Archives for posts with tag: piano

Misschien heb ik het al gezegd, maar ik ben dus de kamer aan het opknappen. Dat gaat niet heel supersnel en handig (behalve als mijn zus helpt, die is wel supersnel en handig), want zo even tussen de bedrijven door een wandje behangen, een deur afschuren of een plafonnetje verven in je uppie, dat valt nog niet mee.

Gister heb ik ruim 2 uur gedaan over 1 baantje behangen. Niet omdat ik niet kan behangen, maar omdat er een kast voorstond van 4 meter lang en 2 meter hoog, die eerst helemaal leeg en daarna door mijzelf verplaatst moest worden. Oh ja en het was zo’n baan met een hoekje om de vensterbank en 3 radiatorbuizen-aan-de-muur-vastzetters. Maar het is gelukt.

Vandaag ga ik de klus afmaken, en dat betekent wel dat ik eerst een monsterontbijt moet gaan nuttigen om de piano en de koelkast ‘even’ van de muur te halen….

Oh, daar ging het niet over. Toen mijn kamer langzaamaan steeds fraaier werd, opperde mijn zus dat ik nou ook eens die rommel in de vensterbank weg moest doen en er wat fatsoenlijke kamerplanten in moest zetten….

ROMMEL??

Ik had een gemberworteltje liggen en daar kwam een groen sprietje aan. Ik deed hem in de aarde, maar het sprietje verschrompelde en verdween. Maar kijk, maandenlang geduldig water geven later:

gemberplantje

Laatst kocht ik een tomatenplantje. Ik wilde hem in de tuin zetten, maar nog terwijl ik een gat voor haar aan het graven was, zag ik de slakken alweer oprukken. Dan maar lekker binnen achter het glas. En kijk:

tomatenplantje

En tot slot: ik ben ooit begonnen met avocadopitten in een potje te stoppen. Daar heb ik nu 5 planten van, maar dat zijn inderdaad niet moeders mooisten. En ik heb gelezen dat het wel 10 jaar kan duren voor er ooit een avocado aankomt. Geeft niet, ondertussen groeien ze lustig door. Laatst heb ik ze verpot en toen heb ik wat compost toegevoegd uit mijn eigen ton. En kijk wat er nu allemaal tot leven komt!

Het meeste is waarschijnlijk gewoon onkruid, en heel misschien zit er ook nog wel iets fleurigs tussen.

Rommel! Ik heb een vensterbank vol liefde en geduld. Dat heb ik.

Léia

Gister was ik dus aan het schoonmaken en terwijl ik het stof van mijn klok afveeg, zie ik dit:

klok stuk

Oké, het is al even geleden dat ik die klok voor het laatst goed bekeken heb, dus wanneer dit gebeurd kan zijn en vooral ook hóe? is mij een volkomen raadsel en dat laten we dus maar voor wat het is.

Maar dan dit leuke suikerpotje. Eergister nog gebruikt voor een fotoshoot, toen was er nog niks mis mee…

suikpot heel.jpg

Maar gister zie ik ineens dat het dekseltje op de kop lag en dat er een gat in zat…

suikpot stuk.jpg

Het knopje lag in de suikerpot. Zoiets gebeurt niet vanzelf. Maar wie heeft het dan gedaan? Er zijn feitelijk maar vier kandidaten. Eentje ga ik wel vanuit dat hij het mij eerlijk zou zeggen als hij het gedaan had (zeker na die donderpreek die ik gister hield), eentje zou kunnen, want die is nieuw, gebruikt suiker in de thee en is wellicht nog te verlegen om zoiets gruwelijks als het afbreken van het suikerpotdekselknopje te bekennen. Maar het lijkt me een bloedeerlijke jongen en ik was de hele tijd in de kamer, en hij heeft het dan zeker niet met opzet gedaan…
Dan blijven er nog twee over. En daar zit het probleem. Ik moet vreselijk oppassen met die twee, want ze spelen met lucifers, steken papiertjes in de hens, bewerken mijn tafelkleed met de afgebrande prikjes, voetballen door de kamer met de hondenspeeltjes, zitten voortdurend aan de instellingen op mijn computer en pingelen op de piano. En het ergste van alles (en dat raakt bij mij een ongelooooflijke allergie!); ze hebben nooit wat gedaan!

