Archives for posts with tag: programma

Het is werkelijk een schande, maar ik kan er weinig aan doen: mijn oh zo lieve, meestal nogal bang uitgevallen hondje Tessa, heeft het niet op postbodes. Nou, misschien dat ze de postbodes op zich nog wel mee vindt vallen, maar ze moeten gewoon niet aan haar brievenbusje komen! Daar wordt ze wild van. En niet zo’n klein beetje ook. Regelmatig liggen de reclamefolders tot snippers verscheurd verspreid door de hele gang. In mijn administratie bevinden zich meerdere door haar tanden geperforeerde poststukken.

Het is een gewoonte die ze waarschijnlijk heeft aangeleerd toen ze nog alleen thuis was terwijl ik aan de BF-weg les gaf. Ze heeft toen met hand en vooral tand het pand hier verdedigd tegen alles wat via de brievenbus binnen probeerde te komen.

Nu ik thuis werk en de postbode vaak al aan zie komen, kan ik haar meestal net lang genoeg bij de brievenbus weg houden om de postbode voldoende tijd te geven zich uit de voeten te maken. Daarna valt ze overigens alsnog de post aan, tenzij ik haar in de race naar de voordeur weet te verslaan.

Postbodes vinden dat niet leuk. Reclamebezorgers ook niet. Er is er eentje bij die de reclameblaadjes gewoon buiten op het krukje bij de deur legt. Er is er trouwens ook eentje die de hond zit te treiteren door het papier heen en weer te schuiven door de brievenbus, net zolang tot Tessa helemaal hyper alles in kleine stukjes naar binnen heeft gescheurd. Jammer dat.

Vorige week echter, heb ik een manier gevonden op postbodes nog meer op stang te jagen dan met zo’n wildverscheurende hond.

Tes kort

Er kwam er namelijk eentje een pakje brengen (ja, boeken ja) en ik moest er even voor tekenen op zo’n handheldje. Zo’n apparaatje waar je met geen mogelijkheid een fatsoenlijke handtekening op kwijt kunt, maar dat zal ze ook een rotzorg zijn. Alleen, het was nogal regenachtig en dat schermpje zat vol druppels. Dus wat doe ik? Ik veeg even met mijn mouw over dat schermpje. Oeps… daar gebeurde van alles. Dus ik geef het apparaat terug aan de postbode… sorry….

Heb je echt nog nooit iemand zo geweldig geïrriteerd gezien. Hoe ik het in mijn hoofd haalde. Wie doet dat nou!? Ik moest daar afblijven. Dat soort handelingen was ten strengste verboden! Tja, ik denk dat die mensen gewoon zo’n apparaatje meekrijgen met een minimale instructie hoe het werkt. Je doet ‘gewoon’ zo en dan tik je ‘gewoon’ hierop en als je dan een handtekening hebt, dan doe je ‘gewoon’ dit en dan ga je naar de volgende. Er heeft nooit iemand gezegd wat je moet doen als zo’n maffe huisvrouw het schermpje even droog gaat staan vegen en dan je hele programma in de war stuurt…

Dus, heb je geen hond, maar wel een vervelende postbode, dan was dit mijn tip. Kan je lachen…

Léia

Advertenties

Tsjonge, voor het eerst in weken heb ik vandaag een compleet vrije dag. Helemaal niets op het programma,  geen achterstallige administratie, geen voor te bereiden lessen, geen dringende huishoudelijke klussen; ik hoefde geen wekker te zetten, gewoon even helemaal niks.

