Archives for posts with tag: postbode

Het is werkelijk een schande, maar ik kan er weinig aan doen: mijn oh zo lieve, meestal nogal bang uitgevallen hondje Tessa, heeft het niet op postbodes. Nou, misschien dat ze de postbodes op zich nog wel mee vindt vallen, maar ze moeten gewoon niet aan haar brievenbusje komen! Daar wordt ze wild van. En niet zo’n klein beetje ook. Regelmatig liggen de reclamefolders tot snippers verscheurd verspreid door de hele gang. In mijn administratie bevinden zich meerdere door haar tanden geperforeerde poststukken.

Het is een gewoonte die ze waarschijnlijk heeft aangeleerd toen ze nog alleen thuis was terwijl ik aan de BF-weg les gaf. Ze heeft toen met hand en vooral tand het pand hier verdedigd tegen alles wat via de brievenbus binnen probeerde te komen.

Nu ik thuis werk en de postbode vaak al aan zie komen, kan ik haar meestal net lang genoeg bij de brievenbus weg houden om de postbode voldoende tijd te geven zich uit de voeten te maken. Daarna valt ze overigens alsnog de post aan, tenzij ik haar in de race naar de voordeur weet te verslaan.

Postbodes vinden dat niet leuk. Reclamebezorgers ook niet. Er is er eentje bij die de reclameblaadjes gewoon buiten op het krukje bij de deur legt. Er is er trouwens ook eentje die de hond zit te treiteren door het papier heen en weer te schuiven door de brievenbus, net zolang tot Tessa helemaal hyper alles in kleine stukjes naar binnen heeft gescheurd. Jammer dat.

Vorige week echter, heb ik een manier gevonden op postbodes nog meer op stang te jagen dan met zo’n wildverscheurende hond.

Tes kort

Er kwam er namelijk eentje een pakje brengen (ja, boeken ja) en ik moest er even voor tekenen op zo’n handheldje. Zo’n apparaatje waar je met geen mogelijkheid een fatsoenlijke handtekening op kwijt kunt, maar dat zal ze ook een rotzorg zijn. Alleen, het was nogal regenachtig en dat schermpje zat vol druppels. Dus wat doe ik? Ik veeg even met mijn mouw over dat schermpje. Oeps… daar gebeurde van alles. Dus ik geef het apparaat terug aan de postbode… sorry….

Heb je echt nog nooit iemand zo geweldig geïrriteerd gezien. Hoe ik het in mijn hoofd haalde. Wie doet dat nou!? Ik moest daar afblijven. Dat soort handelingen was ten strengste verboden! Tja, ik denk dat die mensen gewoon zo’n apparaatje meekrijgen met een minimale instructie hoe het werkt. Je doet ‘gewoon’ zo en dan tik je ‘gewoon’ hierop en als je dan een handtekening hebt, dan doe je ‘gewoon’ dit en dan ga je naar de volgende. Er heeft nooit iemand gezegd wat je moet doen als zo’n maffe huisvrouw het schermpje even droog gaat staan vegen en dan je hele programma in de war stuurt…

Dus, heb je geen hond, maar wel een vervelende postbode, dan was dit mijn tip. Kan je lachen…

Léia

Advertenties

Vanmorgen werd ik op meer dan 1 manier wakker geschud.

Om te beginnen natuurlijk door de wekker; maar nadat ik bedacht had dat er vanmorgen geen afspraken in mijn agenda staan, verkoos ik die te ignoreren. Jazeker, dat is een Nederlands woord en het is natuurlijk gewoon ‘negeren’.

