Archives for posts with tag: netwerkontbijt

Het nieuwe jaar is ook weer begonnen voor de CNCH. De Commerciële NetwerkClub Heerenveen, waar ik al jaren lid van ben en tegenwoordig ook zo nu en dan een feestje voor mag organiseren.

Zo zaten we gisteravond met z’n bijna allen in de Happy Hands Studio van Natasja Britz keramiek te beschilderen. De studio is bij het grootste gedeelte van Heerenveen wel bekend, want hij ligt vlakbij het centrum aan de doorgaande weg, maar vrij veel mensen schijnen nog te denken dat je dat keramiek eerst zelf in elkaar moet kleien.

happyhands

Nee…, je mag kiezen uit kasten vol met borden, kopjes, mokjes, theepotjes, schalen, spaarpotjes, en nog meer schalen, en die ga je dan beschilderen met speciale verf. Natasja vertelt precies hoe het moet en vrijwel onmiddellijk daarna zag ik tegenover mij aan tafel twee prachtige grote schalen, omgewisseld worden voor een gezellige koffiemok, want ja, het is toch best veel werk…

Je hoeft overigens niet eens zelf te kunnen tekenen; Natasja heeft massa’s voorbeelden, of print iets voor je uit van het internet, dat kopieer je (let op: met carbonpapier!) op je keramiek en dan kun je het inkleuren.
Overigens zie je dan nog niet hoe het eruit gaat zien, want als het afgebakken is, komen de kleuren pas echt naar boven.

Na het beschilderen, moet het keramiek eerst nog een paar dagen drogen, dan wordt het nog een keer geglazuurd en vervolgens gaat het in een loeihete over, waarna je je theepot of cakeschaal eindeloos kunt gebruiken en zelfs in de vaatwasser stoppen. Zolang je het niet laat vallen, blijft het gewoon prachtig.

Ik koos een honingpotje en tekende er enthousiast bloemetjes en bijtjes op, en ook nog een spreukje. Iets van “taste my honey, honey” of zoiets. Maar ik had blijkbaar wat te veel honing op mijn kwastje genomen, want toen iedereen allang klaar was en gezellig glaasjes wijn stond te drinken en van heerlijke hapjes stond te smullen (verzorgd door WP-catering van Willy Piest), probeerde ik mijn bijtjes nog van streepjes te voorzien en heb ik alleen nog “bee sweet” op het dekseltje gekliederd.

Ontzettend gezellig om te doen, met vriendinnen, je kinderen, je hele familie (de mannen vonden het ook echt leuk!), of je collega’s. En ik heb niet eens aandelen.

Over twee weken komt Natasja de resultaten langsbrengen tijdens ons netwerkontbijt. Spannend….

Léia

Advertenties

Het gebeurt me niet vaak, maar nadat ik gisterochtend thuis kwam van het netwerk-ontbijt, was ik doodmoe. Waarschijnlijk omdat ik wat triest was vanwege het afscheid van Jaap, of misschien toch gewoon omdat ik de laatste dagen niet echt fijn geslapen heb. Zeker die afgelopen nacht niet.

In ieder geval, ik lag zowat te slapen boven de krant. En geloof me, er moet echt wel wat gebeuren voor een sudoku me niet meer wakker kan houden…
Even wandelen met de hond dan maar, daar fris je wel van op! Wie heeft dat bedacht?

foto

Nadat ik een blokje rondgesloft had met het beest, door dat druilerige weer, sleepte ik mezelf de laatste meters in de richting van de steeg die naar mijn achtertuin leidt. Daar kwam mij een in het wit gestoken dame op een fiets tegemoet. Thuiszorg van een niet nader te noemen organisatie, want ik heb vroeger zelf bij Zorggarant gewerkt en deze organisatie was onze ‘concurrent’. Hoewel, Zorggarant, zo heb ik begrepen, is inmiddels ook al opgegaan in de Friese Wouden, maar deze ene mevrouw kende ik in ieder geval niet.