Prompt werd ik pas om 10 uur wakker. Wauw, dat had ik zeker even nodig…

Wat nu? De was even opvouwen, die lag ook al een week te wachten op een vriendelijke hand die ze even netjes in de kast wilde leggen. Zo, klaar, lekker lang douchen dan maar en haartjes wassen. Tja, nou, dan maar even met de hond uit. Extra blokje. Oh, even langs de kringloop. Niet om iets te kopen, maar even kijken hoe het met mijn spulletjes gesteld is. Nou die hebben ze óf allemaal al verkocht (ja, waarom ook niet, het was best mooi spul), óf het staat nog niet in de winkel. Ik kon in ieder geval niks terug vinden. Toch een beetje vreemd…

Bij thuiskomst een flinke pot thee gezet en even mail gelezen. Een heel lief bedankje van de vader van Aricia (die zo goed als geslaagd is voor haar zorgopleiding), en verder alleen maar rommelmailtjes. Even kijken hoe het met de financiën gesteld is. Zoals altijd kon het beter, maar ook zeker een stuk slechter. Wat eten dan maar? Lekker een kaaseitje gebakken en opgepeuzeld met een dikke lik abrikozenjam, terwijl ik een spelletje deed op de computer en ondertussen op/met/via Spotify naar de Dubbele Witte van de Beatles luisterde.

dubbele witte.jpg

En nu is het ineens bijna 4 uur!! Hoe kan dat nou? Ik heb niks gedaan en nou is het al zowat weer donker! Wat is daar nou aan?
Zeg nou zelf, als je niks doet, dan zou dat toch vrij eindeloos moeten kunnen duren? En ik was eigenlijk nog van plan geweest om de hele dag te gaan zitten borduren ofzo.
Nog maar even snel dan, want ik wilde ook nog soep koken! En m’n sjaal wassen (op de hand), en m’n broek strijken, en wat lekkers in huis halen voor vanavond, en even stofzuigen, en nog een inschrijfformulier maken voor Hannah!

Oh jee, dat niksdoen, dat is niks voor mij geloof ik. Zonde van de tijd ook.

Léia

 

Vandaag precies 14 dagen geleden ben ik gestopt met TV-kijken. En ik moet zeggen: dat is verrekte gemakkelijk. Je doet het als volgt:

a. Als je TV nu aanstaat, zet hem dan uit. Als je TV nu niet aanstaat, ga direct naar b.
b. Zet de TV niet weer aan.

Ik geef toe dat ik wel een paar keer in de gids heb gekeken of er niet iets op was wat ik graag wilde zien, maar dat was er eigenlijk niet, dus ging ik dan maar wat anders doen.

varagids.jpg

Voorheen keek ik ook wel in de gids, en dan koos ik de zender die ik dan maar de minst slechte vond. Hoe vaak heb ik niet half een programma gekeken, omdat ergens halverwege een ander programma begon dat ik eigenlijk beter vond, maar dat ik dan ook niet uitkeek, omdat ik per ongeluk tijdens de reclame was weggezapt en dan vergeten dat ik er naar keek, omdat ik er toch ook niks aan vond…

Voorheen was het mijn gewoonte om na het werk iets eetbaars te maken en dan schoof ik met mijn bordje voor de TV. Afstandsbediening in de ene hand en een vork in de andere. Tja, wat moet je eigenlijk anders? Tegenwoordig eet ik in de keuken en hoewel ik wel eens een foldertje doorblader onder het eten, of soms zelfs een puzzeltje maak, zit ik toch werkelijk een stuk lekkerder te éten.

En verder? Iets gemist? Nee. Maar andersom: televisie zou een negatieve invloed hebben op je gevoelsbeleving, omdat je wordt overspoeld met negatieve beelden. Ik kan niet zeggen dat ik me een stuk positiever voel nu die negatieve beelden zich niet langer aan mij opdringen. Dat zou er toch ook wel mee te maken kunnen hebben dat ik, áls ik TV kijk, bij voorkeur kies voor programma’s die ik leuk vind. En dat zijn dus niet programma’s waarbij veel dooien vallen, mensen elkaar zitten af te zeiken, of politici de meest waanzinnige onzin zitten te verkondigen. Als ik er niet blij van word, dan kijk ik niet, dus dat zou eerder betekenen dat ik nu minder vrolijk ben dan toen ik nog keek. Maar dat is gelukkig ook niet zo.

