Archives for posts with tag: plafond

Muizelien. Ik moest net haar foto een naam meegeven, en het werd Muizelien. Lekker origineel.

muizelien

In februari, vrijwel direct na de handwerkbeurs in Zwolle, breide ik dit schattige muizenkind. Gauw oogjes gekocht en een roze knoopje voor haar jurkje en die lagen in een papieren zakje naast haar op tafel te wachten. Al maanden. Zo’n vergeten klusje.

Vandaag zou ik het plafond in de kamer gaan schoonmaken (dat ben ik ook nog steeds van plan hoor) en dus moest de tafel leeg. Muis en haar papieren zakje lagen op mijn hand. De spanning steeg…. Het was nú of nóóit!

Ik rende naar boven, naald en draad gezocht, en een kwartiertje later zat muis vrolijk op het hoekje van de tafel in het rond te kijken. Muizelien.

Die stomme vergeten klusjes ook altijd… Op de een of andere manier kom je er pas aan toe als je er écht geen tijd voor hebt…

Léia

Het is een beetje een pechweek, ik geef het toe. En dat terwijl het juist een feestweek zou moeten zijn! Deze week vieren we alle verjaardagen van de kinderen in de huiswerkgroep én die van mijzelf. Desalniettemin gaat er juist nu van alles mis…

Zo zat ik gister aan de keukentafel en hoorde ik rrrrrrrrrrrrrrt, rrrrrrrrrrrrrrrrt, rrrrrrrrrrt, rrrrrrrrrrrrt, de hond als een dolle boven mijn hoofd door de slaapkamers racen. Dat doet ze ook altijd als ik haar net onder de douche heb gehad, of door een weiland vol sneeuw. “Gekke hond”, mompelde ik glimlachend voor mij uit en waarempel: daar komt ineens een hondenkopje boven de tafel uit. Met zo’n ‘riep-iemand-mij?’-blik in haar slaperige oogjes…

Maar als de hond dan op de stoel lag te slapen, wie rende daar dan zojuist als een malle over de bovenverdieping??!? Gewapend met een stevige dosis vastberadenheid en net genoeg paniek om goed op scherp te staan, waagde ik mij de trap op. Natuurlijk was daar niks. Flink stampen op de vloer en een welluidende alarmkreet leverden ook al geen tekens van leven op.

Terug aan de keukentafel probeerde ik mezelf aan te praten dat ik het me verbeeld had. Maar ik trapte daar mooi niet in! Dan heeft dat beest (en echt, hij moet groter geweest zijn dan een vette muis!) waarschijnlijk tussen de vloer en het plafond lopen rennen.

De rest van de avond en nacht heb ik niks meer gehoord, behalve het kraken van mijn vensterbank. Bij elk kraakje schoten mijn ogen weer open, zodat ik op laatst de gordijnen maar open heb gedaan. Als er dan toch een beest zit, dan kan ik hem tenminste zien!, dacht ik. Ik kon er werkelijk niet van slapen. Waarschijnlijk ook omdat ik tegen Lara had gezegd dat ik verwachtte wakker te worden doordat er een enorm dier aan mijn tenen zou liggen te knagen…

Kwart over 3 sliep ik nog niet en 6 uur ging alweer de wekker. CNCH. Vorige week had ik al moeten missen en dat gebeurt me natuurlijk niet twee keer achter elkaar. Er stonden een trainingsmomentje op het programma van Roland Werkman (die ons van alles heeft uitgelegd over lettertypes en waarvoor ze al dan niet geschikt zijn) en een 10-minutenpresentatie van Peter van der Wijk (onze penningmeester, -en dus- financiële slimmerik), die zich met name bezighoudt met de vraag hoe je je vermogen veilig kunt stellen. Als het zover is, dan moet ik zeker nog een keertje met hem om de tafel gaan zitten!

Het is nu half 12. Ik geef toe dat ik best moe ben, ik ben tenslotte ook al 58. Maar ik heb het eind van de dag gehaald, gemakkelijk, zonder powernaps of tukjes. Ik was er vanmorgen, kwart voor 7. Ik wou het niet missen.
CNCH. Die wil je niet missen. Als is het nog zo vroeg…

Léia