Wat me nou zo opviel: die mevrouw van de thuiszorg (vroeger zouden we zeggen: die dikke mevrouw, maar dat is tegenwoordig niet meer sociaal verantwoord geloof ik) oogde minstens even vermoeid als ik was. Ze zakte met een zucht van haar fiets af, had schijnbaar nog moeite om het ding op de stander te hijsen en verplaatste zich met de snelheid van een zwangere eend over het tuinpad in de richting van de hulpbehoevende deur. Ik heb haar niet meer zien aanbellen, want toen was ik zelf waarschijnlijk al weer thuis.

Wat een raar verschijnsel! Het zal je toch maar gebeuren dat je ziek bent, of in ieder geval kun je niet alles meer zelf doen, en dan komt er iemand van de thuiszorg ook nog even alle energie bij je wegzuigen! Wat verschrikkelijk!

Ik ken Klaasje. Dé Klaasje.

klaasje.jpg

Klaasje is respijtzorger. Een respijtzorger neemt de zorg (tijdelijk) over van mantelzorgers, zodat die ook eens even iets voor zichzelf kunnen gaan doen. Respijtzorg is ontzettend belangrijk, want ook mantelzorgers moeten zo nu en dan weer flink opladen om hun (meestal best zware) taak te kunnen vervullen.
Klaasje zit vol energie. Iedereen kan onmiddellijk zien: als Klaasje de boel van je overneemt, dan komt het helemaal goed.

Zo zou het toch ook met thuishulpen moeten zijn?, dacht ik gistermorgen toen ik die mevrouw van de fiets zag zakken. Of heeft deze mevrouw het misschien veel te druk en kan ze de werklast niet meer aan? Zou ook best kunnen natuurlijk, ik weet het niet. Maar goeie reclame was het in ieder geval niet.

Ik ben gisteravond wat vroeger naar bed gegaan. Ik moet er toch niet aan denken dat mijn studenten vanmiddag hetzelfde gevoel van mij krijgen als ik van deze mevrouw. Ik wil gewoon als Klaasje zijn…

Léia

Jaap is niet dood hoor, hij is nog springlevend! En al zijn varkentjes ook. Nog wel, want uiteindelijk verdwijnen die natuurlijk wel in de pan. Jaap verdwijnt echter niet in de pan, maar wel even uit de CNCH. En we gaan hem missen.

Ja Jaap, dat is zo. De man met de goeie ideeën, de inspiratiebron voor ons allemaal, ons gezonde geweten (ik ga tegenwoordig echt veel minder vaak naar de McDonalds), hartelijk, goedgemutst, enthousiast; het is dat ie getrouwd is met een hele leuke Atie, want anders had ik er wellicht nog werk van gemaakt ook. Al ben ik dan weer niet zó dol op varkentjes…

jaap

Vanmorgen waren we uitgenodigd op Jaaps boerderij in Echtenerbrug. Ik heb het natuurlijk al heel vaak gehad over Jaaps varkentjes en ja, ook al heeft ie gedreigd minder vlees te willen gaan leveren aan particulieren, ik ga er vast nog wel eens een kippetje, een karbonaadje of zo’n heerlijke worst halen. Wat zal ik er nog meer van zeggen…

Ga scharrelvarkens kijken bij Jaap. Daar word je blij van.

jaap

Zij een goed leven, wij een lekkere bout…

Dag Jaap, we gaan je wel missen hoor! Veel liefs van

Léia

Ik herinner me dat aan het begin van dit jaar op facebook prachtige foto’s te zien waren van de nieuwjaarsreceptie van een lokale netwerkclub (nee, niet de onze), waarop best heel veel mensen met glaasjes wijn en in feestelijke kledij elkaar beleefd goede zaken aan het wensen waren voor het nieuwe jaar.

Daar tegenover stonden mijn superslechte telefoonfotootjes van onze nieuwjaarsbijeenkomst in kookstudio De Dependance: Een gezellig klein groepje mensen die met elkaar een heerlijke maaltijd aan het klaarmaken en later aan het oppeuzelen zijn.  Het stak een beetje dat die andere club zo groot was, maar ik bedacht al heel snel dat wij het waarschijnlijk veel gezelliger hebben gehad.

