Archives for posts with tag: lunch

Vorige week was het eindelijk weer eens zover: met mijn vriendinnen Christa en Alieke lunchen bij De Buurman. We hebben de buurman zelf ook nog even gesproken, al ging het niet over de vele Pokémon die zich daar nou net op zijn terras leken te verschuilen…

pokemon.jpg

Jawel, Alieke speelt Pokémon Go. Ze wilde het even uitproberen, om te kijken of het misschien ook leuk was voor haar dochters om te spelen, maar die vinden er weinig aan, terwijl moeder zelf deze keer lopend bij het terras aankwam (vanwege de kilometers die ze moest afleggen om een ei uit te kunnen broeden). In de pauze op haar werk loopt ze ook een rondje door de stad, en het is, zo zegt zij, een buitengewoon sociaal spel, want al lopend maakt ze het ene praatje na het andere met andere (overigens veel jongere) Pokémonjagers.

Oké, dat er nu meer mensen buiten op hun telefoon lopen te kijken dan binnen, dat wil ik wel aannemen en dat de buitenlucht gezonder is dan de binnenlucht, dat gaat zeker op, maar of het nou socialer is… Terwijl wij daar op het terras zaten te peuzelen aan onze voortreffelijke lunch, kwamen er inderdaad hordes mensen voorbij, maar die hadden echt alleen maar oog voor het apparaat in hun hand en de omgeving, de mensen daarin en ook de gevaren, daarvan hadden ze geen enkele notie. Ik zag zelfs twee dames op de fiets, met kinderen achter- en voorop, het stuur in de linker- en een telefoon in de rechterhand…
Het had wel iets weg van wat ik ooit bij Ikea heb zitten bekijken. Daar hadden ze een tijdje terug nog een rookhok midden in het restaurant. Een soort aquarium, waar je even een sigaretje op kon steken. Je kon niet zien hoeveel mensen er in stonden te paffen, want er stond zoveel rook; volgens mij was een sigaret opsteken niet eens meer echt nodig. En tot mijn ontsteltenis verdween er een moeder met een kinderwagen (met kind erin) en een peuter (want ja, die kun je toch ook niet alleen in het restaurant laten zitten) in dat stinkende rookhol…

Gelukkig was het weer fantastisch, de wijn verrukkelijk, het eten zalig, en de Canadian Delight (zonder slagroom) stond nog steeds op de toetjeskaart. Misschien was het te lang geleden dat we bij De Buurman geluncht hadden, maar hij smaakte deze keer lekkerder dan ooit tevoren! Overigens stond er op de kaart ook nog iets nieuws:
Red velvet white chocolate fudge cake.

fudge cake.jpg

Ja, dan moet je bijna wel studietechniekjes doceren, om dat te kunnen onthouden. Na de toch beslist wel verplichte Canadian Delight, móesten we deze ontzettend lekker klinkende taart nog even proberen. Met 3 vorkjes dan maar? En het is zeker een aanrader dames! Heren misschien ook wel, als je van chocolade houdt en van zoet…

Ook een ongelooflijk leuk dingseltje: Tiny Tony:

tiny tony.jpg

Een klein chocolaatje van Tony Chocolonely. Bij de thee (of de koffie denk ik ook wel).

Maar wat ik het allerheerlijkst vond? Twee vriendinnen bij wie ik ongegeneerd, helemaal mezelf mag zijn. We hebben plezier, schuwen geen enkel onderwerp, hebben oog en oor voor elkaar en we houden van elkaar. Nog meer zelfs dan van Pokémon. Hoop ik.

Meiden bedankt, Buurman bedankt, tot de volgende keer!

Léia

 

 

Advertenties

Alles lijkt zoveel lichter en leuker en gemakkelijker als het zulk prachtig weer is!

Zat ik vorige week nog een beetje te kniezen dat het leven voor een vrouw alleen ook eigenlijk maar een eenzaam bestaan is, het afgelopen weekend heb ik echt geweldig genoten!

En ik had gelijk, een vrouw alleen moet op zijn tijd gewoon de deur uit!

bloemenveld.jpg

Zaterdag had ik afgesproken met twee vriendinnen die ik nog overgehouden heb aan mijn Hotelschooltijd. Jaja, 30 jaar geleden en nog steeds vriendinnen! Op uitnodiging van Fairy, die in de polder woont, gingen we de tulpenroute doen. Hoewel het eigenlijk al een beetje laat was in het jaar voor tulpen, keken we onze ogen uit naar al dat fantastische rood en geel en roze in allerlei tinten in die prachtige vierkante lapjes kleur, blakend in de stralende zon. Halverwege hebben we geluncht op een terrasje aan het IJsselmeer.

