Archives for posts with tag: routebeschrijving

Het eerste wat ik vanmorgen dacht, was: “Welke idioot belt mij nou om kwart over 7 wakker?” En mijn tweede gedachte was: “Oh KUT!  Ik heb me verslapen!”
Ja, zulke lelijke dingen denk ik dan ja. Als je mensen echt wilt leren kennen, dan moet je ze wakker maken: dan laten ze hun ware zelf zien. Nou, dit ben ik dus. Betrapt!

Ik had de wekker speciaal een kwartiertje eerder gezet, omdat De Eese net iets verder is dan Hotel Heidehof, ik had al bedacht wat ik aan zou trekken, ik had de club nog even een routebeschrijving gestuurd, als beloofd; ik was er helemaal klaar voor.
Nou is het zo dat als ik iets belangrijks heb en ik ben bang dat ik me ga verslapen, dat ik dan om het uur ongeveer wakker ben. Dat is nooit echt fijn opstaan. Maar omdat ik de laatste tijd me eigenlijk nooit meer verslapen heb op donderdag en ik vaak de woensdagnacht niet meer dan 4 of 5 uurtjes slaap (dat haal ik dan donderdagnacht wel weer in), had ik er het volste vertrouwen in dat ik op tijd wakker zou zijn en ik heb dan ook heerlijk geslapen.

Tot vanmorgen mijn telefoon ging. Nooit een wekker gehoord, maar zelfs de hond was wakker geworden van mijn mobieltje. En dat ligt niet eens op mijn slaapkamer (want dat is heel erg ongezond en slecht voor je nachtrust)!
Mijn hond overigens is een uitstekende waakhond (voor zover het postbodes en andere brievenbusbedreigers betreft), maar een wekhond is het beslist niet. Ze komt me wel vertellen dat ze wakker is, maar direct daarna…

wekhond.jpg

Het had ook weinig zin meer om nog halsoverdekop te vertrekken (ik kon deze keer moeilijk in mijn ponnetje, met alleen een joggingbroek, een jas en een paar rubberlaarzen het huis uit), want tegen de tijd dat ik aan zou komen, was het ontbijtbuffet ongetwijfeld al leeggeplunderd.

Voor wie denkt dat ik natuurlijk vanwege al het gedoe van de afgelopen dagen stiekem niet van plan was om te gaan, die kent me nog niet zo goed. Dat zou ik zeker nooit doen!
Maar het kan natuurlijk wel zijn dat Freud er iets mee te maken heeft gehad…

Ik vroeg nog of iemand een paar foto’s wilde maken en prompt kreeg ik dit:

eese ontbijt

“Lekker ontbijt hoor”

Nou, voor straf heb ik niet ontbeten, maar mijn beroemde ei-kaas-met-abrikozenjamhapje voor de lunch, ging er anders ook best in.

kaaseiabrikoos

Balen zeg. Hopelijk krijg je via de CNCH-facebookpagina van iemand anders deze keer een verslagje?

Léia

 

Advertenties

Iedereen heeft wel een mannetje toch? Een mannetje voor het elektrisch, een mannetje voor je belastingaangifte een mannetje voor de tuin…. Ik heb ook een mannetje, gelukkig!

Soms wil je heel snel iets regelen, maar dan zit je te wachten op mensen die je een prijsopgave zouden doen, die een vriend iets zouden vragen over een locatie, een contract dat je eerst nog even wilt inzien… Geduld is een schone zaak.

Maar vandaag was ik het zat. Ik had deze week al willen beginnen met mijn nieuwe lessen Nederlands als tweede taal in Groningen en een week uitstel leek me meer dan genoeg. Dus tijd om knopen door te hakken. Na drie telefoontjes en een paar e-mailtjes heen en weer was het geregeld. Nu was het mijn beurt. De inschrijfformulieren moesten worden verstuurd.

Oh ja en er moest ook even een routebeschrijving bij en ik moest even uitleggen hoe het moest met de betaling en oh ja, de algemene voorwaarden. In het Engels. Dat was ik een beetje vergeten. Niet echt, ik had het gewoon steeds uitgesteld. Nou, hupsakee, meteen aan het werk. Dus na een uurtje of vier en een half denken, formuleren, vertalen, opzoeken, verbeteren, veranderen en corrigeren, had ik het voor elkaar. Meestal maak ik dan even een printje. Dat maakt de eindredactie wat gemakkelijker, maar nee, deze keer niet.

Nog even de routebeschrijving en dan was ik klaar. Om alles zoveel mogelijk in dezelfde stijl te houden, gebruikte ik de General Conditions als format. Maar ik zat wat te klooien en toen dacht ik: nee, dit is het niet, maakte de bladzij leeg en drukte per ongeluk op de ‘opslaan’-toets. Alles weg. Al mijn General Conditions. Ik had niet eens een printje!

geweld

Ik heb in paniek zitten zoeken op de computer of ik de vorige versie nog terug kon vinden, maar nee. Ik zat te snikken achter mijn bureau. Dit kon toch niet waar zijn! En toen dacht ik aan mijn mannetje. Ik heb een automatiseringsmannetje. Eentje die alles begrijpt van laptops en systemen en wifi en printers. Hij heet Mark. Mark Swart. Van Simple ICT.

Dus ik belde Mark. Bijna huilend aan de telefoon legde ik de ramp voor zijn voeten.

schelden

Hij nam het roer even van mij over en ongelogen, binnen 5 minuten had ik mijn conditions weer terug. Dankzij een slim backup-systeem dat hij eerder al eens voor me had geïnstalleerd. Ik kon hem wel túte! En ik maakte ook veel gillerige geluiden, die de 18-plustoets nauwelijks konden doorstaan.

seks

De inschrijfformulieren zijn de deur uit, met bijlagen. Dankzij mijn mannetje. Mark, nogmaals bedankt

Léia