Archives for posts with tag: reclame

Ik ben niet echt een facebookfan (meer). Op een gegeven moment werd ik echt misselijk van altijd maar weer diezelfde reclameacties die voorbij kwamen en boos op mezelf omdat ik de verleiding slecht kon weerstaan om filmpjes die aangekondigd werden als vreselijk leuk, vreselijk zielig, of gewoon vreselijk, toch even te bekijken. Waarna je dan minuten van je kostbare tijd zit te wachten tot er na de reclame ook nog echt iets upload wat er zo vreselijk, leuk of zielig is….

Mijn vrienden hebben blijkbaar een beetje hetzelfde, want van hen zie ik ook weinig interessants meer voorbij komen. Niet dat dat voorheen wel het geval was; al die eindeloze fotootjes over wat mensen op hun bord hebben liggen, vreemde poses van hun hond of de kat van de buren, en fantastische sneeuwpanorama’s (de enige reden dat ik blij ben dat het even geen winter is), daar hebben we met z’n allen geloof ik ook al de buik van vol.

Wel vraag ik me af: hadden die mensen dan ook altijd de telefoon paraat om een fotootje te schieten van wat er op hun pad (of op hun bord) kwam? Ik heb dat in ieder geval nooit, zeker niet als ik met de hond uitga of even naar de brievenbus, of naar de Lidl om een bakje Kip Samurai.
En gister was dat heel erg jammer… Niet dat ik een foto gemaakt zou hebben (ik had er waarschijnlijk niet aan gedacht), maar als ik dat gedaan had, dan had ik hem je nu zo graag willen laten zien.

Ik kwam namelijk Eduard tegen. Eduard heb ik 4 jaar geleden les gegeven. Toen was het al een schat van een jongen, die tafels vol met Franse woordjes plakte (alleen maar omdat hij z’n Franse lerares een plezier wilde doen), die een hele schaal met pepernoten op mocht eten omdat hij alles goed had (en toen ’s avonds geen eten meer lustte omdat hij zo misselijk was), die aan atletiek deed en ik dat steeds verwarde met turnen (al dan niet opzettelijk) en die z’n rug vol liet zetten met zuignappen tijdens een bezoekje aan onze bovenbuurvrouw.

Zo’n jongen die je in je hart sluit en die je dan een jaar later tegenkomt met zijn moeder in de Hema en die je dan bijna niet herkent (z’n moeder herkende ik gelukkig wel meteen). Enorm gegroeid was ie, en z’n haar ook!

En gister zag ik hem weer. Hij zit nu op het Cios; hij droeg ook de voor ciossers karakteristieke sportbroek, reed op zo’n snel fietsje en inmiddels was hij meer dan een kop groter dan ik. Eduard. Ik had het kunnen weten; wat is dat een leuke jongeman geworden! Ik had hem jullie echt graag even willen laten zien, maar ik had geen telefoon mee. Who cares about Epke, wat kan die hele Ed Sheeran mij schelen, een selfie met Eduard, daar zou ik trots op zijn geweest. Echt waar…

Léia

Advertenties

Het gebeurt me niet vaak, maar nadat ik gisterochtend thuis kwam van het netwerk-ontbijt, was ik doodmoe. Waarschijnlijk omdat ik wat triest was vanwege het afscheid van Jaap, of misschien toch gewoon omdat ik de laatste dagen niet echt fijn geslapen heb. Zeker die afgelopen nacht niet.

In ieder geval, ik lag zowat te slapen boven de krant. En geloof me, er moet echt wel wat gebeuren voor een sudoku me niet meer wakker kan houden…
Even wandelen met de hond dan maar, daar fris je wel van op! Wie heeft dat bedacht?

foto

Nadat ik een blokje rondgesloft had met het beest, door dat druilerige weer, sleepte ik mezelf de laatste meters in de richting van de steeg die naar mijn achtertuin leidt. Daar kwam mij een in het wit gestoken dame op een fiets tegemoet. Thuiszorg van een niet nader te noemen organisatie, want ik heb vroeger zelf bij Zorggarant gewerkt en deze organisatie was onze ‘concurrent’. Hoewel, Zorggarant, zo heb ik begrepen, is inmiddels ook al opgegaan in de Friese Wouden, maar deze ene mevrouw kende ik in ieder geval niet.