Afgelopen donderdag hadden wij, van de CNCH, een speciaal netwerkontbijt, waarbij we al onze oud-leden en oud-gasten hadden uitgenodigd. Dat waren minstens zoveel mensen bij elkaar als op die gelikte nieuwjaarsreceptie van die andere club. Maar dan anders.

ontbijt.jpg

ontbijt2.jpg

Het was zó leuk om al die ouwe vrienden weer terug te zien! Je kent dat wel, dat je bij een nichtje op de trouwerij bent en dan al je familie weer terugziet. En iedereen is in opperbeste stemming (dit in tegenstelling tot begrafenissen, waarbij het niet gepast is om gezellig te gaan zitten babbelen en pret maken).

Eindelijk snap ik hoe dat zit met mannen en voetbal; ik was reuzetrots op mijn club!

Maar volgende week weer knus in kleine zetting. Het is tenslotte wel heel erg vroeg voor zoveel energie bij het ontbijt…

Léia

Het was weer een daverende donderdag. Voor mij begon het een beetje later dan gepland, want hoewel mijn wekker om 10 over 6 een superirritant piepgeluidje had moeten laten horen, werd ik pas om kwart voor 7 wakker. En ja, kwart voor 7 begint de bijeenkomst van de CNCH.

Even flink doorpakken en ik kon nog net achteraan sluiten bij de rij voor het ontbijtbuffet. Pfjoeh, niks gemist gelukkig.

ijsbus

Piri deed het trainingsmomentje. Piri maakt eerlijk en heerlijk ambachtelijk ijs, van de melk van Buurvrouw Durkje. En ze hield een vreselijk leuk verhaal over de smaaksensatie van ijs. Korte samenvatting: ijs is het lekkerst op een klein wit lepeltje. En als je wilt afvallen, dan moet je met een rode lepel gaan eten. Echt waar! Natuurlijk vertelde ze nog veel meer interessante wetenswaardigheden, maar hé, ik zeg het zo vaak: gewoon eens lang komen, dan krijg je het uit de eerste hand.

bart kort.jpg

Ook kreeg ons allernieuwste lid, Bart Kort, van Bouwbedrijf Kort uit Rottum, de gelegenheid om zijn bedrijf in 10 minuten te presenteren. Zo, die man heeft een mooie dingen gemaakt, van dat ouderwetse vakwerk! Daar hou ik van. Jammer dat ik een huurhuis heb, want je zou zowaar alleen maar voor de aardigheid iets laten verbouwen: een fraaie dakkapel, een zonnige serre, of een aanbouwkeuken, Bart Kort kan dat allemaal voor je doen.

En natuurlijk hebben we de laatste puntjes op de i van volgende weeks Grote Netwerkontbijt gezet. Ik weet niet of ik het al mag verklappen, maar volgende week is ook wethoudster Coby van der Laan aanwezig! Jaja, het is niet alleen maar gezelligheid bij de CNCH, we doen ook aan serieuze zaken.

Volgende week donderdag, 31 maart, kwart voor 7, Hotel Heidehof, wees welkom!

Léia

Het was weer zover. Donderdagochtend 7 uur, netwerken. Vroeg, maar ideaal, want om half 9 heb je goed ontbeten, je vrienden gesproken, je handel gepromoot en dus ben je helemaal klaar voor je werkdag.

