Archives for posts with tag: poetsen

Voor de mensen die zitten te wachten op een foto van mijn superschone auto: daar is een kink tussen gekomen.

Om te beginnen kon ik de auto niet meer vinden in de dikke mist. Nou, dat viel natuurlijk wel mee, maar ik heb wel een poosje zitten wachten tot het wat minder mistig zou worden. Tegenvaller, volgens mij is het alleen maar erger geworden.

Dus toen ik besloot dan maar gewoon in dat rotweer te gaan staan poetsen, bleek ik helemaal geen autowasspul in huis te hebben! Geen idee hoe dat kan, want Sinterklaas bedeelt mij altijd rijkelijk met dat soort spul en ik gebruik het nooit…! Zelfs in de schuur kon ik helemaal niks vinden, dus ik ben maar even op de bank gaan zitten de gebruiksaanwijzing van mijn labelmaker te lezen. Ik heb dat ding al jaren en ik wilde nu wel eens weten wat ie allemaal kan.

dymo krook

Leuk hè,die krook vooral…

Het eerste wat ik las was dat ik me meteen aan had moeten melden voor de garantie. Het tweede was dat de garantietermijn al was verlopen, dus pfff, daar ben ik weer ternauwernood aan een ramp ontsnapt.

Zou het me nog lukken om morgenvroeg de auto te wassen? Voor Marie komt om half 11? Ik heb er een hard hoofd in…

Léia

Advertenties

Vandaag zou ik even de auto wassen. Ik zeg nog even dé auto, maar vanaf maandag is het officieel Lara’s auto. En ik kan de auto natuurlijk niet viezerig overdragen. Dus: poetsen.

Ik begon in de kofferbak. Eerst maar eens leeghalen die bende. Het leek de tas van Mary Poppins wel!
Nou heb ik onlangs geleerd dat niet iedereen weet wie Mary Poppins is, dus voor die mensen dan maar even: Mary Poppins had een carpetbag (zo’n tas die van een vloerkleed is gemaakt) waar ze de duvel en z’n ouwe moer uittrok: kapstokken, staande schemerlampen, enorme kamerplanten, spiegels, schilderijen, meetlinten en flesjes levertraan (met een lepeltje).

mary-poppins tas

Mijn C1, waarvan ik laatst nog zei dat je er niet een boodschappentas in kwijt kon, bevatte behalve natuurlijk een krik, een sleepkabel, een brandwondensetje, zo’n raamkapotslahamertje, 2 gevarendriehoeken en 2 veiligheidshesjes, 2 spuitflessen ruitontdooier (altijd handig als je die ene niet kan vinden), spul voor de rubbers, 2 ruitenwissertjes en een stuk of 12 ijskrabbers, ook nog 2 kussens, een rood geruit picknickkleed (van de Lays chips), een dubbelgestikte deken en een ijsmuts (je zal maar pech krijgen als het vriest!), heel veel kortingsbonnen van de McDonalds, ook hier een overdosis pennen, genoeg servetjes voor een weeshuis, allerlei stekkertjes om je telefoon (welke dan ook) op te kunnen laden, en minstens 3 plastic tasjes (waarvan eentje rijkelijk gevuld met afval in de container is verdwenen). Ik ben vast nog wel wat vergeten, maar tegen de tijd dat ik de auto leeg had, was het ook al bijna donker. Wintertijd hè?

Ik heb nog even doorgepeesd en het is me gelukt om in ieder geval de binnenkant van de auto schoon te krijgen. En niet zomaar schoon; die auto is nu schoner dan die ooit geweest is, zelfs toen ie uit de showroom kwam was ie zo schoon niet!
Ik ruik dan ook nu van onder tot boven naar groene zeep.

Morgen ga ik voor de buitenkant. Dat wordt ook nog een klusje, want de auto heeft ooit onder een boom gestaan waaruit zwartige plakkerige zooi naar beneden is gevallen. Op de auto natuurlijk. En tot nu toe heb ik niet echt m’n best gedaan om het eraf te krijgen, want eigenlijk was ik bang dat ik dan krassen op de auto zou maken. Maar morgen ga ik het toch proberen. En als ik klaar ben is het hopelijk nog licht, want dan maak ik er een mooie foto van.