Wat me nou zo opviel: die mevrouw van de thuiszorg (vroeger zouden we zeggen: die dikke mevrouw, maar dat is tegenwoordig niet meer sociaal verantwoord geloof ik) oogde minstens even vermoeid als ik was. Ze zakte met een zucht van haar fiets af, had schijnbaar nog moeite om het ding op de stander te hijsen en verplaatste zich met de snelheid van een zwangere eend over het tuinpad in de richting van de hulpbehoevende deur. Ik heb haar niet meer zien aanbellen, want toen was ik zelf waarschijnlijk al weer thuis.

Wat een raar verschijnsel! Het zal je toch maar gebeuren dat je ziek bent, of in ieder geval kun je niet alles meer zelf doen, en dan komt er iemand van de thuiszorg ook nog even alle energie bij je wegzuigen! Wat verschrikkelijk!

Ik ken Klaasje. Dé Klaasje.

klaasje.jpg

Klaasje is respijtzorger. Een respijtzorger neemt de zorg (tijdelijk) over van mantelzorgers, zodat die ook eens even iets voor zichzelf kunnen gaan doen. Respijtzorg is ontzettend belangrijk, want ook mantelzorgers moeten zo nu en dan weer flink opladen om hun (meestal best zware) taak te kunnen vervullen.
Klaasje zit vol energie. Iedereen kan onmiddellijk zien: als Klaasje de boel van je overneemt, dan komt het helemaal goed.

Zo zou het toch ook met thuishulpen moeten zijn?, dacht ik gistermorgen toen ik die mevrouw van de fiets zag zakken. Of heeft deze mevrouw het misschien veel te druk en kan ze de werklast niet meer aan? Zou ook best kunnen natuurlijk, ik weet het niet. Maar goeie reclame was het in ieder geval niet.

Ik ben gisteravond wat vroeger naar bed gegaan. Ik moet er toch niet aan denken dat mijn studenten vanmiddag hetzelfde gevoel van mij krijgen als ik van deze mevrouw. Ik wil gewoon als Klaasje zijn…

Léia

Lara, mijn dochter, is ook zo’n verse muntthee met honingtroela. Je weet wel, van de reclame. Ook al zegt ze op z’n tijd ook geen nee tegen een halve liter bier, of een flesje wijn.

muntthee.jpg

Toen we afgelopen zaterdag (na de kapper) even wat gingen eten en drinken in Amsterdam, stond daar ineens weer zo’n kopje heet water met een struik erin voor mijn snuffert. Wat ik dus absoluut niet begrijp, is waarom dat muntthee heet. Er zit namelijk geen draadje thee in. Thee is een plant. Als je dus thee wilt gaan drinken, dan giet je wat kokend water over de gedroogde blaadjes van een theeplant, laat dat even intrekken, haalt de blaadjes eruit en dan heb je een drankje met een heerlijke smaak en een prachtige kleur. Thee!

Verse muntthee… wat dus helemaal geen thee is… dat is een plantje dat je een tijdje laat baden in heet water en dan wordt het water groen! En het smaakt wat naar dat muntplantje. Maar niet naar thee.
Muntthee is volgens mij een kopje thee, waar iemand wat munt aan toe heeft gevoegd, zodat de thee een beetje munterig smaakt. Maar nog steeds naar thee. Met die prachtige theekleur. Net zoals citroenthee gewoon thee is met daarin wat citroensap, of misschien wat van het schilletje.

Maar goed, toen ik die muntstruik daar voor mij zag, moest ik weer even denken aan ons avontuur op Kreta, toen ik met mijn zus ergens in een schattig Grieks dorpje op een terrasje plaatsnam op zo’n regisseursstoeltje. Dat terrasje was niet helemaal waterpas; eigenlijk was het gewoon heel scheef. Dus toen mijn zus haar derrière op zo’n gammel stoeltje liet zakken, ging ze in slow motion, aaaaaaaaachterover met de beentjes in de lucht. Drie Grieken kwamen aangerend om haar overeind te helpen. Het was vreselijk gênant, maar ook verschrikkelijk grappig.

fotoos vakantie kreta jane096fotoos vakantie kreta jane097

Voor de schrik bood de mevrouw van dat terrasje mijn zus een overheerlijk kopje Griekse kruidenthee aan en hoewel ik haar nog dwingende ‘Nee, doe dat niet!’-blikken toewierp, nam ze het aanbod gretig aan. Toen die mevrouw terugkwam met een groot glas kokend water met daarin de plantaardige inhoud van haar aquarium! pieste ik bijna in m’n broek van het lachen. Zus heeft de hele suikerpot en de halve honingpot erin geleegd, maar het mocht niet baten. Deze ‘thee’ was ook niet groen, maar heel eng bruin en absoluut niet te drinken.

