Archives for posts with tag: McDonalds

Jaap is niet dood hoor, hij is nog springlevend! En al zijn varkentjes ook. Nog wel, want uiteindelijk verdwijnen die natuurlijk wel in de pan. Jaap verdwijnt echter niet in de pan, maar wel even uit de CNCH. En we gaan hem missen.

Ja Jaap, dat is zo. De man met de goeie ideeën, de inspiratiebron voor ons allemaal, ons gezonde geweten (ik ga tegenwoordig echt veel minder vaak naar de McDonalds), hartelijk, goedgemutst, enthousiast; het is dat ie getrouwd is met een hele leuke Atie, want anders had ik er wellicht nog werk van gemaakt ook. Al ben ik dan weer niet zó dol op varkentjes…

jaap

Vanmorgen waren we uitgenodigd op Jaaps boerderij in Echtenerbrug. Ik heb het natuurlijk al heel vaak gehad over Jaaps varkentjes en ja, ook al heeft ie gedreigd minder vlees te willen gaan leveren aan particulieren, ik ga er vast nog wel eens een kippetje, een karbonaadje of zo’n heerlijke worst halen. Wat zal ik er nog meer van zeggen…

Ga scharrelvarkens kijken bij Jaap. Daar word je blij van.

jaap

Zij een goed leven, wij een lekkere bout…

Dag Jaap, we gaan je wel missen hoor! Veel liefs van

Léia

Advertenties

In tegenstelling tot wat ik me had voorgenomen: Zondag gezellig Pasen vieren met mijn familie en dan maandag: HUP, weer aan het werk, heb ik vandaag een echte rustdag ingelast. Enerzijds omdat ik vanmorgen eigenlijk niet zo lekker was, maar toen ik eenmaal met een boek en een dekbedje lag te dutten op de bank, besloot ik al heel snel dat ik gewoon behoefte had aan een dagje helemaal niks doen. En dat is me gelukt. Tot…

Tussen het nietsdoen door, ging ik even een tafel verkopen. Ja inderdaad, er had iemand belangstelling voor een van de tafels uit de garage. En zeg nou zelf, waar haal je nog een oerdegelijke houten tafel vandaan voor maar 15 euro? Bij mij uit de garage! Inderdaad.

Dus ik wandelde met het hondje die kant op en het leek me wel slim om even mijn beurs mee te nemen (voor de niet-noorderlingen onder jullie: een beurs is een portemonnee). Die kon ik alleen ‘even’ niet vinden. Nadat ik thuis alle mogelijke vindplekken had afgezocht (die meneer betaalde gelukkig gepast), gooide ik het maar even in de familieapp.

Wat er niet met je zenuwen gebeurt als je écht je beurs kwijt lijkt te zijn. Ach, we hebben het natuurlijk allemaal wel eens meegemaakt, en erg veel geld zal er ook niet ingezeten hebben, maar die pasjesellende!! Zonder bankpasje kun je niet pinnen (en probeer dan nog maar eens aan je geld te komen, bij de bank gaat het in ieder geval niet lukken, daar doen ze niet meer aan geld…), nergens meer betalen, maar ook niet internetbankieren, of je administratie doen! En ik moet nog belastingaangifte doen!

En oh hemel, mijn Bonuskaart! Weg airmiles en hoe krijg ik nou m’n bonuskorting? En Rocks! Niet dat ik kan tanken zonder bankpasje, maar al die rocks! En Freebees! En het pasje van de zorgverzekeraar! En mijn gouden Wegenwachtpasje, net nieuw! En m’n bibliotheekkaart!