Léia

en dan begin ik aan de Grote Schoonmaak. Dat doen normale mensen toch in het voorjaar?

Nou, in ieder geval ben ik het hele weekend, samen met mijn zus, aan het poetsen, boenen én opruimen geweest. De hele bijkeuken hebben we schoongemaakt en uitgeruimd en alle keukenkastjes leeggehaald en schoongepoetst. Wat heerlijk zeg; het voelt wel een beetje alsof er een herfststormpje door mijn huis is gewaaid, maar dan wel eentje die de rommel eruit heeft geblazen (in plaats van allemaal blaadjes, eikeltjes en dooie takjes naar binnen).

Hebben anderen dat nou ook, dat je zakjes en pakjes vindt die al jaaren over tijd zijn? Alsof je dus al jaren ook je kastjes niet meer hebt schoongemaakt. Of verstopten die zakjes en pakjes en potjes zich misschien de vorige keer? Of zat je toen niet op te letten op de houdbaarheidsdatum? Of vond je het toen nog zonde om ze al weg te gooien, in de illusie dat je ze heus nog wel ging gebruiken? Gelukkig was ik in een redelijk rigoreuze bui, dus de container zit nu behoorlijk vol. En bij de kringloop zullen ze volgende week ook wel blij met me zijn.

Voor wie volgend weekend niks te doen heeft: doe het ook! Maak een sopje, pak een bezem en haal die kasten leeg!
Dat creëert niet alleen ruimte in je kasten, maar ook in je hoofd!

Léia

Natuurlijk vragen mijn vaste lezers, ahum, zich af hoe het zit met uitdaging nummer 2. Hoezo 2 in 1 klap? Wat is er gebeurd met die klap? Ik geef het toe: mijn schoonmaakchallenge is een regelrechte ramp geworden. Dagenlang heb ik bij m’n zus alleen maar lopen vegen en afwassen en soppen, maar thuis is het eigenlijk gebleven bij die ene dag strijken en stofzuigen en slaapkamers doen. Elke dag een uur huishouden, ik krijg het niet voor elkaar. Misschien moet ik overschakelen op 1 dag in de week reserveren om lekker te gaan poetsen. Maar de vraag is dan: welke dag?

Vanavond heb ik met mijn zus afgesproken dat ik binnenkort weer een dagje kom behangen. Dat zou dan het dagje geweest zijn waarop ik bijvoorbeeld mijn huis zou hebben gedaan. Met mijn websitevertaling schiet het ook al geen donder op. Maar… de tekst van de folder is, dankzij Tara, nu definitief klaar. En Roland Werkman, mijn grafisch ontwerper, heeft een prachtige banner ontworpen voor mijn eerste presentatie van Mrs. Smith, op 6 augustus in Eemshaven.
Nog even een afspraak maken met de kapper en ik ben er helemaal klaar voor. De website alleen nog niet. En… zoals ze in Drenthe zeggen: het komt allemaal wel goed!

Afbeeldingsresultaat voor wii fit plus

Ondertussen ben ik stiekem al aan mijn derde uitdaging begonnen: elke dag minimaal een half uurtje op de Wii.
I totally love de Wii. Volgens mij is er nooit meer zoiets leuks bedacht als de Wii Fit. Ik heb hem al jaren, maar het blijft leuk. Niet dat ik al die jaren achter elkaar heb staan Wii fitten; was het maar zo, dan was de noodzaak nu vast niet zo groot. Nadien heb ik nog verschillende andere fitnessdisks gekocht: een mislukt yoga-programma, Just Dance, Fit Music, My Fitness Coach, maar niets haalt het bij de Wii Fit. De spelletjes blijven leuk en er is zoveel variatie, als je één keer op dat balance board staat, dan is een uurtje zo om.
Ik moest alles eerst weer even opladen en uitproberen en dat heb ik zondag (stiekem) al gedaan. Dus sinds maandag ben ik aan het fitnessen. Kijk, daar trek ik dan rustig een uurtje voor uit. Het blijft toch een kwestie van motivatie.

Is er niet een manier om huishoudelijk werk net zo leuk te maken als Wii fitten? Ik hou me aanbevolen!