Die mevrouw kwam zeker nog drie keer langs om te vragen of het weer wat ging en of de thee nog een beetje goed smaakte. Dus ze kon het met goed fatsoen ook niet laten staan.

Het zal wel aan mij liggen. Doe mij maar gewoon een kopje thee. Met wat lekkers erbij…

Léia

Iedereen heeft wel eens een minder plezierig momentje. Daar kun je dan in blijven hangen, of je zoekt een manier om er weer uit te komen.

Ik heb bijvoorbeeld een vrolijk lijstje op Spotify. Vol met liedjes waar ik blij van word. Ook heb ik spulletjes, mooie dingetjes of plaatjes waar ik blij van word. En vrolijke herinneringen die ik ergens in mijn hoofd op een plankje heb liggen, voor precies zo’n momentje.

max verstappen.jpg

En vandaag heb ik nog iets ontdekt waar ik een heel blij gevoel van krijg als ik het hoor: de lach van Max Verstappen. Wat een aardige jongen en wat lacht die ontzettend recht je hart in. Hij maakt reclame voor Ziggo. “O Verstappen, ik snap hem.” En dan die heerlijke lach.

Hier kun je het filmpje vinden  (0:22, de reclame is natuurlijk niet zo interessant).

Dat lachje, dat zou ik graag op m’n telefoon willen. Als je dan ergens bent in een naargeestig gesprek ofzo, dan pak je even je telefoon en Max lacht je zo weer in het goeie gevoel.

Zou ik bij Parship ook kunnen selecteren op een Verstappen-lach?

Léia

Vandaag precies 14 dagen geleden ben ik gestopt met TV-kijken. En ik moet zeggen: dat is verrekte gemakkelijk. Je doet het als volgt:

a. Als je TV nu aanstaat, zet hem dan uit. Als je TV nu niet aanstaat, ga direct naar b.
b. Zet de TV niet weer aan.

Ik geef toe dat ik wel een paar keer in de gids heb gekeken of er niet iets op was wat ik graag wilde zien, maar dat was er eigenlijk niet, dus ging ik dan maar wat anders doen.

varagids.jpg

Voorheen keek ik ook wel in de gids, en dan koos ik de zender die ik dan maar de minst slechte vond. Hoe vaak heb ik niet half een programma gekeken, omdat ergens halverwege een ander programma begon dat ik eigenlijk beter vond, maar dat ik dan ook niet uitkeek, omdat ik per ongeluk tijdens de reclame was weggezapt en dan vergeten dat ik er naar keek, omdat ik er toch ook niks aan vond…

Voorheen was het mijn gewoonte om na het werk iets eetbaars te maken en dan schoof ik met mijn bordje voor de TV. Afstandsbediening in de ene hand en een vork in de andere. Tja, wat moet je eigenlijk anders? Tegenwoordig eet ik in de keuken en hoewel ik wel eens een foldertje doorblader onder het eten, of soms zelfs een puzzeltje maak, zit ik toch werkelijk een stuk lekkerder te éten.

En verder? Iets gemist? Nee. Maar andersom: televisie zou een negatieve invloed hebben op je gevoelsbeleving, omdat je wordt overspoeld met negatieve beelden. Ik kan niet zeggen dat ik me een stuk positiever voel nu die negatieve beelden zich niet langer aan mij opdringen. Dat zou er toch ook wel mee te maken kunnen hebben dat ik, áls ik TV kijk, bij voorkeur kies voor programma’s die ik leuk vind. En dat zijn dus niet programma’s waarbij veel dooien vallen, mensen elkaar zitten af te zeiken, of politici de meest waanzinnige onzin zitten te verkondigen. Als ik er niet blij van word, dan kijk ik niet, dus dat zou eerder betekenen dat ik nu minder vrolijk ben dan toen ik nog keek. Maar dat is gelukkig ook niet zo.