En toen ging de deurbel. Mijn brein raasde als een gek. “Ik héb toch niet een afspraak zo vroeg? Het zal toch niet kaasboer Siebren zijn die ik gister heb gemist en die nu apart nog even langskomt “want hij was toch in de buurt?”. Jehova’s waarschijnlijk. Ik blijf liggen waar ik lig. Nee, toch niet.”
Mijn nieuwsgierigheid wint het altijd van mijn aversie tegen vroege deurtjebellers.
Nu moet ik wel even zeggen dat het inmiddels al 10 uur was (ja, het was gisteravond laat), dus zo vroeg…  Afijn, ik rende zachtjes naar de andere kamer en gluur vanachter de vitrage, en wat zien ik? DE POSTBODE!!

Oh ja, ik had gisteravond nog 2 boeken besteld bij bol.com en die zouden vandaag al bezorgd worden. Toen ik de postbode tevergeefs bij 2 buren had zien aanbellen en richting de derde buur gaan, griste ik mijn badjas van het haakje en scheurde de trap af naar de deur. Niet mijn boeken weer meenemen, hier met die boeken!

books.jpg

Hoe alles altijd samenkomt. Nog afgezien van de training systemisch werk, waar ik nu middenin zit, heb ik maandagavond met 1 vriendin en dinsdagavond met de andere vriendin, waar ik laatst mee naar de bollenvelden ben geweest en waar ik toen ook al uren mee heb zitten filosoferen over van alles en nog wat (uiteindelijk: geluk), aan de telefoon gehangen. En ik kreeg een foldertje in de bus met de welluidende woorden:

“Don’t go through life, grow through life”

En tot slot zat er een mailtje van Tony Robbins in mijn boxje, waarin hij (onder andere) het ‘Positive Intelligence’-boek aanprees om je innerlijke saboteurs te lijf te gaan. En dat boek heb ik direct besteld. Blijkbaar is de tijd er rijp voor!

De wekker is afgelopen, ik sta op scherp. Geen procrastinatie meer! Eerst even dat boek lezen…

Léia

Het eerste wat ik vanmorgen dacht, was: “Welke idioot belt mij nou om kwart over 7 wakker?” En mijn tweede gedachte was: “Oh KUT!  Ik heb me verslapen!”
Ja, zulke lelijke dingen denk ik dan ja. Als je mensen echt wilt leren kennen, dan moet je ze wakker maken: dan laten ze hun ware zelf zien. Nou, dit ben ik dus. Betrapt!

Ik had de wekker speciaal een kwartiertje eerder gezet, omdat De Eese net iets verder is dan Hotel Heidehof, ik had al bedacht wat ik aan zou trekken, ik had de club nog even een routebeschrijving gestuurd, als beloofd; ik was er helemaal klaar voor.
Nou is het zo dat als ik iets belangrijks heb en ik ben bang dat ik me ga verslapen, dat ik dan om het uur ongeveer wakker ben. Dat is nooit echt fijn opstaan. Maar omdat ik de laatste tijd me eigenlijk nooit meer verslapen heb op donderdag en ik vaak de woensdagnacht niet meer dan 4 of 5 uurtjes slaap (dat haal ik dan donderdagnacht wel weer in), had ik er het volste vertrouwen in dat ik op tijd wakker zou zijn en ik heb dan ook heerlijk geslapen.

Tot vanmorgen mijn telefoon ging. Nooit een wekker gehoord, maar zelfs de hond was wakker geworden van mijn mobieltje. En dat ligt niet eens op mijn slaapkamer (want dat is heel erg ongezond en slecht voor je nachtrust)!
Mijn hond overigens is een uitstekende waakhond (voor zover het postbodes en andere brievenbusbedreigers betreft), maar een wekhond is het beslist niet. Ze komt me wel vertellen dat ze wakker is, maar direct daarna…

wekhond.jpg

Het had ook weinig zin meer om nog halsoverdekop te vertrekken (ik kon deze keer moeilijk in mijn ponnetje, met alleen een joggingbroek, een jas en een paar rubberlaarzen het huis uit), want tegen de tijd dat ik aan zou komen, was het ontbijtbuffet ongetwijfeld al leeggeplunderd.