Léia

Gisteravond eindigde ik met de droeve gedachte dat ik niet gemaakt was voor huishoudelijke arbeid en dat mijn tweede challenge deswegen ernstig dreigde te falen, al na 3 dagen. Ik ging ontevreden naar bed en dacht daar nog lang over na.

Maar als ik dan zaterdag een hele dag zou kunnen poetsen, waarom dan niet vanmorgen?
Nou moet je wel weten dat ik ’s morgens slecht mijn bed uit kan komen. Ik snap dat er mensen zijn die wakker worden, het liefst nog voordat de wekker afgaat en die dan hun beentjes buiten boord gooien, nog een keertje gapen en hopla, de dag is begonnen.
Of eigenlijk snap ik dat helemáál niet, maar ik weet dat er zulke mensen bestaan. Bij mij gaat dat niet zo. Ik word wakker, meestal van de wekker (tenzij ik die niet heb gezet, dan is het vaak omdat ik naar de wc moet) en dan moet ik uit een heel ver gebied vandaan komen. En alles rukt en trekt aan me om de dekens over m’n hoofd te slaan en nog even lekker door te slapen. Ik ben per definitie nog moe, krijg m’n ogen niet open, m’n hele lijf weigert dienst en ik kan absoluut niets bedenken wat mij belangrijk genoeg lijkt om de opstastrijd aan te gaan.
Anders is het bijvoorbeeld als ik naar Schiphol moet midden in de nacht, of als ik op donderdag om 6 uur moet opstaan, zodat ik om kwart voor 7 in hotel De Heidehof gezellig met de CNCH (de commerciële netwerkclub Heerenveen; fantastische club, kijk even op de website en kom ook eens langs!) te gaan ontbijten. Dan is die reden er wel, en ook al kost het me dan nog wel de nodige moeite, dan lúkt het nog.

Je snapt dan misschien ook wat er gebeurt wanneer ik zo’n enthousiast ‘verbeter je leven’-verhaal lees en de schrijver suggereert dat ‘geen tijd’ een slecht excuus is om zijn voorschriften niet op te volgen, WANT DAN ZET JE JE WEKKER MAAR EEN KWARTIERTJE EERDER!!! Dat is het moment waarop ik onmiddellijk het boek of blad waaruit ik mijn levensvreugde had zullen putten, dichtklap en in een hoek smijt. Dat is nou typisch zo’n figuur die ik ’s morgens de beentjes over de rand van het bed zie zwiepen, nog voor de wekker afgaat!

Bij mij werkt het namelijk andersom. Ik moet minstens een goede reden hebben om op te staan, een leuk vooruitzicht, een vreugdevolle verplichting. Ik zoek dus iemand die mij iets laat doen (op een moment dat ik daar ook echt zin in heb) waar ik dan zo blij en gelukkig van word, dat ik uiteindelijk ook ’s morgens fluitend wakker word. En níet dat ik op een afgrijselijk moment iets moet gaan doen (alleen al dat ‘moet’), wat ik dan nog leuk moet gaan vinden ook, en waar ik bij voorbaat al geen zin in heb. Dat is toch gedoemd om te mislukken mensen!!

Gisteravond dus was ik eigenlijk een beetje boos op mezelf. Potdomme, je kunt toch wel eens even je handen uit de mouwen steken en gewoon radio aan, beetje zingen, beetje swingen, lekker gaan schoonmaken? En je raadt het nooit: ik was vanmorgen om kwart voor 7 wakker. En ook echt wakker. Zo van: hé, eigenlijk ben ik wel wakker! Dus om 7 uur (een uur voordat mijn wekker zou afgaan) stond ik al naast mijn bed.

Ik heb de slaapkamers gedaan, de keuken schoongemaakt, 7 broeken, 3 slopen, een theedoek en een dekbed gestreken, een bonte was gedraaid, een witte was weggevouwen en het hele huis stofgezogen (ja, gestofzuigd, ik weet het, en ik vind stofgezogen leuker). Daarna ben ik de stad in geweest, want ja, de bank, de bibliotheek en de groothandel waren nog open.