Zelfs al zit ik er levend bij: het is altijd de schuld van iemand anders, of ze weten helemaal van niks! Als je me op de kast wilt hebben, moet je precies dat doen. Ze hebben er allebei last van, maar die ene loopt eigenlijk wat achter die andere aan… Drie keer raden wie ik allang de schuld heb gegeven van dat kapotte suikerpotdekseltje. En hij kan volgende week, als ik hem aan de tand ga voelen, wel beweren dat hij het niet gedaan heeft, maar ik geloof hem toch niet…

Andersom is gelukkig ook waar. Toen ik erachter was gekomen dat het veel en veel gemakkelijker is om altijd eerlijk te zijn (niks geen schuldgevoelens dat je iets gedaan hebt en het niet hebt durven zeggen, niks geen angst dat mensen erachter komen dat jij de schuldige was, en wat dan?!?), werkte ik in een stoffenwinkel. Als ik een baan gordijnstof had verknipt (dat gebeurt ons echt allemaal wel eens), of ik had per ongeluk de nietmachine kapot gemaakt, of ik had me vergist met het wisselgeld, of iets dergelijks: ik stapte direct naar mijn baas, bood mijn excuses aan, legde uit hoe het gekomen was (je doet het tenslotte nooit met opzet, toch?), soms had ik iets bedacht om soortgelijke problemen in de toekomst te kunnen voorkomen (vaak niet meer dan: ik beloof dat ik de volgende keer voorzichtiger zal zijn) en liet de man redelijk confuus achter. In de eerste plaats omdat hij niet gewend was dat mensen fouten kwamen opbiechten en in de tweede plaats vooral omdat hij nog niet de kans had gehad om zich boos te maken. Als er iets stuk is, dan word je toch meestal eerst pissig en dat ga je dan afreageren op de schuldige…
Ik bracht het als iets menselijks. Ja, we maken toch allemaal wel eens een foutje? Iedereen vergist zich toch wel eens, of maakt per ongeluk iets stuk?

Ik weet nog dat iemand een pinapparaat gemold had, of zoiets. Iets duurs in ieder geval. Niemand had het gedaan, iedereen was de onschuld zelve. Dus werden we allemaal een voor een op het matje geroepen. Toen ik aan de beurt was, haalde ik m’n schouders op. “Als ik het gedaan had, dan was ik het je wel komen vertellen”, zei ik rustig. Hij knikte en ik kon weer vertrekken. Eerlijk hoeft helemaal dus niet zo lang te duren.

Dat stiekeme, achterbakse gedoe daarentegen… Ik heb nog een weekend om erover na te denken hoe ik dit ga aanpakken en een nieuw suikerpotje te kopen…

Léia

Oké, ik zal het nu maar eerlijk toegeven: ik ben weer thuis. De piano staat er nog en de tv ook. Na 3 warme nachten in een vreemd bed en zo lang en vaak de vloer vegen dat de steel dubbel is geknakt (boy heb ik aan mijn schoonmaakquote voldaan!) is het wel weer even tijd voor mijn eigen fijne bedje. Bovendien, na die klap tegen de deur, waarbij mijn bril zich in mijn linkeroog boorde (vatl mee hoor, beetje blauw enzo), kreeg ik vandaag een flinke kastplank op mijn linkervoet. Omdat ik daarna mijn schoen niet meer aankon en dus noodgedwongen op mijn blote voetjes hielp de garage te herinrichten, ging er op mijn rechtervoet even iemand staan. Ja, dan is het ook tijd om even te stoppen.

Vanmiddag dus nog even snel langs de opticien, geweldige service bij Beenen Brillen, om m’n bril weer recht te laten zetten, wat boodschapjes gedaan en lekker voor de tv. Grappig: ik heb de tv helemaal niet gemist toen hij er niet was, maar zodra ik thuis kom en op de bank neerplof, dan gaat ie aan. Beetje Castle kijken en The Mentalist, want verder was er ook weinig op. Beetje facebooken, spelletje doen, kopje thee, ken je dat? Ik ben zowaar alweer wat bijgetrokken.

Morgen ga ik er weer fors tegenaan, want ik heb nog steeds 6 blokjes te vertalen en het studiehuis kan ook wel een flinke beurt gebruiken. Maar goed, we beginnen pas weer over 4 weken, dus ik heb het nog even aan tijd. Heerlijk, ramen lappen, gordijnen wassen, kasten uitruimen, vloeren schrobben, ja hoor, ik heb er al helemaal zin in. Maar eerst m’n eigen huis. Na die geweldige start vorige week, geloof ik er weer helemaal in. Ik moet alleen dat vroeg opstaan nog even onder de knie zien te krijgen.
Gister las ik namelijk dat het niet goed is om een wekker te zetten. Een mens wordt blijkbaar in fasen wakker en de herrie van een wekker verstoort je natuurlijke ritme. Nou snap ik ook hoe dat werkt met die mensen die voordat de wekker afgaat hun bed al uit zijn. Die mensen willen graag normaal wakker worden, dus dan doen ze dat vóór de wekker afgaat, op natuurlijke wijze. Maar hebben ze dat nou geleerd na jaren wakker geworden te zijn van de wekker, of zeggen ze gewoon: over 7 uur en 40 minuten gaat de wekker af, dus over 7 uur en 35 minuten moet je wakker zijn…

Daar moet ik nog maar eens goed over nadenken. Zo dadelijk, als ik in mijn bed lig. Voor ik in slaap val en zonder wekker, want morgen is het zondag. En dan kom ik graag op natuurlijke wijze m’n bed uit.

Léia