Even heb ik nog bedacht dat ik vaak TV-programma’s gebruik ter illustratie van dingen die ik beweer bij het lesgeven. Ken je die serie…? Weet je wel dat programma…? Maar meestal zeggen die kinderen dan toch: “nee, nog nooit van gehoord”, want ze hebben een overduidelijk andere TV-smaak dan ik. Dus daarvoor hoef ik ook niet te gaan kijken.

En dan natuurlijk het effect waar ik de meeste verwachtingen van had: je houd zeeën van tijd over… Nou, ik kan je wel zeggen: ik heb er een oogontsteking aan overgehouden, maar tijd… nee.

oog.jpg
Oogontsteking? Ja, ik dacht nu tijd te hebben om zo nu en dan een draadje te borduren, maar ik kan dat echt niet goed meer zien bij kunstlicht. Dus heb ik aan mijn rechterzijde een schemerlampje, waar ik zo ongeveer middenin zit, om zoveel mogelijk licht te vangen. Dat was blijkbaar wat teveel voor mijn rechteroog. Even niet borduren dus. Althans, niet bij avond.

Score tot nu toe: minder negatieve beïnvloeding – nauwelijks waarneembaar, gemis aan belangrijke nieuwsfeiten – nihil, VT-overschot – helaas nog niets van gemerkt.
Maar ik hou nog even vol, want het bevalt me desalniettemin best goed!

Léia

Ja, ik ben weer eens druk bezig met het stellen van doelen. Dankzij Jelle, die daar een leuk boekje over heeft geschreven, heb ik vandaag weer eens even bedacht waar ik naartoe wil. En hij heeft gelijk: als je weet waar je naartoe wilt, is het veel gemakkelijker om beslissingen te nemen.

Zo heb ik een garage vol meubilair staan. Dat is niet gunstig, want het is nogal vochtig in die garage en als het daar maar lang genoeg opgeslagen blijft, kan ik het straks naar de vuilstort brengen. Pardon: de milieustraat…

Maar ik had nog niet de beslissing kunnen nemen om al die spulletjes weg te doen. Het heeft me 3 jaar gekost (en een aardige bom duiten) om al dat moois te verzamelen. En als ik nou verder zou gaan op een andere locatie, en ik heb net al mijn tafels, stoelen, kasten, bureaus en zitzakken verkocht, dan kan ik weer overnieuw beginnen!

Nou, dat kan wel zo wezen, maar als ik niet binnen 3 maanden die andere locatie heb gevonden, dan kan ik mijn schatten toch niet meer gebruiken en de vraag is maar of ik die andere locatie wel wil… (want ik heb stiekem alweer een nieuw plannetje). Dus: weg met dat spul. Als Lara weer thuis is, ga ik vragen of ze me wil helpen met fotootjes enzo om de hele handel op Marktplaats te zetten en te verkopen. Dat scheelt ook weer 5 tientjes voor de huur van die garagebox.

Heerlijk, zo’n besluit! En dan nog wat. Dat vroeg opstaan… geen succes. Inmiddels is het alweer bijna 1 uur ’s nachts en ik lig nog lang niet.
Ik heb er eens goed over nagedacht en weet je wat het is? Ik kan wel iets verzinnen, maar zolang ik niet écht een reden heb om m’n nest uit te komen, is de reden om erin te blijven (namelijk dat ik nog zo moe ben) veel zwaarder wegend. Heus, ik sta wel op als ik bijvoorbeeld naar de CNCH moet op donderdagochtend; dan sta ik om 6 uur naast mijn bed!
En toen ik nog in Zwolle werkte, zat ik ook om 8 uur al in de auto.
Maar nu heb ik mijn dag simpelweg wat opgeschoven naar de avond. En dat is geen probleem, zolang ik ’s avonds maar minstens evenveel doe als ik ’s morgens gedaan zou hebben als ik vroeger zou zijn opgestaan.

