Archives for posts with tag: mariokarten

Ergens bovenaan het lijstje met dingen die ik leuk vind om te doen, staat:

mariokart 1

Mariokarten. Dat kan ik wel aardig (niet heel goed, maar best aardig genoeg om het op te nemen tegen mijn kinderen), en ik geef toe dat ik vroeger, toen ik het spel net had, best wel even ‘stiekem’ geoefend heb.

mariokart2

Tegenwoordig speel ik het alleen nog als Lara thuis is en zelfs met z’n drietjes, met Lara’s vriend René erbij. Zo’n fanatieke man erbij geeft weer een hele andere dimensie aan het spel. Ook best leuk.

Ik speel bijna altijd met Yoshi op z’n machmotortje. Yoshi, las ik net, betekent: gelukkig. En voluit heet hij T. Yoshisaur Munchakoopas. Ook leuk om te weten, al ben ik dan weer nieuwsgierig waar die T. voor staat…

En zo blijft er altijd wat te ontdekken…

Léia

 

Advertenties

In het kader van 24 uur geen social media, heb ik gisteravond lekker even met Lara zitten mariokarten in plaats van een verhaaltje bloggen. En toen lagen we dus ineens al om 11 uur in bed. Nou kwam dat ook omdat ik de hele dag al een barstende koppijn en een ongelooflijk stijve (lees pijnlijke) nek had (waaruit dan weer die hoofdpijn naar boven trok), dus ik was blij dat ik mijzelf weer onder de wol kon stoppen.

Nou vind ik dat hele social mediavrije verhaal wel lastig hoor. E-mail, telefoon en dus sms vallen niet onder social media. Nee, ik kan ook niet zomaar een etmaal zonder telefoon of e-mail. Niet omdat ik dat niet zou willen, maar hoe weet ik dan dat Femke ziek is en niet kan komen, of dat de bijlessen van Nina nog een vervolg krijgen? Hoe verstuur ik dan de facturen en overleg ik even met een docent? Nee, een gesprek voeren is toegestaan, ook over de telefoon of via de mail.

Internetten mag natuurlijk ook. Ik zoek veel dingen op (hoe zeg ik -na bijna 20 jaar lidmaatschap- de VARA-gids op bijvoorbeeld), bankier via het net en werk tussendoor aan mijn website.

Social-Media-Icons.gif
Maar dan is daar dat schimmige gebied. Ik mag niet bloggen, maar ik krijg in mijn mail wel meldingen van andere bloggers of nieuwsbrieven met soortgelijke inhoud. Bloggen is gebruik maken van social media, maar een boek lezen niet. Een E-boek mag dus ook. Ik voel me dus niet schuldig als ik een nieuwsbrief lees, waarin dan eigenlijk toch een soort blog is opgenomen.

Pinterest is uit den boze, maar ik ontvang dan wel weer mailtjes waarin ik gewezen word op de pins die mijn facebookvrienden posten. Ik klik er natuurlijk niet op, want dat mag niet, maar toch heb ik dan alweer van alles gezien. Datzelfde geldt voor tweets. Ook daarover krijg ik regelmatig mailtjes. Vaak kan het me weinig schelen wat andere mensen twitteren, maar een enkele keer kom je nog wel eens iets interessants tegen. En aangezien nieuwsgierige mensen stevig in het leven staan, klik ik daar nog wel eens op. Gister dus niet, maar je zit dan wel op het randje.

En het meest lastige vind ik whatsapp. Op mijn telefoon hoor ik niet het verschil tussen een sms’je en een whatsappje. Dat maakt me ook helemaal niet uit, want wat mij betreft is een whatsappje gewoon een gratis sms’je. Het enige verschil (buiten de kosten) is dat je er een internetverbinding voor nodig hebt. Natuurlijk begrijp ik wel dat op dit moment veel mensen (vooral jonge mensen) whatsapp gebruiken om de hele tijd flauwekul over en weer te sturen, maar dat doe ik natuurlijk niet. Ik zit ook alleen maar in functionele groepsapps. Ja kinderen, die zijn er ook!

Maar goed, ik denk dat ik vooral gister dat extra uurtje slaap heb meegepakt omdat ik niet op facebook heb gekeken. Niet dat ik er veel rondhang, maar voordat je alles wat gedurende de dag op je startpagina is geplaatst even bijlangs bent gescrolld, ben je toch snel een uurtje verder. En gister stond mijn wekker op 6 uur (CNCH, maar ik ben niet geweest omdat ik zo gammel was) en die was ik vergeten uit te zetten, dus ja hoor, vanmorgen werd ik om 6 uur wakker gerammeld. Hoewel ik nog wel even ben blijven liggen, heb ik niet echt meer geslapen en vandaar dat ik nu voor achten al een verhaaltje schrijf, dat ik straks na twaalven online gooi.

Zou het dan toch zo zijn, dat ik door social media te negeren, meer tijd heb voor social media-activiteiten?

Léia

Zo, de klus waar ik elke dag een hoofdstuk voor had ingepland (en in de hele vakantie maar 1 hoofdstuk van had gedaan – maar wel een hele grote…) heb ik vandaag in 1 dag geklaard.