Voor wie denkt dat ik natuurlijk vanwege al het gedoe van de afgelopen dagen stiekem niet van plan was om te gaan, die kent me nog niet zo goed. Dat zou ik zeker nooit doen!
Maar het kan natuurlijk wel zijn dat Freud er iets mee te maken heeft gehad…

Ik vroeg nog of iemand een paar foto’s wilde maken en prompt kreeg ik dit:

eese ontbijt

“Lekker ontbijt hoor”

Nou, voor straf heb ik niet ontbeten, maar mijn beroemde ei-kaas-met-abrikozenjamhapje voor de lunch, ging er anders ook best in.

kaaseiabrikoos

Balen zeg. Hopelijk krijg je via de CNCH-facebookpagina van iemand anders deze keer een verslagje?

Léia

 

Ik heb een fijn beroep. Mensen op weg helpen, meestal kinderen. Dat is prettig. Natuurlijk, als je boekhouder bent, of schilder, of om mijn part voetballer, dan beleven anderen ook plezier aan je werk. Maar in mijn geval is het lekker rechtstreeks.

Niet dat anderen helpen altijd heel erg op prijs gesteld wordt hoor. Zeker niet bij mij. Mevrouw Smit weet nog een lekker bewerkelijke manier om je huiswerk te maken. “Ja, maar dan vergeet je het niet meer en dat scheelt je straks heel veel tijd hoor!” Ja ja, maar nu heb ik daar even helemaal geen zin in, mevrouw Smit!

Wat veel leuker is, nou ja, meestal dan, is zelf een cadeautje voor iemand maken. Waar die persoon dan blij mee is.
Ineens herinner ik me weer mijn eerste Sinterklaas bij mijn toenmalige schoonfamilie. Mijn eigen familie is nogal handwerkerig en dus werd er rond Sinterklaas druk gebreid, gehaakt, genaaid en geborduurd. Dat vonden wij leuk, ook al kost handwerken best veel tijd en een echt goedkope hobby is het ook niet! Dus, met al mijn goede bedoelingen ging ik aan de slag. Mijn schoonmoeder kreeg een prachtig geborduurd kleed met kerstmannetjes en -boompjes, rendiertjes en sleetjes, waar je kerstkaarten op kon hangen. Voor mijn schoonzusje had ik twee prachtige linnen placemats geborduurd in Holbeinsteek (waarbij de achterkant net zo mooi is als de voorkant, genoemd naar de schilder Hans Holbein, die portretten schilderde, zo precies dat je de steekjes praktisch kon tellen en waarop je kon zien dat het borduurwerk aan de binnenkant van de mouwen gelijk was aan dat op de bovenkant). (Interessant hè, handwerken). Voor de oudste broer van mijn man had ik een stropdas gebreid (ja, dat was heel erg hip destijds). Zijn vader kreeg een aangekleed lampie (met vooral een leuk gedicht over hoe handig hij was), en voor de jongste broer had ik een joekel van een ‘zakagenda’ in elkaar geknutseld, met een gedicht waarvan ik de laatste regel nog steeds weet: “skuor dy net de bûsen út”. Dat is natuurlijk Fries en ‘ik skuor my de bûsen út ‘ betekent zoiets als: ik pies in mijn broek van het lachen. Dat was dus een heel leuk dubbelzinnig grapje, want letterlijk betekent het: ik scheur me de zakken kapoet.

Dat ik dat nog allemaal weet zeg! En weet je ook waarom ik dat nog weet? Al die moeite, al die uren breien, borduren, naaien, knippen en plakken werden absoluut niet begrepen en nog minder gewaardeerd. En het allerergste was dat mijn moeder, die met groene ogen had gekeken wat ik allemaal voor die familie had gemaakt, een pakje kreeg met een half afgeborduurd zakdoekje en de belofte dat Sinterklaas dat zo snel mogelijk af zou maken, maar dat hij te weinig tijd had gehad… Ze was razend! Helemaal toen ik vertelde dat mijn noeste arbeid zo weinig op prijs was gesteld. Ja, dan had ik ook maar wat voor háár moeten maken, zíj wist dat immers wél te waarderen…!