En toen ben ik natuurlijk níet naar m’n zus gegaan. Want nee, het is natuurlijk wel een beetje dom om op internet te schrijven dat je een nachtje uit logeren gaat. Nou heb ik maar een paar lezers, waaronder ik zeker geen boevenpak vermoed. Eentje woont in Amerika; welcome dear American friend whom I don’t know and who probably speaks een aardig woordje Nederlands, anders las hij of zij mijn blog niet. En mocht onder mijn lezers wel een dief gezeten hebben: dan heeft u waarschijnlijk vanmorgen, toen u de boel kwam verkennen in de gedaante van twee oudere dames met een Wachttoren, wel gezien dat ik een gevaarlijke waakhond heb.

tessa

Vrienden van mij geven haar dikwijls nazi-bijnamen omdat ze hun hond bijkans verscheurd heeft!

En trouwens, er valt bij mij weinig te halen. De Wii is stuk, de piano is de kamer niet uit te krijgen zonder dat je eerst al het andere meubilair hebt verplaatst, mijn laptop is niet thuis en er is iets mis met de aansluitingen van mijn tv. Hij doet het wel, maar vraag niet hoe, dat is werk voor professionals. Maar zoals gezegd, ik ben dus maar niet naar mijn zus gegaan, die overigens ook helemaal niet in Coevorden woont en momenteel op de twee bouviers van de buren past. U bent gewaarschuwd!!

Oké, ik ben een beetje dom geweest. Maar ik was wel vroeg op!

Léia

In het kader van: geen thema, maar tekstjes die betrekking hebben op de challenge, zit ik nou zwaar in de puree. Schoonmaken. Ik heb het al eerder vermeld: al jaaaren ben ik bezig om mijn huishouding op orde te krijgen. Kan ik dan niet schoonmaken? Tuurlijk wel, als het moet, kan ik fantastisch schoonmaken. Het is alleen niet mijn hobby. Allerminst is het mijn hobby. We zijn niet allemaal gemaakt om te poetsen. Of misschien ook wel, maar bij mij is dat gen gewoon niet zo goed ontwikkeld. Ik doe andere dingen. Ik brei bijvoorbeeld. Ik heb net weer een sok afgehecht. Jammer genoeg hebben de meeste mensen twee voeten, maar die andere sok heb ik ook wel klaar voordat ik de bijkeuken heb gesopt.

IMG_0621

En hoewel ik vandaag weer braaf een uurtje aan huishoudelijke activiteiten heb besteed, kan ik er weinig spannends over vertellen. Behalve dan misschien dat ik iets heb ontdekt, wat een gepassioneerd schoonmaakster mij jaren geleden al duidelijk probeerde te maken.

Ik deed een opdrachtje ‘hoe krijg ik een relaxter leven?’ en moest een lijstje maken met dingen die energie opleveren en dingen die energie van je vreten. Ik kwam er al gauw achter dat die twee met elkaar in verband staan. Ergens maar niet aan beginnen, dat kost veel energie; een klus afmaken, dat geeft je een enorme boost. Iets moeten zoeken, dat neemt veel energie, maar vind je het? Dan kun je weer vrolijk verder! Poep rakken als de hond in je bijkeuken z’n behoefte heeft gedaan, daar word je echt niet blij van; de geur van freesia’s, seringen, lelietjes-van-dalen, jasmijn of rozen, daar ga je vrijelijk van ademen. En ja, schoonmaken kost energie. In mijn geval kost de gedachte aan schoonmaken al vrij veel energie, maar een schoon huis…. zeker, daar gaat je energie van stromen.

De kunst is blijkbaar dat je, in plaats van te bedenken wat er allemaal moet gebeuren, kunt invoelen hoe het is als de klus geklaard is. Je moet het voor je zien: je schone kleren netjes in de kast, een fris geurend toilet, een leeg aanrecht, een stofvrije vloer; als je dat kunt visualiseren, dan borrelt je energie en gaat het werk als het ware vanzelf. Idealiter.

Ik snáp het, maar het werkt nog niet helemaal zoals ik graag zou willen. Misschien komt het nog? Als ik elke dag een uurtje ervaar hoe fijn het is als je huis beetje bij beetje opknapt? Of zit ik mezelf in de weg als ik steeds denk: Is dat uur nou alweer om? Ik heb nog nauwelijks iets gedaan! Ik ben nog lang niet klaar!

Of moet ik zo langzamerhand eens onder ogen gaan zien dat ik geen Marja of Liny ben en dat ook nooit zal worden? Zal ik dan maar mezelf blijven? Gewoon

Léia