer is… Terwijl wij daar op het terras zaten te peuzelen aan onze voortreffelijke lunch, kwamen er inderdaad hordes mensen voorbij, maar die hadden echt alleen maar oog voor het apparaat in hun hand en de omgeving, de mensen daarin en ook de gevaren, daarvan hadden ze geen enkele notie. Ik zag zelfs twee dames op de fiets, met kinderen achter- en voorop, het stuur in de linker- en een telefoon in de rechterhand…
Het had wel iets weg van wat ik ooit bij Ikea heb zitten bekijken. Daar hadden ze een tijdje terug nog een rookhok midden in het restaurant. Een soort aquarium, waar je even een sigaretje op kon steken. Je kon niet zien hoeveel mensen er in stonden te paffen, want er stond zoveel rook; volgens mij was een sigaret opsteken niet eens meer echt nodig. En tot mijn ontsteltenis verdween er een moeder met een kinderwagen (met kind erin) en een peuter (want ja, die kun je toch ook niet alleen in het restaurant laten zitten) in dat stinkende rookhol…

Gelukkig was het weer fantastisch, de wijn verrukkelijk, het eten zalig, en de Canadian Delight (zonder slagroom) stond nog steeds op de toetjeskaart. Misschien was het te lang geleden dat we bij De Buurman geluncht hadden, maar hij smaakte deze keer lekkerder dan ooit tevoren! Overigens stond er op de kaart ook nog iets nieuws:
Red velvet white chocolate fudge cake.

fudge cake.jpg

Ja, dan moet je bijna wel studietechniekjes doceren, om dat te kunnen onthouden. Na de toch beslist wel verplichte Canadian Delight, móesten we deze ontzettend lekker klinkende taart nog even proberen. Met 3 vorkjes dan maar? En het is zeker een aanrader dames! Heren misschien ook wel, als je van chocolade houdt en van zoet…

Ook een ongelooflijk leuk dingseltje: Tiny Tony:

tiny tony.jpg

Een klein chocolaatje van Tony Chocolonely. Bij de thee (of de koffie denk ik ook wel).

Maar wat ik het allerheerlijkst vond? Twee vriendinnen bij wie ik ongegeneerd, helemaal mezelf mag zijn. We hebben plezier, schuwen geen enkel onderwerp, hebben oog en oor voor elkaar en we houden van elkaar. Nog meer zelfs dan van Pokémon. Hoop ik.

Meiden bedankt, Buurman bedankt, tot de volgende keer!

Léia

 

 

Advertenties

M’n aardbeitjes hangen, m’n hanging strawberry farm is officieel in bedrijf.

hanging strawb

Er zijn nu 3 mogelijkheden:

  1. Ik lig deze zomer met geloken ogen te zonnen op mijn terras en een aantrekkelijke man van middelbare leeftijd, strekt loom zijn arm uit, plukt een aardbei uit de lucht, brengt deze naar zijn mond (om de eventuele beestjes en de uitwerpselen van eventuele beestjes te verwijderen) en biedt vervolgens de geurende aardbei aan aan mijn gulzige lippen…
  2. Binnenkort staan de aardbeienplanten toch in de tuin omdat de redelijk roestige kettinkjes het niet hebben gehouden…, of
  3. Ik krijg ruzie met buurvrouw Hanny omdat ik 3 enorme spijkers in haar hokje heb gejensd. Niet dat het hokje daar minder van is geworden, waarschijnlijk houden die 3 spijkers het schuurtje net even langer overeind, maar misschien had ik het even moeten vragen?

We gaan het weer beleven. Ik hoop natuurlijk op optie 1.

Oh wacht, er is ook nog een vierde mogelijkheid. Ik pluk gewoon zelf de smakelijke zomerkoninkjes van de plant en serveer die op een zonnige zondagochtend op een beschuitje bij het ontbijt… Ik gok op de laatste (en meest waarschijnlijke) mogelijkheid.
Hoewel ik 2 ook nog niet durf uit te sluiten….

Léia

Lara, mijn dochter, is ook zo’n verse muntthee met honingtroela. Je weet wel, van de reclame. Ook al zegt ze op z’n tijd ook geen nee tegen een halve liter bier, of een flesje wijn.

muntthee.jpg

Toen we afgelopen zaterdag (na de kapper) even wat gingen eten en drinken in Amsterdam, stond daar ineens weer zo’n kopje heet water met een struik erin voor mijn snuffert. Wat ik dus absoluut niet begrijp, is waarom dat muntthee heet. Er zit namelijk geen draadje thee in. Thee is een plant. Als je dus thee wilt gaan drinken, dan giet je wat kokend water over de gedroogde blaadjes van een theeplant, laat dat even intrekken, haalt de blaadjes eruit en dan heb je een drankje met een heerlijke smaak en een prachtige kleur. Thee!

Verse muntthee… wat dus helemaal geen thee is… dat is een plantje dat je een tijdje laat baden in heet water en dan wordt het water groen! En het smaakt wat naar dat muntplantje. Maar niet naar thee.
Muntthee is volgens mij een kopje thee, waar iemand wat munt aan toe heeft gevoegd, zodat de thee een beetje munterig smaakt. Maar nog steeds naar thee. Met die prachtige theekleur. Net zoals citroenthee gewoon thee is met daarin wat citroensap, of misschien wat van het schilletje.

Maar goed, toen ik die muntstruik daar voor mij zag, moest ik weer even denken aan ons avontuur op Kreta, toen ik met mijn zus ergens in een schattig Grieks dorpje op een terrasje plaatsnam op zo’n regisseursstoeltje. Dat terrasje was niet helemaal waterpas; eigenlijk was het gewoon heel scheef. Dus toen mijn zus haar derrière op zo’n gammel stoeltje liet zakken, ging ze in slow motion, aaaaaaaaachterover met de beentjes in de lucht. Drie Grieken kwamen aangerend om haar overeind te helpen. Het was vreselijk gênant, maar ook verschrikkelijk grappig.

fotoos vakantie kreta jane096fotoos vakantie kreta jane097

Voor de schrik bood de mevrouw van dat terrasje mijn zus een overheerlijk kopje Griekse kruidenthee aan en hoewel ik haar nog dwingende ‘Nee, doe dat niet!’-blikken toewierp, nam ze het aanbod gretig aan. Toen die mevrouw terugkwam met een groot glas kokend water met daarin de plantaardige inhoud van haar aquarium! pieste ik bijna in m’n broek van het lachen. Zus heeft de hele suikerpot en de halve honingpot erin geleegd, maar het mocht niet baten. Deze ‘thee’ was ook niet groen, maar heel eng bruin en absoluut niet te drinken.

Die mevrouw kwam zeker nog drie keer langs om te vragen of het weer wat ging en of de thee nog een beetje goed smaakte. Dus ze kon het met goed fatsoen ook niet laten staan.

Het zal wel aan mij liggen. Doe mij maar gewoon een kopje thee. Met wat lekkers erbij…

Léia