Archives for posts with tag: nieuwsgierig

In het kader van 24 uur geen social media, heb ik gisteravond lekker even met Lara zitten mariokarten in plaats van een verhaaltje bloggen. En toen lagen we dus ineens al om 11 uur in bed. Nou kwam dat ook omdat ik de hele dag al een barstende koppijn en een ongelooflijk stijve (lees pijnlijke) nek had (waaruit dan weer die hoofdpijn naar boven trok), dus ik was blij dat ik mijzelf weer onder de wol kon stoppen.

Nou vind ik dat hele social mediavrije verhaal wel lastig hoor. E-mail, telefoon en dus sms vallen niet onder social media. Nee, ik kan ook niet zomaar een etmaal zonder telefoon of e-mail. Niet omdat ik dat niet zou willen, maar hoe weet ik dan dat Femke ziek is en niet kan komen, of dat de bijlessen van Nina nog een vervolg krijgen? Hoe verstuur ik dan de facturen en overleg ik even met een docent? Nee, een gesprek voeren is toegestaan, ook over de telefoon of via de mail.

Internetten mag natuurlijk ook. Ik zoek veel dingen op (hoe zeg ik -na bijna 20 jaar lidmaatschap- de VARA-gids op bijvoorbeeld), bankier via het net en werk tussendoor aan mijn website.

Social-Media-Icons.gif
Maar dan is daar dat schimmige gebied. Ik mag niet bloggen, maar ik krijg in mijn mail wel meldingen van andere bloggers of nieuwsbrieven met soortgelijke inhoud. Bloggen is gebruik maken van social media, maar een boek lezen niet. Een E-boek mag dus ook. Ik voel me dus niet schuldig als ik een nieuwsbrief lees, waarin dan eigenlijk toch een soort blog is opgenomen.

Pinterest is uit den boze, maar ik ontvang dan wel weer mailtjes waarin ik gewezen word op de pins die mijn facebookvrienden posten. Ik klik er natuurlijk niet op, want dat mag niet, maar toch heb ik dan alweer van alles gezien. Datzelfde geldt voor tweets. Ook daarover krijg ik regelmatig mailtjes. Vaak kan het me weinig schelen wat andere mensen twitteren, maar een enkele keer kom je nog wel eens iets interessants tegen. En aangezien nieuwsgierige mensen stevig in het leven staan, klik ik daar nog wel eens op. Gister dus niet, maar je zit dan wel op het randje.

En het meest lastige vind ik whatsapp. Op mijn telefoon hoor ik niet het verschil tussen een sms’je en een whatsappje. Dat maakt me ook helemaal niet uit, want wat mij betreft is een whatsappje gewoon een gratis sms’je. Het enige verschil (buiten de kosten) is dat je er een internetverbinding voor nodig hebt. Natuurlijk begrijp ik wel dat op dit moment veel mensen (vooral jonge mensen) whatsapp gebruiken om de hele tijd flauwekul over en weer te sturen, maar dat doe ik natuurlijk niet. Ik zit ook alleen maar in functionele groepsapps. Ja kinderen, die zijn er ook!

Maar goed, ik denk dat ik vooral gister dat extra uurtje slaap heb meegepakt omdat ik niet op facebook heb gekeken. Niet dat ik er veel rondhang, maar voordat je alles wat gedurende de dag op je startpagina is geplaatst even bijlangs bent gescrolld, ben je toch snel een uurtje verder. En gister stond mijn wekker op 6 uur (CNCH, maar ik ben niet geweest omdat ik zo gammel was) en die was ik vergeten uit te zetten, dus ja hoor, vanmorgen werd ik om 6 uur wakker gerammeld. Hoewel ik nog wel even ben blijven liggen, heb ik niet echt meer geslapen en vandaar dat ik nu voor achten al een verhaaltje schrijf, dat ik straks na twaalven online gooi.

Zou het dan toch zo zijn, dat ik door social media te negeren, meer tijd heb voor social media-activiteiten?

Léia

Advertenties

Ik heb een Iphone. Niet een hele nieuwe, maar een Iphone niettemin. En ik bel ermee. Ook nog niet zoveel hoor, want ik heb een prepaid telefoon, vooral om gebeld te kunnen worden en te appen natuurlijk.

Verder doe ik er niet zo veel mee. Geen facebook, geen spelletjes, geen flauwekul. Oh ja, foto’s maken, dat wel. Handig, want die foto’s kan ik makkelijk doorsturen overal naartoe. Naar mijn blog bijvoorbeeld. Maar verder is het vooral een telefoon.

