Archives for posts with tag: mobieltje

Het eerste wat ik vanmorgen dacht, was: “Welke idioot belt mij nou om kwart over 7 wakker?” En mijn tweede gedachte was: “Oh KUT!  Ik heb me verslapen!”
Ja, zulke lelijke dingen denk ik dan ja. Als je mensen echt wilt leren kennen, dan moet je ze wakker maken: dan laten ze hun ware zelf zien. Nou, dit ben ik dus. Betrapt!

Ik had de wekker speciaal een kwartiertje eerder gezet, omdat De Eese net iets verder is dan Hotel Heidehof, ik had al bedacht wat ik aan zou trekken, ik had de club nog even een routebeschrijving gestuurd, als beloofd; ik was er helemaal klaar voor.
Nou is het zo dat als ik iets belangrijks heb en ik ben bang dat ik me ga verslapen, dat ik dan om het uur ongeveer wakker ben. Dat is nooit echt fijn opstaan. Maar omdat ik de laatste tijd me eigenlijk nooit meer verslapen heb op donderdag en ik vaak de woensdagnacht niet meer dan 4 of 5 uurtjes slaap (dat haal ik dan donderdagnacht wel weer in), had ik er het volste vertrouwen in dat ik op tijd wakker zou zijn en ik heb dan ook heerlijk geslapen.

Tot vanmorgen mijn telefoon ging. Nooit een wekker gehoord, maar zelfs de hond was wakker geworden van mijn mobieltje. En dat ligt niet eens op mijn slaapkamer (want dat is heel erg ongezond en slecht voor je nachtrust)!
Mijn hond overigens is een uitstekende waakhond (voor zover het postbodes en andere brievenbusbedreigers betreft), maar een wekhond is het beslist niet. Ze komt me wel vertellen dat ze wakker is, maar direct daarna…

wekhond.jpg

Het had ook weinig zin meer om nog halsoverdekop te vertrekken (ik kon deze keer moeilijk in mijn ponnetje, met alleen een joggingbroek, een jas en een paar rubberlaarzen het huis uit), want tegen de tijd dat ik aan zou komen, was het ontbijtbuffet ongetwijfeld al leeggeplunderd.

Voor wie denkt dat ik natuurlijk vanwege al het gedoe van de afgelopen dagen stiekem niet van plan was om te gaan, die kent me nog niet zo goed. Dat zou ik zeker nooit doen!
Maar het kan natuurlijk wel zijn dat Freud er iets mee te maken heeft gehad…

Ik vroeg nog of iemand een paar foto’s wilde maken en prompt kreeg ik dit:

eese ontbijt

“Lekker ontbijt hoor”

Nou, voor straf heb ik niet ontbeten, maar mijn beroemde ei-kaas-met-abrikozenjamhapje voor de lunch, ging er anders ook best in.

kaaseiabrikoos

Balen zeg. Hopelijk krijg je via de CNCH-facebookpagina van iemand anders deze keer een verslagje?

Léia

 

Ik had een fotootje beloofd van mijn haar vandaag, maar jammer genoeg heeft niemand foto’s gemaakt vanmorgen. Dus dan maar eentje van vanavond; ik had er absoluut geen problemen mee gehad als ik had geweten hoe ik al die rimpeltjes weg had moeten fotoshoppen. En met de kleur is het ook wat misgegaan. Maar, leuk haar nietwaar?

blauwe ik

En dar zat ik dan, moe en zeer voldaan! Vanmorgen in alle vroegte heb ik m’n kamp opgeslagen in Eemshaven, waar ik niks over kan zeggen, want ik moest wel 4 A-4’tjes met geheimhoudingsverklaringen paraferen, dateren en signeren. En nog voordat de andere leden van de IWCN-groep door de beveiliging waren gekomen en ik nog maar nauwelijks mijn fantastische superopvallende banner had neergezet, had ik al een klant, wiens naam ik natuurlijk niet mag noemen en wiens identiteit ik ook niet kan prijsgeven, maar hij sprak Engels. Dat kan ik dan wel vertellen, want ze spraken namelijk allemaal Engels, behalve de Nederlanders, want die praatten gewoon Nederlands.

Gisteravond had ik nog een intekenlijst gemaakt, en daar krabbelde hij z’n naam weliswaar vrij onleesbaar op, maar dat was helemaal niet erg, want hij kwam mij nog wel een visitekaartje brengen nadat hij even een groepje studenten bij elkaar had getrommeld. Dat deed ie ook, en tegen de tijd dat ik hem weerzag had ik al meer dan 10 namen op mijn intekenlijst staan. Na de lunch vertrok ik met genoeg inschrijvingen voor 3 groepen en 2 privé-studenten, En waarschijnlijk ook al een locatie in Groningen waar ik die lessen ga geven, want ik kan die mannen (op 1 na waren het allemaal mannen) natuurlijk niet helemaal naar Heerenveen laten vliegen na een lange werkdag voor een uurtje Nederlandse les.

Nou was ik zo in extase na die fantastische geslaagde ochtend, dat ik het niet eens zo vreselijk vond dat de afspraak die ik had met een aardige meneer die mij een rondleiding zou geven door de haven, niet doorging. Z’n mobieltje was leeg en ik denk dat ie me ook gewoon vergeten was. Geen probleem, ik heb even door de Waddenzee gelopen op mijn blote voetjes (hoe vaak krijg je daar nou de kans toe?) en heb mijzelf getrakteerd op een ijskoffie van de McDonalds.

Ik ben een gelukkige mevrouw. Met mooi haar Beetje blauw, beetje moe. En morgen weer gewoon lesgeven. Ik heb er zin in!

Léia