Even heb ik nog bedacht dat ik vaak TV-programma’s gebruik ter illustratie van dingen die ik beweer bij het lesgeven. Ken je die serie…? Weet je wel dat programma…? Maar meestal zeggen die kinderen dan toch: “nee, nog nooit van gehoord”, want ze hebben een overduidelijk andere TV-smaak dan ik. Dus daarvoor hoef ik ook niet te gaan kijken.

En dan natuurlijk het effect waar ik de meeste verwachtingen van had: je houd zeeën van tijd over… Nou, ik kan je wel zeggen: ik heb er een oogontsteking aan overgehouden, maar tijd… nee.

oog.jpg
Oogontsteking? Ja, ik dacht nu tijd te hebben om zo nu en dan een draadje te borduren, maar ik kan dat echt niet goed meer zien bij kunstlicht. Dus heb ik aan mijn rechterzijde een schemerlampje, waar ik zo ongeveer middenin zit, om zoveel mogelijk licht te vangen. Dat was blijkbaar wat teveel voor mijn rechteroog. Even niet borduren dus. Althans, niet bij avond.

Score tot nu toe: minder negatieve beïnvloeding – nauwelijks waarneembaar, gemis aan belangrijke nieuwsfeiten – nihil, VT-overschot – helaas nog niets van gemerkt.
Maar ik hou nog even vol, want het bevalt me desalniettemin best goed!

Léia

Ik ben niet zo dol op de Staples. De Staples is een groothandel in kantoorspulletjes. Als je een bedrijfje hebt, dan is het soms wel handig om je mapjes en je bakjes en schrijfblokken in grote getale aan te schaffen. Maar er is iets raars met die lui.

Eerst was er het gezanik vanwege de retourcartridges. Als je een lege cartridge inlevert, dan krijg je daar een euro voor terug. Leuk, maar meestal koop ik mijn cartridges online, dus dan kan ik ze niet inleveren, met als resultaat een zak vol lege cartridges. Ga ik naar de Staples, mag ik van die meneer maximaal 10 inleveren. Nou vooruit dan maar, heb ik in ieder geval wat en dan lever ik ze wel steeds in met 10 tegelijk.

Ja, had je gedacht. De volgende keer sta ik daar met mijn 10 cartridges, mag ik er maar zoveel inleveren als ik koop. Ik leg uit dat ik ze meestal online koop, nee mevrouw, dat is dan jammer, maar daar kunnen we helaas niets aan doen.

Is er een grote stelling met post its in allerlei vormpjes en kleurtjes en met een paar grote aanplakdingen waarop staat dat ze 2 voor de prijs van 1 zijn. Allemaal? Die dingen zijn best duur, vooral de leuken. Ik vraag het aan zo’n meneer. Geldt die actie voor alle post its? Ook die leuken? Ja hoor mevrouw, en zelfs als het niet zo is, dan krijgt u er van mij 2 voor de prijs van 1. Okidoki.  Dus ik koop leuke post its in 3 kleurtjes roze en 2 blokjes in de vorm van een pijltje. Leek me ook wel lollig.
Kom ik bij de kassa. Nee mevrouw, die actie geldt niet voor deze leuken hoor! Wel potjandorie. Ik dat gasje erbij geroepen, nou, ik heb mijn tweede gratis er uiteindelijk toch uit weten te slepen.

En dan ging ik laatst online om mappen en tabbladen te bestellen en hoewel er zeker 6x bij die tabbladen stond aangegeven (en ook in de bevestigingsmail) dat er 10 stuks in een pakje werden geleverd, kreeg ik er maar 2 in plaats van 20. Daar ging ik even over mailen: dat ik het nog eens gecheckt had, bevestiging erbij en dat ik graag die andere 18 ook nog wilde hebben. Nee, het was een vergissing, ik hoefde die 2 niet te betalen hoor, maar nu moest ik wel ophouden te zeuren!

Tegenwoordig gooi ik hun post direct bij het OP (oud papier) en ik ben voorlopig ook niet van plan er nog naartoe te gaan. Drie keer is scheepsrecht. Ik ben een aardig persoon, maar je moet me niet voortdurend bij de poot nemen.
Gelukkig heb ik nu wel een leuke kast….

.IMG_0682

Léia

Sado-masochisme is uit, Social Media is hip: SM = Social Media.