RANOMI.jpg

Nou zag ik vanavond bij Humberto Tan (RTL Late Night) Ranomi Kromowidjojo (dat heb ik getypt zonder te spieken). Die gebruikt een app: Limbi. Ik werd er een beetje nieuwsgierig van, want de bedenker was er ook en die was heel enthousiast en ook wel bijzonder. Ik ging dat even opzoeken, die Limbi en het leek me wel wat. Hij is ook app van de week geweest, bij het weekblad Grazia. Die app, dacht ik, wil ik ook.

Job Smeltzer-Limbi.jpg

Ik zocht mijn telefoon op en ja hoor, ik vond limbi best snel in de appstore. En dan even inloggen. Oh poep, waar is dat wachtwoord? Jazeker, binnen 10 minuten gevonden. Inloggen dus. En dan, na een half uurtje doorzetten: U moet even de nieuwste IOs downloaden, want deze app werkt pas vanaf versie 8.0…

Diepe, diepe zucht. Waarom gaat er nou nooit eens iets zomaar? Nou, dan maar even updaten. En wat zegt mijn telefoon? “Nou, ik heb het even gecontroleerd hoor, maar je hebt de nieuwste versie…” 7.nogwat.
NOU DAN NIET!!!

Maar ik heb ook een iPad. Zou die dan misschien…. Even updates zoeken. Ja doe maar updaten… Afijn, half uurtje later: IOs 9.2, ik zit goed!
Hup naar de appstore. Ik weet hoe dat moet: Limbi zoeken. Wil je weten wat mijn iPad toen tegen mij zei?  “Limbi? Die ken ik niet. Nergens te vinden ook. Sorry, nee echt, ik heb geen limbi voor je. Wil je wat anders downloaden misschien? Een stompzinnig spelletje met snoepjes ofzo?”

Het gaat weer aan mijn neus voorbij. Ik wil weer eens iets structureels aan mijn welbevinden doen. Vergeet het maar: die poging eindigt gewoon weer in getier en gevloek! Ik ga naar bed, morgen (belachelijk vroeg) kerstontbijt. En ik zit hier in een absoluut niet-kerstgevoel….

Ik slaap het er hopelijk wel weer uit….

Léia

Ik stond in de voortuin de bloemetjes water te geven, toen ik twee meisjes hoorde naderen op het fietspad. “Weet je wat ik zo zielig vind aan een olifant?” vroeg het ene meisje met een helder stemmetje aan het andere meisje dat duidelijk met haar gedachten heel ergens anders bezig was. “Huh?” Het eerste meisje herhaalde, voor mij nog goed hoorbaar: “Weet je wat ik zo zielig vind aan een olifant?” En ze waren voorbij gefietst. Het antwoord heb ik niet meegekregen. En dat houdt me nu al uren bezig: wat zou er zo zielig zijn aan een olifant, dat dit meisje het wilde delen met haar vriendinnetje? Dat ze zulke grote oren hebben, maar waarschijnlijk slecht kunnen horen omdat er een enorme grijze lap voor hangt? Dat ze altijd vreselijk moeten uitkijken waar ze lopen, omdat ze zomaar iets liefs en kleins kapot kunnen trappen? Dat ze hun moeder bij de staart moeten grijpen als ze klein zijn, omdat die ze anders maar kwijtraakt ofzo? Wat is er toch zo zielig aan een olifant?

Waarschijnlijk zegt dit voorval meer over het verschil tussen dit meisje en mij dan over de olifant. Het raakte me dat zij een olifant niet gewoon als een grote grijze dikhuid beschouwt met alle bijzonderheden die moeder Natuur eraan meegegeven heeft (zoals ik), maar als een personage, met emoties, en eentje daarvan moet zijn dat een olifant ergens verdrietig van wordt, want anders zou ze het niet zielig vinden, toch? Hoe zou ze dan naar een giraf kijken, met die lange nek en die wiebelige hoge poten? Of een muisje, die vind ik zelf pas zielig eigenlijk.

Ik heb dan misschien de pretentie dat ik geïnteresseerd ben in mensen met al hun goeie en minder goeie kanten en dat ik nieuwsgierig ben naar wat hen beweegt, wat de achtergrond is voor hun gedrag, maar over de emoties van een olifant heb ik me nog nooit bekommerd. Zou dit meisje later de psychiatrie ingaan? Of zou het blijven met een stem voor de Partij voor de Dieren? Ik ken het meisje niet, geen idee waar ze woont, maar nieuwsgierig ben ik wel, naar haar… En ook naar wat zij zo zielig vindt aan een olifant.