Nou is het zo, dat als wij ergens neerstrijken en we raken aan de praat, dan komen we ook niet snel weer weg, zeker niet als je lekker aan het water zit en er staat ergens een bloedhete auto op je te wachten. Gelukkig koelt het met alle ramen open vrij snel weer af in zo´n smeltbak, maar toen ik in mijn eigen auto overstapte, die uuuuren in de zon had staan bakken, heb ik uit vrees voor een beroerte, een heel flesje water over mijn hoofd uitgegoten. Nou droogt je hoofd redelijk snel weer op, maar die jurk, die bleef maar doorschijnen als een nat T-shirt…

fotolijst

 

Daarna hebben we nog verrukkelijk Chinees gefondued. Fairy’s man Joe is een geweldige kok en uiteindelijk ging ik tonnetje rond terug naar Heerenveen, waar mijn dochter al zat te wachten, want zij nam mij als (de helft van mijn) moederdagcadeau mee naar de film. Ja inderdaad: Mothersday. Wat een kostelijke film en wat heb ik er smakelijk en best wel luid om zitten lachen. Wat een heerlijke dag!

En moederdag zelf was ook al zo’n festijn. Na een heerlijk ontbijt (ik had een moederdag aardbeientaartje gekocht bij de bakker voor 2 (kleine) personen) op het hommelpleintje in de zon en een wandelingetje met de hond, gingen we ons klaarmaken voor de lunch, waarbij mijn zus (bij gebrek aan een moeder én aan kinderen) ook aan kwam schuiven.
Dat is toch alleen maar genieten mensen!!

En ’s avonds dan? ’s Avonds hebben we op het terras van tapas-restaurant Gusto all you can eat Spaanse hapjes zitten smikkelen met een glaasje wijn erbij.

Deze hele blog ging zo’n beetje over eten. En dan vraag ik me nog steeds af waarom ik nou toch nooit eens een grammetje afval… Misschien wel omdat eten niet alleen lekker is, maar ook o zo gezellig. Vooral als je zulke dagen met vrienden en familie mag doorbrengen!

Léia

Vanavond gaf ik weer les in Drachten. Van 7 tot 10. Best lang hoor. Het zou dus heel verstandig van mij zijn om in ieder geval voor ik om kwart over 6 de deur uitga, even wat te eten!

Maar vandaag was een hele drukke dag. Nadat ik de keuken netjes had gemaakt en nog wat opgeruimd, mijn haar gewassen en de hond uitgelaten, was het al half 11. Nog snel wat eten, want om 11 uur was mijn eerste les. Mis! Ik had het pannetje met melk nog niet op het vuur staan, of daar was de eerste studente al. Ja, nieuwe plek, dan moeten ze even zoeken en goeie studentes, zoals deze, gaan dan wat eerder van huis. Gauw thee zetten dan maar.

Half 1 dan toch die havermout nog maar even opsmikkelen die ik mijzelf als ontbijt had beloofd.
Een waslijst met klusjes; wat zal ik eerst doen? Ondertussen was het lunchtijd en dan moet je niet gaan bellen, want dan hang je uren in de wacht en krijgt waarschijnlijk toch de goeie persoon niet aan de lijn; die zit immers te eten.
Een administratief klusje dan maar, want de administratie heeft ook wat achterstand opgelopen door de verhuizing.

Daar staat ineens mijn halfdrietje op de stoep. HALF DRIE ALWEER? Ik lik nog snel een envelop dicht en de bel gaat alweer. Intakegesprek. Terwijl ik nog met moeder en dochter zit te praten, komt mijn huiswerkstudente, mét een klasgenootje. Gaan jullie maar eventjes naar de keuken. Blij dat het daar zo netjes is.

Eerste afspraak met het nieuwe meisje is gemaakt en ik heb de deur nog maar net dicht, of daar komt de moeder van mijn halfdrietje. De huiswerkmeisjes doen Uiterlijke Verzorging en we hebben even een aardig gesprekje over hoe je er zo mooi kan uitzien als deze moeder (en hoeveel tijd dat niet kost…). De meisjes hebben nog wat tips en terwijl ik alweer een moeder en dochter uitzwaai, komt mijn vriendin en nog niet zo oud-collegaatje langs. Even de meisjes uitleggen hoe je een zijde van een rechthoekige driehoek kunt uitrekenen als je een hoek weet. Sinussen en tangensen enzo.

De meisjes gaan tevreden naar huis en ik heb nog maar net m’n kont achter de koffie laten zakken, of daar staat de Ziggo-monteur op de stoep om de televisie aan te sluiten. Heb ik me verdorie toch een jaar of wat geleden een paar peperdure nieuwe kabels laten aansmeren, blijkt dat ineens helemaal nergens voor nodig. Met dat ouwe kabeltje wat er nog lag kon ik ook prima HD ontvangen!