Gelukkig gaat het meestal wel goed. En dan is het heerlijk om iets moois voor iemand te maken. De laatste keer dat ik smoorverliefd was, heb ik binnen 6 weken een prachtige trui gebreid voor het doelwit van mijn affectie. Voor z’n verjaardag. In die periode ben ik verslingerd geraakt aan een soap, omdat ik 6 weken lang halve nachten had zitten breien met de televisie aan.

foldersokken

En nu brei ik sokken. Niet op commando, zelden op verzoek, maar soms wel als cadeautje. Het vorige paar sjokt nu aan de voeten van een Oostenrijkse postbode, want is nooit aangekomen bij mijn dochter die dientengevolge de hele winter last heeft gehad van koude voeten. Maar ik geef niet op. Sokken breien is een heerlijk ontspannen, klein en afwisselend werkje. Hoewel het pas afgehechte paar, dat ik morgen ga opsturen als bedankje, niet echt zo klein was…

Niet alleen de sokken waren vandaag klaar, ook de Engelse folder van Mrs. Smith goes Dutch. Ik vind hem prachtig! Een stiekem voorproefje van de binnenkant op de foto. Spannend als die doos met folders straks binnenkomt…

Léia

Het mag dan een wild, verscheurend dier zijn, maar ze is wel erg bang voor knallen. Vuurwerk, onweer, zodra er iets ‘boem’ zegt, zoekt ze snel een donker hoekje, bij voorkeur ergens onder een bed .
Natuurlijk weer niet zo handig dat ik dat nu vertel, terwijl ik gister een lezer had uit Tsjechië, die waarschijnlijk even gegoogeld had op ‘domme blogger’.
Maar goed, op geklepper met de brievenbus reageert Tessa precies andersom. Dan vliegt ze naar de deur, trekt alles erdoor wat een onschuldige postbode wilde komen afleveren en stopt pas als ze alle enveloppen heeft opengescheurd en alle folders losbladig heeft uitgespreid over de gangvloer. Maar knallen… daar moet ze niets van hebben.

Heel erg lastig met ouwejaar, want dan moet ik kilometers de stad uitrijden voor ik haar ergens rustig een plasje kan laten doen. En vanmorgen was het ook niet echt fijn, want aangezien ik vlakbij Thialf woon, waar ze lustig aan het verbouwen zijn, had mevrouw weinig zin om ons ochtendrondje te gaan lopen; veel te dicht bij al dat gehamer en geklop. Ik dacht: als ze nou ziet waar al die herrie vandaan komt, misschien is ze er dan wat minder angstig voor. Dus wij naar de bouwplaats. Kling, klang, klets, boem, poing, klang, klopperdeklop, bats, flatsh; het Noord Nederlands Orkest was er niks bij. En inderdaad, ze liep er rustig langs, geen probleem.

Ik daarentegen… ken je die reclame van de Karwei, dat die mannen met wc-potten, tuinslangen en ander woest gereedschap over de catwalk lopen? Die reclame vind ik leuk, maar vanmorgen kwam ik tot de ontdekking dat ik ze in het echt nog veel leuker vind! Zo’n stoere, bruinverbrande bouwvakker met een helm op, blote sterke armen en een zware buis op z’n schouder; hij keek me zo heerlijk open aan en groette me met een warme, diepdonkerbruine stem. Oeh…

Nog even over mijn hond. Daar hadden die noeste werkers bij Thialf helemaal geen aandacht voor. Maar deze mevrouw gaat voortaan toch even wat vaker checken of het daar al een beetje opschiet. Samen met de hond, ’s morgens vroeg.
Dat wordt nog afzien in de bouwvak…

Léia