Ik ben vast nog wel een paar niet te missen kaartjes vergeten, maar de ellende lijkt bijna onmetelijk! Gelukkig kwam het verlossende woord al snel uit de groepsapp: ik bleek mijn beurs een beetje te nonchalant in de richting van mijn tas op de achterbank van mijn zus’ auto te hebben gegooid, nadat we een Pulled Porc Wrap hadden gescoord bij de McDonalds. Nu alleen nog bedenken hoe ik hem terug ga halen uit Coevorden, en vooral: wanneer.

paas.jpg

Voorlopig staat de volgende familiebijeenkomst pas gepland met Pinkster… Oi, dat vraagt wat improvisatietalent. Gelukkig hoef ik nu niet de halve wereld af te bellen om nieuwe pasjes aan te vragen. Wellicht kan ik in die uitgespaarde tijd even op en neer naar Coevorden rijden?

Léia

Vanwege al die vraagtekens naar aanleiding van mijn vorige verhaal, zal ik even een verslagje doen van de garage sale van afgelopen zaterdag.

Om een uur of 10 kwam er een meneer. Hij wilde de garage graag kopen. Waarschijnlijk had hij gehoopt dat hij een garage kon scoren voor al die andere belangstellenden tegen elkaar op gingen bieden. Enorme tegenvaller voor hem dat we niet de garage wilden verkopen, alleen maar al die rommel die erin stond…

10 voor 11 kwam een kennisje langs, terwijl we nog steeds de aanhanger vol spulletjes aan het uitladen waren. Daar zat per ongeluk ook een doosje in met papieren tasjes, die ik voor de eerste markt waar we onze atelierspulletjes aan de man wilden brengen, had voorzien van een Léia’s Atelier visitekaartje aan een vrolijk rood lintje. Daar had ze wel belangstelling voor, want die dingen zijn heel duur, of je moet ze per 500 tegelijk aanschaffen. Hoewel ik nogal wat liefde in mijn tasjes had gestopt en ik ook met bloedend hart afscheid nam van al die kaartjes, schoot het door me heen dat het adres op de kaartjes al niet meer klopte en dat trouwens het hele atelier al ter ziele is…
Desalniettemin: de eerste verkoop al gedaan nog voor we eigenlijk waren begonnen…

Er kwamen een man en een vrouw op de fiets langs. De man was op zoek naar kleine, echt houten meubeltjes (niet van dat plaatspul). Ik had prachtige grote houten tafels (te groot) en ook wel kleine meubeltjes (niet van hout). Ja, één oerschattig houten tafeltje, maar dat had ik zelf prachtig blauw geschilderd en volgens mij kon die man dat niet echt waarderen.
Zijn vrouw trouwens, zag eruit of ze al jaren niks meer kon waarderen.

Ondertussen was er behoefte aan koffie. Maar René was druk bezig de laptopjes die ik ook wilde verkopen, te testen. Laat het maar aan een man over om je domweg niet te geloven als je zegt dat ze het prima doen. Dat duurde nogal even en hij had de auto, maar uiteindelijk leverde de McDonalds toch een fijn bakje leut met bijpassend McKroketje.

Kort daarop kwamen mijn zoon en zijn vriendin helpen en ze namen de hond mee. Je weet nog wel: Dex. Dex deed zijn uiterste best om het meubilair waar hij aan vast werd gebonden, het parkeerterrein over te slepen. Oma heeft een poosje op hem gepast, terwijl de kinderen met z’n allen thuis Lara’s inboedel van zolder gingen halen.

dex stoel

Er kwam nog een man. Wat die kwam doen is me nog steeds niet duidelijk, want die had zelf ook een garage vol rotzooi daar op het parkeerterrein. Misschien vroeg hij zich af of we misschien iets konden ruilen?

