Archives for posts with tag: Nederlands als tweede taal

Je zou bijna vergeten dat deze blog ooit is gestart vanwege ‘Het grote avontuur’!

Vandaag is er weer een bijzondere stap gezet op het pad van dat avontuur; ik heb de sleutels van de Burgemeester Falkenaweg 104 teruggegeven aan de huisbazin en de raambrede stickers van het raam gepeuterd.
Het was even een dingetje, maar daarna ben ik plantjes gaan halen voor in de bloembakken die nu langs mijn tuinpad staan.

Jammer genoeg heb ik mijn boormachine uitgeleend aan mijn zoon, anders had ik ook meteen het bordje alweer opgehangen naast de voordeur, maar dat moet dan nog maar even wachten. Mevrouw Smit is dus nog steeds alive and kicking, alleen niet meer in dat prachtige, edoch slecht onderhouden en veel te dure pand aan de BF-weg.

En het past ook prima bij de bedrijfsontwikkelingen. Drie jaar geleden begon ik met een bureautje, een tafel met 5 stoelen, 2 zitzakken en een klein bankje. En een telefoon, waarnaast ik zat te wachten tot de eerste klant zich zou melden. Dat duurde niet echt lang en binnen 3 maanden had ik een groepje van 5 huiswerkklanten en verscheidene bijlesleerlingen. Vrij snel begon ik ook met Nederlands als tweede taal en huurde ik externe docenten in voor de B-vakken.
De tuinkamer was ingericht als atelier, waar ik samen met mijn zus Jana elke tweede zaterdag Creatief Café organiseerde.

Het tweede jaar begon ik met 4 leerlingen en al snel groeide dat groepje uit tot een stuk of 8. Nog net te doen, al had ik het ook smoordruk met bijlessen. Eind december besloot ik om de wand tussen de studieruimte en het atelier door te laten breken en kijk aan, daar verscheen zomaar uit het gips: de glazen wand van mijn verlanglijstje. Inmiddels had ik toen ook de andere ruimtes beneden overgenomen en had ik een kantoorruimte, waar tijdens de middaguren ook bijles kon worden gegeven en waar ik oudergesprekken kon houden.

Nog voor de zomer van het derde seizoen had ik al 10 aanmeldingen: daar was hulp voor nodig, want het jaar daarvoor kreeg ik de meeste aanmeldingen pas toen het schooljaar begon! Geesje, een van de dames van de naaivereniging, wilde die uitdaging wel aangaan en het hele jaar was zij mijn steun en toeverlaat, die vooral administratief de touwtjes stevig in handen hield.

En toen… in mei deden er vier examen, er stopten er een aantal omdat ze geen begeleiding meer nodig hadden en uiteindelijk bleven er maar drie tot het eind van het schooljaar. En voor de zomervakantie had ik maar één nieuwe aanmelding voor huiswerkbegeleiding!  Dat wordt een lange zomer, dacht ik nog, en ook: dat vraagt om een nieuw initiatief. En toen kwam het IWCN op mijn pad. Nederlands als tweede taal voor expats. Weken ben ik bezig geweest met de voorbereidingen en toen we los gingen kreeg ik direct op de eerste bedrijfspresentatie in Eemshaven al 18 belangstellenden aan mijn tafel! Maar lesgeven in Groningen, daar heb ik dat grote pand aan de BF-weg immers niet voor nodig. En sinds deze week geef ik ook nog een avond les in Drachten…

Misschien is het ook wel een kwestie van: Be careful what you wish for!  Vorig jaar hadden we in de drukste periode maar liefst 14 leerlingen in de huiswerkgroep. En 3 volwassenen in de begeleiding. Dat was me eigenlijk te veel. Ik raakte het overzicht wat kwijt en de kinderen kregen niet altijd de aandacht die ik ze zou willen geven.
En vaak hebben studenten specifieke leerproblemen, die wel op school tot uiting komen, maar daar niet hun oorsprong vinden. Omdat ik daar beter mee om wilde kunnen gaan, heb ik de afgelopen zomer een training systemisch werk gedaan bij NTI-NLP. Niet dat ik nu de therapeute wilde gaan spelen met de studenten, maar het zou zomaar kunnen helpen wanneer ik wat meer inzicht zou kunnen krijgen in de problematiek die er de oorzaak van is dat de studie niet lekker loopt. Dat is heel veel ‘zou kunnen’; ik ben er dan ook heel voorzichtig mee. Tenslotte maakt een training van 12 dagen en het lezen van 5 boeken je nog geen expert.