En dus besloot ik vanavond, nadat ik moedeloos door de VARA-gids had zitten bladeren, zoekend naar een leuk programma om te gaan zien, dat ik voorlopig even geen TV ga kijken. Strictly Come Dancing is tot na de zomer weer van de buis en verder is me niks het kijken waard.

tv.jpg

En nog wat. Jelle zegt: focus op 1 doel. Dus afvallen? Geen tijd voor. Gewoon geen rotzooi eten en wat meer tijd nemen om de hond uit te laten, dan moet het voorlopig maar even zijn voor wat betreft mijn gezondheid.

En ik ben gelijk begonnen. Een goed begin is het halve werk. Dat schiet al lekker op.

Léia

Wat knap! Sophie Hilbrand presenteert een programma: “Je zal het maar zijn”. Ik had het voor vanavond nog nooit eerder gezien. In dat programma (BNN) heeft ze gesprekken met bijzondere mensen; deze keer met mensen in bijzondere relaties.

Twee mannen die een relatie hebben, met een leeftijdsverschil van 40 jaar ofzo.
Twee mannen die bezig zijn vrouw te worden (maar eerlijk gezegd nog heel herkenbaar man zijn), waarvan de ene 40 jaar bij zijn/haar moeder heeft gewoond en de ander een heel prima huwelijk had, met kindertjes.
En een stel waarvan de vrouw de therapeute was van een man die een ongeluk had gehad en nu altijd pijn heeft door een dwarslaesie. Dat was nog het meest normale stel. Die hebben samen met heel veel kunst- en vliegwerk (en dan bedoel ik werkelijk heel veel kunst- en vliegwerk) een tweeling gekregen.

sophie.jpg

Wat vind ik er nou zo knap aan? Ik ben nooit per definitie een fan geweest van Sophie Hilbrand (ook niet dat ik iets tegen haar heb ofzo, gewoon geen speciale fan), maar de manier waarop ze met deze mensen praat, petje af! Ze onderkent volledig dat er iets bijzonders met ze is, en ze heeft het daar ook open over, met zoveel respect en zo ongelooflijk oordeelloos, prachtig. Je kunt ervan vinden wat je wilt, maar Sophie beïnvloedt je mening zeker niet. Van haar mag het allemaal, door haar open interesse en haar eerlijkheid, vertellen deze mensen ook hun hele verhaal met alles erop en eraan.

Van mij mag ook iedereen fijn doen waar ie zin in heeft hoor en ik vind het ook heel interessant om zo’n programma te bekijken, maar eerlijk gezegd moet ik er wel stiekem wat over giechelen, of ik schud eens mijn hoofd. Ja, heel eerlijk denk ik er wel het mijne van. Dat mag natuurlijk ook wel, maar desalniettemin heb ik grote bewondering voor Sophie, die er helemaal niet het hare van lijkt te denken. Knap hoor!

Léia

 

Zaterdagavond is Strictly-avond. Met mij is helemaal niks te beginnen op zaterdagavond, althans van eind september tot aan de Kerst ongeveer. BBC 1. Oh  trouwens, op zondagavond is de resultshow, dan dansen de twee laagstscorende paren in de dance off en eentje moet er dan naar huis. Dus dan ben ik ook even offline.

Gelukkig deden Anton en Katie het vanavond supergoed, want even vreesde ik voor hen de dance off. En ik zou het wel heel leuk vinden voor Anton als hij eindelijk eens wat langer mee zou mogen doen. Anton kreeg namelijk tot nu toe altijd de kneusjes, die nog mee mochten doen tot aan uitzending drie, alleen omdat ze veel pityvotes kregen.