Een half uurtje later een mevrouw die niet wist wat ze kwam zoeken en derhalve vond ze het dus ook niet.
En een andere mevrouw kwam echt even sneupen. Ze zag een prima Grundig wekkerradio (die Lara had weggedaan nadat ze zo’n lichtwekker met vogeltjes had aangeschaft), die ik even voor haar in het stopcontact heb gestoken om te demonstreren wat een prachtig en krachtig geluid erin zit en hoe prachtig de cijfertjes oplichten. Toen ik als vraagprijs een tientje noemde, reageerde ze zo aanmatigend, dat ik het ding nog liever tegen de muur had kapot gegooid dan dat ik de prijs zou laten zakken.
Nou was het tegen die tijd ook al heel lang stil en koud, dus mijn humeur was ook enigszins in temperatuur gedaald. Gelukkig besloot Jana dat ze die wekkerradio prima op haar logeerkamer kon gebruiken…

Om drie uur zijn we begonnen om de boel weer in te pakken. Dat was geloof ik nog meer werk dan het uitpakken, maar uiteindelijk zaten we ’s avonds om 7 uur volkomen uitgeput van al het gesjouw met meubeltjes en dozen aan de Chinees.

Heb je nog een tafel nodig of een paar fijne stoelen? Je hebt nog tot volgende week dinsdag. Marktplaats Heerenveen (op facebook), hou het in de gaten.

Léia

Ik heb vanavond toch weer zo heerlijk gegeten uit mijn Hello Freshdoos! Karbonaadjes van Jamie. Oké, ik heb de Bulgur laten staan en in plaats daarvan champignonnetjes toegevoegd, maar zoveel dichterlijke vrijheid juicht Jamie vast wel toe.

Nou las ik laatst dat de een of andere foodblogger al die maaltijdboxen had beoordeeld en ik mag wel zeggen: afgekraakt. Dat vind ik jammer. Als ik nu zeg: ik eet altijd uit een Hello Fresh doos, dan krijg ik steevast te horen dat daar nogal wat commentaar op was….

Ja duh… Zo’n foodblogger heeft de hele dag niks beters te doen dan een beetje in de keuken ompannekoeken en vooral ook, een foodblogger is gek op koken. Die struint elke dag door de supermarkt en haalt bij de slager en de groenteboer alleen het allerverste spul. En daar gaat hij of zij dan heerlijk mee aan het spelen. Dan kan ik me best voorstellen dat zo’n doos vol spullen die je níet zelf hebt uitgezocht en recepten die zijn gemaakt voor mensen die níet de hele dag in de keuken staan (het tegenovergestelde waarschijnlijk), niet helemaal je ding is. De tendens van die recensies is eigenlijk steeds: Ik zou dit zelf veel beter kunnen…

Ja, nou ík niet. Wat zo’n blogger helemaal over het hoofd ziet, is dat die doos is gemaakt voor mensen die geen tijd hebben om elke dag lekkere verse ingrediënten in huis te halen voor recepten die ze niet hebben uitgezocht omdat ze daar geen tijd voor hadden. Als die mensen dus willen gaan koken, dan ligt er alleen nog wat armzalig verschrompelde groente in de koelkast en maar hopen dat er nog een stukje vlees in de vriezer ligt.
Of het wordt iets simpels als bloemkool met een papje en een gehaktbal.

Wat Hello Fresh mij biedt is veel meer dan een doos met spul dat misschien niet helemaal de norm van de foodblogger haalt, maar in ieder geval er ís! Zodat ik kan koken, zonder boodschappen te hoeven doen, of een recept ergens uit te gaan lopen zoeken. Alle kruidjes en teentjes en kaasjes en nootjes zitten erin, die ik nodig heb om een bijzonder (in ieder geval bijzonder naar mijn maatstaven) gerecht klaar te maken.
En weet je wat die doos mij ook biedt? De noodzaak om elke dag voor mezelf te koken. Want het zou wel vreselijk zonde zijn om al die heerlijkheid om te laten komen.

Vandaag heb ik me beheerst en maar voor 1 persoon gegeten. Voor morgen heb ik dus nog zo’n goddelijk karbonaadje (vast in blokjes gesneden) met een hapje van witte bonen en broccoli. Alleen even opwarmen.

hapje.jpg

Oké, op de foto ziet het er misschien niet zo heel smakelijk uit…. Maar dat is het wel! Echt waar!