Pfff, wel een enorm contrast met gister. Alleen heb ik vandaag dus wel een beloning verdiend:

ijs.jpg

Rum-rozijnen ijs met HeiBe Oma (beetje dunne advocaat), wat extra boerenjongens erover en natuurlijk een dikke lik slagroom.

Zo, nu nog een welverdiend potje Mariokarten en dan lekker koesen.

Morgen gaan we weer aan de bak!

Léia

 

Vandaag was het 2 januari. De kerstvakantie is bijna voorbij. Ik weet natuurlijk niet hoe het andere mensen vergaat, maar ik denk altijd dat ik in die veertien dagen vakantie van álles kan doen.
En het valt altijd weer tegen….

Zeker in de kerstvakantie, want die is dik gevuld met feestdagen die we dan gezellig met familie doorbrengen, en waar we ook een aantal dagen voorbereiding en nazorg voor moeten inlassen.
Maar ik bleef hoop houden…

Donderdag oudjaar, vrijdag nieuwjaarsdag, dan komen de kinderen en mijn zus op bezoek, en dan is het weekend, met nog 2 dagen om alle schade van de voorgaande volgeplande (en leeggelopen) 14 dagen in te gaan halen.

garfield.jpg

Dacht ik. Maar de eerste dag is nu om en het was een heerlijke dag. Een dag die perfect aansloot bij mijn plannen voor goed ondernemerschap. Een hondennieuwjaarsduikwandeling gemaakt naar het Heidemeertje, lekker gegeten met Lara en René, een écht bordspel gedaan en natuurlijk ook nog even gemariokart.

Jammer alleen dat de hond van al die stiekem opgevoerde oliebollen zulke onzettend vieze winden liet. Maar verder was het een perfecte zondag. Eh… zaterdag. Morgen écht de laatste kans om tenminste nog íets nuttigs te doen.
En aangezien 2016 mijn succesjaar wordt, gaat het vast lukken!

Léia

Soms loop je te mopperen, want het gaat allemaal wat anders dan je misschien had gedacht, maar als je dan even doordenkt, dan zijn het toch weer van die vermomde zegeningen (blessings in disguise).

Weten jullie nog? Ik begon met challenge 1: elke dag bloggen. Dat gaat fantastisch. Ik zal je eerlijk vertellen dat het niet altijd meevalt hoor. Half 11 thuiskomen na een lange dag werken en dan nog een verhaaltje uit je toetsenbord slaan. Maar het lukt!

Zo niet challenge nr 2. Was het niet een schoon huis? Nou, nu ik mijn praktijk aan huis heb, ja hoor, elke dag aan het poetsen, schoonmaken, stofzuigen, afwassen (nou ja, de vaatwasser aanzetten en later weer uitruimen); mijn huis ziet er (eindelijk) weer netjes uit. Ik hou niet exact bij hoelang ik per dag de wc sta te boenen, of de kleedjes uitklop, maar misschien is het gemiddeld wel dat uurtje dat ik graag zou willen.
Vanuit een volstrekt onverwachte hoek: challenge nummer 2 is ook geslaagd!

Challenge nummer 3 was er ook nog. Fitter worden. Een uurtje dagelijks op de Wii. Door de verbouwing thuis was de Wii even buiten bedrijf, maar met de terugkeer van Lara en het verplichte Mariokarten en niet te vergeten de vriend die de Wii aansloot, ontstaan daar ineens ook mogelijkheden. Maar waarschijnlijk dan wel via een omweg. En de omweg is de Fidnuz. Een weekje gratis naar een sportcentrum. Tja… Twee keer geweest. Ben ik al verkocht? Vind ik het leuk op die apparaten? Hoelang verdraag ik nog die idiote mannen die zich met veel te veel inspanning volledig uit model hebben getraind, zonder ze een rare opmerking naar het hoofd te kogelslingeren (als ik dat hoofd tenminste nog kan vinden tussen die ontplofte schouderpartijen)?

spierbalken

Ik kan niet douchen, sterker nog, ik kan me er niet eens omkleden, want ik heb inmiddels wel begrepen dat vrouwen die net als ik lid zijn van de grote-witte-onderbroekenclub in de sportschool worden weggehoond. Ja, ik vind het prettig om een broek om m’n kont te hebben ja. Onze Lieve Heer heeft mijn achterwerk al in tweeën gedeeld, nog voor ik was geboren. Daar hoef ik nu geen touw meer doorheen te sjorren om de boel te splitsen.
Ik denk dat ik morgen toch maar weer eens met mijn Wii fit ga spelen.

Er was ook nog een challenge nummer 4: gezonder eten. Die heb ik nooit meer durven posten vanwege het niet slagen van de nummers 2 en 3. Ondertussen geniet ik van Hello Fresh en eten we bijna elke dag verse groentjes en hele afwisselende, smakelijke gerechten. Met mijn praktijk aan huis lukt het steeds beter om op normale tijden een gezond hapje klaar te maken.

Is het niet fantastisch? Dan loop ik wat te mopperen over het feit dat er zoveel administratieve rompslomp bij een bedrijf komt kijken en vandaag biedt een van mijn cursisten aan om mij te komen helpen. Ze kan het en vindt het leuk. Overigens werkt zij bij een gigantisch bedrijf en ik vermoed dat de administratie daar wat andere proporties heeft aangenomen dan die van mij. Maar toch, ik ben er blij mee.

En nu: lekker weekend!

Léia