Archives for posts with tag: pepernoten

Ik ben niet echt een facebookfan (meer). Op een gegeven moment werd ik echt misselijk van altijd maar weer diezelfde reclameacties die voorbij kwamen en boos op mezelf omdat ik de verleiding slecht kon weerstaan om filmpjes die aangekondigd werden als vreselijk leuk, vreselijk zielig, of gewoon vreselijk, toch even te bekijken. Waarna je dan minuten van je kostbare tijd zit te wachten tot er na de reclame ook nog echt iets upload wat er zo vreselijk, leuk of zielig is….

Mijn vrienden hebben blijkbaar een beetje hetzelfde, want van hen zie ik ook weinig interessants meer voorbij komen. Niet dat dat voorheen wel het geval was; al die eindeloze fotootjes over wat mensen op hun bord hebben liggen, vreemde poses van hun hond of de kat van de buren, en fantastische sneeuwpanorama’s (de enige reden dat ik blij ben dat het even geen winter is), daar hebben we met z’n allen geloof ik ook al de buik van vol.

Wel vraag ik me af: hadden die mensen dan ook altijd de telefoon paraat om een fotootje te schieten van wat er op hun pad (of op hun bord) kwam? Ik heb dat in ieder geval nooit, zeker niet als ik met de hond uitga of even naar de brievenbus, of naar de Lidl om een bakje Kip Samurai.
En gister was dat heel erg jammer… Niet dat ik een foto gemaakt zou hebben (ik had er waarschijnlijk niet aan gedacht), maar als ik dat gedaan had, dan had ik hem je nu zo graag willen laten zien.

Ik kwam namelijk Eduard tegen. Eduard heb ik 4 jaar geleden les gegeven. Toen was het al een schat van een jongen, die tafels vol met Franse woordjes plakte (alleen maar omdat hij z’n Franse lerares een plezier wilde doen), die een hele schaal met pepernoten op mocht eten omdat hij alles goed had (en toen ’s avonds geen eten meer lustte omdat hij zo misselijk was), die aan atletiek deed en ik dat steeds verwarde met turnen (al dan niet opzettelijk) en die z’n rug vol liet zetten met zuignappen tijdens een bezoekje aan onze bovenbuurvrouw.

Zo’n jongen die je in je hart sluit en die je dan een jaar later tegenkomt met zijn moeder in de Hema en die je dan bijna niet herkent (z’n moeder herkende ik gelukkig wel meteen). Enorm gegroeid was ie, en z’n haar ook!

En gister zag ik hem weer. Hij zit nu op het Cios; hij droeg ook de voor ciossers karakteristieke sportbroek, reed op zo’n snel fietsje en inmiddels was hij meer dan een kop groter dan ik. Eduard. Ik had het kunnen weten; wat is dat een leuke jongeman geworden! Ik had hem jullie echt graag even willen laten zien, maar ik had geen telefoon mee. Who cares about Epke, wat kan die hele Ed Sheeran mij schelen, een selfie met Eduard, daar zou ik trots op zijn geweest. Echt waar…

Léia

Advertenties

5 kilo pepernoten. Ik had ze gekocht bij de groothandel omdat ik er iets gezelligs mee wilde doen bij de CNCH. Maar op het moment suprême wist ik eigenlijk niet wat, dus ik besloot dat mijn huiswerkkids ze maar gewoon op moesten eten.

zak pepernoten

Goed plan. Maar 5 kilo is wel heel veel hoor, dat is eigenlijk 1 kilo per persoon (al waren er gelukkig ook regelmatig hulptroepen in huis om even te helpen). Vandaag hebben we een mijlpaal bereikt: de zak is leeg.

lege zak.jpg

De laatste twee trommels die we gevuld hadden, zijn nu ook leeg.
Het is tijd voor kerstkransjes!

Léia

Morgen is het zover. Hoewel ik de gaskachel een paar weken geleden heb verkocht, en er dus eigenlijk geen plek meer is om een schoen te zetten, heeft Lara al een schoentje geknutseld dat onder de CV past. Ik hoop van harte dat Sinterklaas niet vergeet om morgen een zakje met kikkers en muizen mee te nemen, anders heb ik een probleem. Als kinderen per ongeluk niks in hun schoentje krijgen, nou, praat dat maar eens goed! Die van mij is dan misschien al 30, maar ik kom echt niet weg met een handjevol pepernoten of een mandarijntje.

schoen met peen

En dan het volgende probleem. Sinterklaasavond. Wij hebben maar een klein familietje. Ik en mijn twee kinderen, en mijn zus. En dit jaar ook de vriendin van mijn zoon en de vriend van mijn dochter. Zes in totaal. En toch is het elk jaar weer een probleem om de regels vast te stellen. De een wil graag een afspraak maken over het budget, de ander wil lootjes trekken, de volgende wil absoluut geen regeltjes en de laatste wil geen geruzie, want laat anders maar zitten. En dan nog de vragen: hoeveel pakjes per persoon, in ieder geval voor iedereen evenveel pakjes (anders blijft er op het eind altijd voor een of twee iemanden niks over) en doen we ook surprises (alsjeblieft niet!) en gaat nou iedereen alsjeblieft een paar gedichtjes schrijven?

Misschien geven wij Smitjes best wel veel geld uit aan Sinterklaas, maar we kopen geen gek dure cadeaus. Het is pakjesavond. Het gaat erom dat iedereen leuke cadeautjes krijgt. Veel leuke cadeautjes. En ongelogen: wij eten nog snel even wat (meestal een stamppotje), beginnen om een uur of 7 met uitpakken, ergens tussendoor snaaien we nog wat en met een beetje geluk worden de laatste zwartepietepapiertjes om een uur of 4 ’s nachts van de pakjes gescheurd.

cadeautjes

Oké, het feit dat ik rond de 60 gedichtjes uit de typemachine rammel, is ook niet bevorderlijk voor de vlotte voortgang van het heerlijk avondje. Maar een tandenborstel is pas een grappig cadeautje als je er een koddig versje bij maakt. Dat iemand bijvoorbeeld zo’n fantastische lach heeft en dat het zo jammer is dat je dan altijd kan zien wat ie gegeten heeft. Of dat je laatst in de dierentuin nog een krokodil hebt gezien met eenzelfde gebit en dat je toen duidelijk kon zien dat je dat wel beter moet onderhouden dan dat die krokodil deed… En dan natuurlijk op rijm.

De tijden zijn natuurlijk wel aan het veranderen. In de groepsapp gooien we de verlanglijstjes en we communiceren digitaal uitgebreid over wat we voor de anderen hebben gekocht om te voorkomen dat alles dubbel wordt aangeschaft. Het zal dus niet zo vaak meer voorkomen dat je minstens 5 cadeautjes van je lijstje dubbel hebt gekregen. Desalniettemin las ik op de app wel dat we de bonnetjes goed moeten blijven bewaren.

pietje paniek

Sinterklaas. Ik kom niet eens aan de Pietendiscussie toe! Er moet eerst nog ontzettend veel geregeld worden. En wij zijn echt maar met z’n zessen…

Léia