Ik denk nog wel eens terug aan de tijd dat ik ’s avonds klaar was met werken en dan nog moest bedenken wat ik zou gaan koken, met dat wat er in huis was (maar er niet meer zo smakelijk uitzag) en dat ik dan maar even een boterhammetje pakte, of een zak chips, of even naar de snackbar rende, of als die al dicht was, maar weer naar de Mac. Of de Domino’s.

Dus, lieve mensen, als je van leuke (soms zelfs avontuurlijke) recepten houdt, maar niet van elke dag boodschappen doen of uren door de allerhande bladeren en boodschappenlijstjes samenstellen (en dan die ingrediënten niet kunnen vinden bij de Jumbo), dan raad ik jullie aan om toch maar eens zo’n maaltijdbox te proberen.
Ik mag er nog een paar weggeven, dus laat maar van je horen.

Léia

 

Gisteravond zeeg ik om kwart voor 11 op de bank neer, met een Maestroburger, want op maandag heb ik het altijd heel druk en geef ik ’s avonds van 7 tot 10 les in Drachten; geen tijd gehad om wat te eten, pik ik onderweg naar huis dan wel eens wat te knagen mee van mijn vriend Mac.

maestroburger.jpg

Hoewel ik al wekenlang nagenoeg geen televisie meer kijk, past dat dan wel weer bij zo’n burger en ik verzandde dus wat bij RTL Late Night. Die Humberto mag ik graag. Ik vind het een vriendelijke, open, integere vent en ik hou van zijn manier van interviewen.

Bij hem aan tafel zat een mevrouw van de PVV. Ze zag er niet onaardig uit en ze zat bij Humberto, dus ik dacht: geef het een kans!

Wat overigens niet voor haar pleitte, was het feit dat ze getrouwd was met die pafferige sidekick van Geert Wilders, die naast hem stond te joelen tijdens het ‘meer/minder Marokkanen’-schandaal. Maar daar moeten we blijkbaar niet zo zuur over doen…

Na dik tien minuten irritatie (Waarom geef je niet gewoon antwoord op zijn vraag? Waarom trek je die conclusie die helemaal nergens op slaat? Waarom ga je in de aanval als iemand je gewoon iets vraagt over je politieke voorkeuren? Wat ben jij eigenlijk voor een raar persoon, hebben ze jou daarin getraind om dit soort non-gesprekken te kunnen voeren?), heb ik de TV uitgeklapt. Voorlopig wel weer genoeg gezien voor een paar weken…

stip.jpg

Als enige commentaar heb ik nog een gedichtje van Kees Stip:

Op een mot

Terwijl toch opgewekt van zin
een gulzig mottenwijfje in
de Tweede Kamer in Den Haag de
tapijten kamerbreed beknaagde
aten haar kinders en haar man
daar maar een kamerfractie van.

Léia

Vandaag zou ik even de auto wassen. Ik zeg nog even dé auto, maar vanaf maandag is het officieel Lara’s auto. En ik kan de auto natuurlijk niet viezerig overdragen. Dus: poetsen.

Ik begon in de kofferbak. Eerst maar eens leeghalen die bende. Het leek de tas van Mary Poppins wel!
Nou heb ik onlangs geleerd dat niet iedereen weet wie Mary Poppins is, dus voor die mensen dan maar even: Mary Poppins had een carpetbag (zo’n tas die van een vloerkleed is gemaakt) waar ze de duvel en z’n ouwe moer uittrok: kapstokken, staande schemerlampen, enorme kamerplanten, spiegels, schilderijen, meetlinten en flesjes levertraan (met een lepeltje).