Als ook de monteur is verdwenen en ik tussendoor nog een telefoontje met de moeder van een nieuwe ouwe leerling (ja, eentje die vorig jaar ook al is geweest en nu weer terug komt, niet eentje die al over de 30 is ofzo) heb gepleegd, heb ik nog net genoeg tijd om de les voor vanavond voor te bereiden. Maar ik was zo druk van de drukte dat ik zelfs m’n handtas ben vergeten mee te nemen. Sorry Aaltje, die euro voor de thee betaal ik je volgende week wel…

Thuisgekomen moest ik nog even aan één van de dames de deelnemerslijst en het programma mailen en de presentielijst naar het hoofdkantoor sturen (met enige aantekeningen) en het is nu precies: 0.00 uur. En ik wilde serieus nog Orzo met pompoen en spinazie gaan koken. Gelukkig had ik nog een bakje met nootjes. En morgen een herkansing…

Léia

Afgelopen vrijdag sprak ik een vriendin die in haar eentje was wezen kamperen ergens in Frankrijk en ze had het fantastisch gehad! Ze had nagenoeg NIETS gedaan. Geen uitstapjes, geen markten, braderieën, rommelmarkten of toeristische stadjes. En het klonk zó ontspannend, zó ontzettend zen…

Dus ik ging het afgelopen weekend naar mijn zus. Meestal om te klussen, maar het meeste klussen is haast wel gedaan en het was prachtig weer, dus we deden niet echt veel. Zaterdag waren we naar Steenwijksmoer geweest met de hond in de auto in een tuigje en dat vond hij niet tof, zoals een moderne hond zou zeggen. Daarna hadden we ook nog even boodschapjes gedaan in Duitsland (waar de winkels tot 10 uur ’s avonds open zijn) en de hond thuis gelaten, dus het dier had ook een duidelijk plan voor de zondag:  Ik ga op een schoot zitten en ik kom er onder geen enkele voorwaarde meer af! Nobody is going anywhere today!
foto
En dus hadden we schootjesdag.
foto
Eerst een gezond ontbijtje van gesmotst fruit, yoghurt en granola.
foto
Daarna lekker een beetje lezen. Kopje koffie, Beetje breien…
foto
Tijd om wat te eten. Lunch? Nee, daar is het al te laat voor. We noemen het voorgerecht…
foto
Nog een beetje lezen…
foto
IJsje?
foto
Jana had twee ‘schnitzeltjes’ gekocht in de Duitse winkel. Daar houden ze niet van half werk. Of halve borden..
foto
Nog een kopje thee en dan moet ik maar weer eens op huis aan. Wat lekkers erbij?
foto
Wat een heerlijke dag. Een schootjesdag. Dat er nog maar veel mogen volgen.

Léia

Ik had een fotootje beloofd van mijn haar vandaag, maar jammer genoeg heeft niemand foto’s gemaakt vanmorgen. Dus dan maar eentje van vanavond; ik had er absoluut geen problemen mee gehad als ik had geweten hoe ik al die rimpeltjes weg had moeten fotoshoppen. En met de kleur is het ook wat misgegaan. Maar, leuk haar nietwaar?

blauwe ik

En dar zat ik dan, moe en zeer voldaan! Vanmorgen in alle vroegte heb ik m’n kamp opgeslagen in Eemshaven, waar ik niks over kan zeggen, want ik moest wel 4 A-4’tjes met geheimhoudingsverklaringen paraferen, dateren en signeren. En nog voordat de andere leden van de IWCN-groep door de beveiliging waren gekomen en ik nog maar nauwelijks mijn fantastische superopvallende banner had neergezet, had ik al een klant, wiens naam ik natuurlijk niet mag noemen en wiens identiteit ik ook niet kan prijsgeven, maar hij sprak Engels. Dat kan ik dan wel vertellen, want ze spraken namelijk allemaal Engels, behalve de Nederlanders, want die praatten gewoon Nederlands.

Gisteravond had ik nog een intekenlijst gemaakt, en daar krabbelde hij z’n naam weliswaar vrij onleesbaar op, maar dat was helemaal niet erg, want hij kwam mij nog wel een visitekaartje brengen nadat hij even een groepje studenten bij elkaar had getrommeld. Dat deed ie ook, en tegen de tijd dat ik hem weerzag had ik al meer dan 10 namen op mijn intekenlijst staan. Na de lunch vertrok ik met genoeg inschrijvingen voor 3 groepen en 2 privé-studenten, En waarschijnlijk ook al een locatie in Groningen waar ik die lessen ga geven, want ik kan die mannen (op 1 na waren het allemaal mannen) natuurlijk niet helemaal naar Heerenveen laten vliegen na een lange werkdag voor een uurtje Nederlandse les.