Al met al was het tijd om de bakens te verzetten. Of eigenlijk de meubels. En zo heeft het grote avontuur zich verplaatst naar mijn huisadres. Voorlopig althans, want ik heb stiekem ook alweer een nieuw plannetje. Dat heeft nog even tijd en een hoop organisatie nodig, dus van die sluier zal ik later nog wel eens een tipje oplichten.

Nou, lieve lezers, 30 september 2015, weer een mijlpaal in het avontuur. Het kan zijn dat ik even uit de lucht ben, want morgen worden het internet en de telefoon overgezet. Als dat maar goed gaat…

Léia

Iedereen heeft wel een mannetje toch? Een mannetje voor het elektrisch, een mannetje voor je belastingaangifte een mannetje voor de tuin…. Ik heb ook een mannetje, gelukkig!

Soms wil je heel snel iets regelen, maar dan zit je te wachten op mensen die je een prijsopgave zouden doen, die een vriend iets zouden vragen over een locatie, een contract dat je eerst nog even wilt inzien… Geduld is een schone zaak.

Maar vandaag was ik het zat. Ik had deze week al willen beginnen met mijn nieuwe lessen Nederlands als tweede taal in Groningen en een week uitstel leek me meer dan genoeg. Dus tijd om knopen door te hakken. Na drie telefoontjes en een paar e-mailtjes heen en weer was het geregeld. Nu was het mijn beurt. De inschrijfformulieren moesten worden verstuurd.

Oh ja en er moest ook even een routebeschrijving bij en ik moest even uitleggen hoe het moest met de betaling en oh ja, de algemene voorwaarden. In het Engels. Dat was ik een beetje vergeten. Niet echt, ik had het gewoon steeds uitgesteld. Nou, hupsakee, meteen aan het werk. Dus na een uurtje of vier en een half denken, formuleren, vertalen, opzoeken, verbeteren, veranderen en corrigeren, had ik het voor elkaar. Meestal maak ik dan even een printje. Dat maakt de eindredactie wat gemakkelijker, maar nee, deze keer niet.

Nog even de routebeschrijving en dan was ik klaar. Om alles zoveel mogelijk in dezelfde stijl te houden, gebruikte ik de General Conditions als format. Maar ik zat wat te klooien en toen dacht ik: nee, dit is het niet, maakte de bladzij leeg en drukte per ongeluk op de ‘opslaan’-toets. Alles weg. Al mijn General Conditions. Ik had niet eens een printje!

geweld

Ik heb in paniek zitten zoeken op de computer of ik de vorige versie nog terug kon vinden, maar nee. Ik zat te snikken achter mijn bureau. Dit kon toch niet waar zijn! En toen dacht ik aan mijn mannetje. Ik heb een automatiseringsmannetje. Eentje die alles begrijpt van laptops en systemen en wifi en printers. Hij heet Mark. Mark Swart. Van Simple ICT.

Dus ik belde Mark. Bijna huilend aan de telefoon legde ik de ramp voor zijn voeten.

schelden

Hij nam het roer even van mij over en ongelogen, binnen 5 minuten had ik mijn conditions weer terug. Dankzij een slim backup-systeem dat hij eerder al eens voor me had geïnstalleerd. Ik kon hem wel túte! En ik maakte ook veel gillerige geluiden, die de 18-plustoets nauwelijks konden doorstaan.

seks

De inschrijfformulieren zijn de deur uit, met bijlagen. Dankzij mijn mannetje. Mark, nogmaals bedankt

Léia