Een poosje terug kreeg ik van mijn dochter een berichtje met een link: http://www.mcdid.nl/2015/08/12/omslagdoek-haken-2/,
Dan kom je bij deze mevrouw:

omslagdoek

Mijn dochter houdt helemaal niet zo van haken, maar deze omslagdoek vond ze wel heel erg leuk. Prima, ze is bijna jarig en het leek me wel een goed plan om zo’n doek voor haar te haken. Dus ik zocht onlangs die link weer even op en wat zie ik? MCDID had een tweede blog gepost. Haar facebookfoto was erg enthousiast ontvangen. Erg enthousiast.
205.507 mensen hadden haar bericht gezien en ze had bijna 2000 reacties gekregen! Vooral van mensen die haar vragen stelden over het patroon van de sjaal. 2000! Het arme kind heeft een FAQ gemaakt om de meest gestelde vragen te kunnen beantwoorden!

Maar goed, Ze had de sjaal gemaakt van garen van de Zeeman. Nou werkt zo’n patroon het beste als je hetzelfde garen gebruikt en gebruik je ander garen, dan krijg je een ander effect. Dan zou ik dus het risico lopen dat Lara mijn product helemaal niet leuk zou vinden, omdat het niet hetzelfde is als wat zij had uitgezocht…
Dus ik ging naar de Zeeman. Geen bolletje roze meer te bekennen. Nou ja, vooruit, blauw is ook wel leuk. Maar daarvan lagen er nog maar drie en dat is niet genoeg. Ik ging een juffrouw vragen of ze misschien nog ergens een paar van die blauwen had liggen en ik ga niet vertellen hoe dat ging, maar hoewel er dózen vol vers aangekomen garen klaar stonden, wist ze zeker dat mijn garen daar niet tussen zat. Ach skiet, dacht ik, ik ga wel even naar Oenema. Die heeft tenminste goed garen. Maar eerlijk gezegd kon ik daar niet slagen. Waarom niet? Er klopte iets helemaal niet aan dat Zeeman-garen. Het heette geschikt voor pennen 7-8, maar MCDID had een haaknaald nummer 4 gebruikt. De looplengte was maar liefst 170 m per 100 gram. Heel erg bijzonder voor zulk dik garen… Oenema had dus ook niks wat daar een beetje op leek. Ik heb nog wel iets geprobeerd, maar nee, dat was het echt niet.

foto

Hé, idee, de Zeeman heeft vast ook een webshop. Jazeker, maar ook daar was geen draadje roze te bekennen en van de blauwen waren nog maar 2 bolletjes, net als van de groenen. En nadat ik een uurtje in andere wolwebwinkels had zitten zoeken, waren ook die verdwenen!!

Dan moet ik maar even naar Ajoure in Joure, leek me een goed plan. Daar hebben ze zoooveel garen! Maar, dacht ik, misschien hebben ze in Joure wel een Zeeman die niet zo druk bezocht wordt. En dat was zo. Maar ook daar hadden ze maar 5 bolletjes, dus ik snelde terug naar Heerenveen en jaaaa, daar lagen nog 2, dus bij elkaar moet het lukken.

Maar lieve hemel! De hele Zeeman is leeggekocht, omdat Maris (zo heet MCDID) een omslagdoek heeft gehaakt en op facebook heeft gezet. En wat doet de Zeeman ermee? Helemaal niks. Die dames in de winkel interesseert het al zo geen flikker en daar op kantoor denkt blijkbaar ook niemand daarover na. Ik denk ook dat Maris, die toch minstens een kadootje van de Zeeman verdiend heeft, geen idee heeft hoeveel omzet ze daar even heeft gegenereerd met haar facebookfotootje.

En zouden andere breiwolfabrikanten dit wel in de gaten hebben? Die moeten natuurlijk onmiddellijk Maris gaan vragen of ze even wil zeggen dat zij een garen hebben dat heel goed dat van de Zeeman kan vervangen.
Grappig dat mensen handenvol geld betalen om reclame te maken voor een product en soms gaat het ‘per ongeluk’ helemaal vanzelf. En soms laten ze daar een reusachtige kans liggen.

foto
Nou ja, ik ben al lekker op weg. Dat lukt nog wel voor haar verjaardag. Alleen jammer dat ze dan niet hier is…

Léia