mary-poppins tas

Mijn C1, waarvan ik laatst nog zei dat je er niet een boodschappentas in kwijt kon, bevatte behalve natuurlijk een krik, een sleepkabel, een brandwondensetje, zo’n raamkapotslahamertje, 2 gevarendriehoeken en 2 veiligheidshesjes, 2 spuitflessen ruitontdooier (altijd handig als je die ene niet kan vinden), spul voor de rubbers, 2 ruitenwissertjes en een stuk of 12 ijskrabbers, ook nog 2 kussens, een rood geruit picknickkleed (van de Lays chips), een dubbelgestikte deken en een ijsmuts (je zal maar pech krijgen als het vriest!), heel veel kortingsbonnen van de McDonalds, ook hier een overdosis pennen, genoeg servetjes voor een weeshuis, allerlei stekkertjes om je telefoon (welke dan ook) op te kunnen laden, en minstens 3 plastic tasjes (waarvan eentje rijkelijk gevuld met afval in de container is verdwenen). Ik ben vast nog wel wat vergeten, maar tegen de tijd dat ik de auto leeg had, was het ook al bijna donker. Wintertijd hè?

Ik heb nog even doorgepeesd en het is me gelukt om in ieder geval de binnenkant van de auto schoon te krijgen. En niet zomaar schoon; die auto is nu schoner dan die ooit geweest is, zelfs toen ie uit de showroom kwam was ie zo schoon niet!
Ik ruik dan ook nu van onder tot boven naar groene zeep.

Morgen ga ik voor de buitenkant. Dat wordt ook nog een klusje, want de auto heeft ooit onder een boom gestaan waaruit zwartige plakkerige zooi naar beneden is gevallen. Op de auto natuurlijk. En tot nu toe heb ik niet echt m’n best gedaan om het eraf te krijgen, want eigenlijk was ik bang dat ik dan krassen op de auto zou maken. Maar morgen ga ik het toch proberen. En als ik klaar ben is het hopelijk nog licht, want dan maak ik er een mooie foto van.

Léia

Op woensdag geef ik les in Groningen. Dat is in de spits en met al die wegopbrekingen toch zomaar een uurtje rijden. Nu ik ’s middags weer een volle huiswerkgroep heb, is het best wel lastig om op tijd te vertrekken. Laat staan om eerst nog even een gezonde maaltijd te bereiden en op te peuzelen…

Gelukkig hebben we dan altijd nog de McDonalds. Ik vlieg door de Mcdrive en terwijl ik in de file sta, probeer ik met 1 hand een Chicken Sensation of een Maestro burger te verorberen. Dat gaat niet altijd even gemakkelijk. En hoewel ik stapels servetjes in de auto heb (die ik altijd netjes op mijn schoot uitspreid) en een flesje handenreiniger, lukt het me meestal niet om helemaal zonder kleerscheuren Groningen te bereiken. Tenslotte is het wintertijd en dus al donker en die saus die kwietst overal tussenuit als je niet uitkijkt. En dat kan dus niet in het donker. Ja, ik kijk wel uit, dat ik niet ergens tegenaan rijd. De auto voor mij bijvoorbeeld.

chicken sensation

Meestal weet ik de ergste schade nog wel wat te beperken met wat poetsen, maar het is me al een paar keer overkomen dat ik ’s avonds thuis tot de conclusie kwam dat ik met een enorme vetvlek in mijn shirt had staan uitleggen dat het meervoud van doos, dozen moet zijn. En de vergrotende trap van vies: viezer.

Ik heb me suf zitten piekeren hoe ik dat nu moest gaan aanpakken. Pas eten als ik tegen tienen thuiskom? ’s Morgens vroeg al iets klaarzetten, dat ik toch nog snel even kan oppeuzelen? Zondags soep koken en daar een kommetje van consumeren? Op de een of andere manier geen succesvolle ideeën. En vandaag had ik ineens de oplossing:

Het schort! Volgende week doe ik gewoon een keukenschort voor als ik naar Groningen ga. Dan kan ik knoeien zoveel ik wil. Nou, niet dat ik dat wil, maar soms is het even niet anders:
If live deals you greasy cards, wear an apron!

Léia