En daarnaast leer je er ook nog het een en ander. Neem nou Meilo. Meilo doet in ledlampen. Nou dacht ik altijd dat ledverlichting van die kouwe lampjes waren, van dat kouwe blauwe licht, maar dat is dus helemaaal niet zo! Meilo haalt ledlampen van uitstekende kwaliteit uit China. Niet zomaar bij een of ander malafide internetbedrijfje, maar echt gewoon bij een zelf bezocht bedrijf in China. En er is met led heel veel mogelijk. Eigenlijk is met led álles wel mogelijk. Maar nu komt het:

Ledverlichting geeft een enorme besparing. Inderdaad, het kost een paar centen om het aan te schaffen, maar die kosten heb je er bij normaal gebruik binnen een jaar weer uit. En dan ga je dus grof besparen. En ik zeg het nog maar een keer: mits je een goeie kwaliteit lampen koopt. Bijvoorbeeld bij Meilo (van Meipos ledverlichting).

meipos-meilo-kees.jpg

En dit soort besparing is voor iedereen mogelijk. Als particulier shop je wat rond in de webshop, en voor bedrijven is het helemaal ideaal, want heel vaak is er ook nog wel wat subsidie te scoren. Daar weet Meilo ook alles van. Uit ervaring weet ik bovendien dat investeren in je bedrijf veel makkelijker gaat dan geld uitgeven voor jezelf, zelfs al weet je dat het zich snel genoeg terugbetaalt.

En als je wilt kennismaken met Meilo, dan kom je toch gewoon een keertje langs op donderdagochtend? Hotel Heidehof, CNCH (Commerciële NetwerkClub Heerenveen). Daar ben ik ook, en nog een stuk of 20 collega-ondernemers. Geweldig leuke club.

Zie je volgende week, Léia

De mensen die allemaal Maris haar omslagdoek, die van het Zeeman-garen, leuk vonden en wilden namaken, hebben ongetwijfeld, net als ik, haar site geliket en die kregen, net als ik, gister een facebookberichtje dat Maris nu een leuke poncho heeft gehaakt. Weer van datzelfde Zeeman-garen.

mcdid poncho

Even voor de duidelijkheid: een poncho is een lap met een gat erin waar je hoofd doorheen kan. Een omslagdoek (of stola) is gewoon een lap die je om je schouders slaat. Het grote voordeel van een poncho is dat je daar je handen bij vrijhoudt, tenzij je de koningin bent, want die krijgt haar omslagdoeken altijd door een couturier op maat gesneden, zodat ze netjes op haar schouders blijven hangen. Maar dan is het eigenlijk meer een cape. Een cape, dat is gewoon een jas zonder mouwen, meestal met ergens 2 gaten, waar je dan nog een hand doorheen kan steken. Dat is voor de koningin waarschijnlijk te lastig…

maxima cape

Nou heb ik een collega-ondernemer, Gé Bouma van Bouma Webmonitoring, die een systeem heeft waarmee ze voor je in de gaten kan houden waar en hoe je genoemd wordt op het internet. Vandaar dat ik nu zeker weet dat ze dit leest. Hi Gé, hoe is het? Kom je binnenkort weer eens gezellig ontbijten bij de CNCH?

Ik neem aan dat bedrijven als een Zeeman, bijvoorbeeld van Gé’s diensten gebruik maken om uit te vogelen wat mensen zeggen over hun producten, hun service en hun personeel en dus zouden ze dan nu al als een gek bezig zijn om dat garen ergens vandaan te halen. Ene Ineke heeft 11 dagen geleden al een reactie geschreven op de Zeeman-website dat het garen in de winkels ook niet meer te krijgen was en of ze het snel gingen aanvullen en daar heeft die Zeeman niet eens op gereageerd!! Ze hadden toch al die potentiële klanten gerust moeten stellen dat er alweer een nieuwe lading onderweg is! Ja, of dat het niet meer komt, en dat misschien een ander garen ook best gebruikt zou kunnen worden…

Ook garenfabrikanten, zoals Katia, Schachenmayr, Phildar, Gedifra, Scheepjeswol, Neveda en Bergère de France, zouden er goed aan doen om mee te gluren wat er over hun concurrenten wordt gezegd.
Dan waren ze nu allang in dat Zeemansgat gesprongen met een alternatief garen. Zeker nu Maris alweer zo’n leuk patroon heeft gepost met Julia-garen.

Ik ga ze allemaal taggen en wie weet, heel misschien reageert er iemand in dat luie onder-de-wol-land… En jongens:
Bouma-webmonitoring.nl

Léia