Nou was ik zo in extase na die fantastische geslaagde ochtend, dat ik het niet eens zo vreselijk vond dat de afspraak die ik had met een aardige meneer die mij een rondleiding zou geven door de haven, niet doorging. Z’n mobieltje was leeg en ik denk dat ie me ook gewoon vergeten was. Geen probleem, ik heb even door de Waddenzee gelopen op mijn blote voetjes (hoe vaak krijg je daar nou de kans toe?) en heb mijzelf getrakteerd op een ijskoffie van de McDonalds.

Ik ben een gelukkige mevrouw. Met mooi haar Beetje blauw, beetje moe. En morgen weer gewoon lesgeven. Ik heb er zin in!

Léia

…en een dagboek is zéker geen blog!

Een tijdje terug zei een vriendin van mij (ja, zo’n bff) dat ze geen blogs las, omdat het haar niet zo interesseerde wat mensen allemaal aan het doen waren. Ik moest gelijk denken aan al die startende twitteraars, die tweets versturen over hoe laat ze uit bed komen, dat ze onderweg zijn naar hun werk, en fotootjes posten van hun lunch of hun breiwerkje (oh wacht, dat deed ik ook, maar dat was ter ondersteuning van mijn verhaal…)(en er zat een link bij naar een superschattig youtube-fragmentje).

Je moet wel iets te zeggen hebben. En dat is dan ook zo ongeveer de enige overeenkomst tussen een blog en een dagboek.
Maar dan de verschillen: bloggen doe je omdat je graag wilt dat (veel) mensen lezen wat je geschreven hebt, van een dagboek moet iedereen met z’n tengels afblijven, want dat is absoluut niet voor andermans ogen bestemd. Bloggen doe je omdat je iets wilt vertellen waarvan je denkt dat andere mensen het van enig belang vinden, of misschien alleen maar omdat ze het leuk vinden. Dagboek? Wat een ander daarvan vindt, dat is immers van geen enkel belang!? Bloggen doe je op de computer en ik vermoed dat de meeste dagboeken nog echt met een pen in een mooi boekje (met of zonder slotje) worden bijgehouden. Maar het grootste verschil: in een blog staan gedachten, in een dagboek emoties!

foto

Ik ben net aan mijn 19e dagboek begonnen. Ooit, toen ik een burnout had, raadde mijn psychologe aan om op te gaan schrijven waar ik last van had, wat me bezighield, hoe ik me voelde. Volgens mij kun je op elke wellness-website en in elk selfhelp-boek diezelfde tip nog steeds terugvinden. Waarom?

Je emoties kunnen je enorm in de weg zitten. Mensen doen soms dingen waar je horendol van wordt. En je weet dat als je dat zou uitspreken, je ze gaat kwetsen. Of zij jou, omdat ze het niet van je pikken. Wat doe je dan? Toch maar zeggen? Dat zou misschien wel moeten, maar voor sommige mensen is dat nog niet zo eenvoudig…
Een vriendin van mij lag eens in het ziekenhuis en ik kwam haar opzoeken met bloemetjes natuurlijk en een paar magazines en een puzzelboekje. Toen ik naar huis ging gaf ze me het puzzelboekje en de magazines weer mee. Puzzelen deed ze nooit en ze las zelden zulke bladen, dus daar moest ik maar iemand anders blij mee maken. Stelde ik al die eerlijkheid op prijs? Neuh. Ik had liever gehad dat zijzelf er iemand anders mee blij gemaakt had. Ik vond het best wel een beetje sneu en droop af met mijn cadeautjes…  En wat gij niet wilt dat u overkomt…

Mensen die in een liefdevolle relatie zitten, weten ook heel goed dat je zielsveel van iemand kunt houden, maar dat ze je van tijd tot tijd het bloed onder de nagels weghalen. En hoewel we dan best graag eens even flink van leer willen trekken, weten we dat we dan elkaar onnodig kunnen kwetsen en dat het daar vaak niet belangrijk genoeg voor is. Dus we zeggen even niks en later, als de irritatie en de boosheid zijn weggezakt, zien we ook wel in dat we daar goed aan gedaan hebben. De soep wordt immers nooit zo heet gegeten als ze wordt opgediend.

En mensen die een uitlaatklep nodig hebben voor al die emoties waarvan ze weten dat die in de openbaarheid veel ongewenste schade kunnen aanrichten, die hebben een dagboek. Dat helpt ze om balans aan te brengen in hun gevoelswereld en weer vrolijk verder te kunnen met hun leven. Dat geldt in ieder geval voor mij. Mijn dagboeken zijn een soort beerputten vol misère en ongerief. Een dagboek is een stukje van jezelf dat je niet bloot wilt geven. Als iemand het toch leest, wetende dat jij dat absoluut niet wilt, dan voelt dat aan als aanranding.

Dus: als je vrienden wilt ontmoeten, dan kun je blogs gaan lezen. Als je vrienden kwijt wilt, dan lees je gewoon hun dagboek. Geloof me maar,

Léia