Engelsen weten hoe ze zo’n programma moeten maken. Wij hier in Nederland hebben het ook geprobeerd: Dancing with the Stars, en dat was echt prut. Het is dan ook maar een paar jaar op TV geweest. In Engeland draaien ze al voor het 13e seizoen en iedereen die zich in Engeland BN’er mag noemen (en die kent dan ook écht iedereen, niet omdat ie bijvoorbeeld in hetzelfde dorp woont als iemand die een beetje kan zingen…) (zelfs ik ken altijd wel een paar van de deelnemers), die wil vreselijk graag meedoen aan dit programma!

Maar goed, daar gaat het vandaag helemaal niet over. Als de laatste noten van de Strictly-tune zijn weggestorven, schakel ik weer terug naar onze eigen Nederlandse zenders. En wat zie ik daar?
Ik hou van Holland!

Oké, ik ben niet per definitie een fan van Linda de Mol (al hebben we gisteravond met plezier naar Gooische Vrouwen 2 gekeken, en dat alleen omdat de films die we graag wilden zien niet beschikbaar waren op HBO on demand) (Linda op oudere leeftijd ziet er trouwens verdacht precies zo uit als Willeke Alberti!), maar Ik hou van Holland vind ik heerlijk zaterdagavond-amusement.

Misschien komt het wel omdat ik echt wel van Holland hou ook.

Léia

Een tijdje terug heb ik meegedaan aan de voorrondes van het programma Slimmeriquen. Ik had me per ongeluk opgegeven, omdat ik een zwak heb voor testjes. En ik deed per ongeluk het toelatingstestje voor het programma.

Ik heb het trouwens helemaal niet slecht gedaan hoor, ik zat bij de laatste 10. Niet goed genoeg, want alleen de beste 3 deden mee aan het programma. Wel konden wij ons nog opgeven voor de proefprogramma’s. Voor ze de echte opnames gaan doen, proberen ze eerst verschillende mogelijkheden uit. Mag iedereen de vraag beantwoorden, of stellen we de vragen per leeftijdsgroep; moet je 60 dingen in volgorde uit je hoofd leren, in een combinatie van 2 of van 3 dingen, of is dat teveel; geven we van tevoren een onderwerp voor de presentatie of mogen ze zelf kiezen? Dat soort dingen.

Dat was heel leuk om te doen en ook die proefprogramma’s stonden onder leiding van de Mensa. De Mensa is de club van slimme mensen. Omdat ik er alleen naartoe was gegaan, had ik al snel contact gemaakt met de mevrouw die de vragen had opgesteld. We hadden een leuk gesprek en ze vond dat ik ook lid moest worden van de club.

mensa

Nou moet ik je vertellen dat ik zelf nooit het gevoel heb gehad dat ik dom was (ik doe wel eens iets niet al te snuggers, maar dan ben je nog niet dom, dan ben je gewoon mens), maar ik heb mijn hele leven nooit het gevoel gehad dat ik echt slim was. Eén ding is wel zeker: zo heeft nog nooit iemand mij behandeld. En gelukkig maar. De gedachte dat ik lid zou kunnen worden van de Mensa is dus ook in mijn hele, inmiddels meer dan een halve eeuw lange leven, nog nooit in mij opgekomen.

Maar door die mevrouw ben ik toch maar even langs de Mensa-website gegaan. Daar is een test die je moet halen om de échte test te mogen doen. En het heeft geloof ik wel een jaar geduurd, maar vandaag was dus de grote dag: de toelatingstest. Drie uur lang vragen beantwoorden. Taalvragen, rekenvragen, algemene kennisvragen, ruimtelijk inzichtvragen, logicavragen. Ongelogen honderden vragen. Ik ben bekaf!!

Het begon wel leuk, ging best goed (het begon met taaldingetjes, dat ligt me ook wel), maar na de pauze… Ik denk niet dat ik bij de club mag, en dat geeft ook niet, het feit dat ik mee heb mogen doen met de test vond ik al een hele bijzondere ervaring.  Stel dat ik geslaagd ben voor deze test, ga ik dan ook lid worden?

Ik weet het nog niet, maar ik laat het jullie weten.

Léia