Archives for posts with tag: Lidl

Ik ben niet echt een facebookfan (meer). Op een gegeven moment werd ik echt misselijk van altijd maar weer diezelfde reclameacties die voorbij kwamen en boos op mezelf omdat ik de verleiding slecht kon weerstaan om filmpjes die aangekondigd werden als vreselijk leuk, vreselijk zielig, of gewoon vreselijk, toch even te bekijken. Waarna je dan minuten van je kostbare tijd zit te wachten tot er na de reclame ook nog echt iets upload wat er zo vreselijk, leuk of zielig is….

Mijn vrienden hebben blijkbaar een beetje hetzelfde, want van hen zie ik ook weinig interessants meer voorbij komen. Niet dat dat voorheen wel het geval was; al die eindeloze fotootjes over wat mensen op hun bord hebben liggen, vreemde poses van hun hond of de kat van de buren, en fantastische sneeuwpanorama’s (de enige reden dat ik blij ben dat het even geen winter is), daar hebben we met z’n allen geloof ik ook al de buik van vol.

Wel vraag ik me af: hadden die mensen dan ook altijd de telefoon paraat om een fotootje te schieten van wat er op hun pad (of op hun bord) kwam? Ik heb dat in ieder geval nooit, zeker niet als ik met de hond uitga of even naar de brievenbus, of naar de Lidl om een bakje Kip Samurai.
En gister was dat heel erg jammer… Niet dat ik een foto gemaakt zou hebben (ik had er waarschijnlijk niet aan gedacht), maar als ik dat gedaan had, dan had ik hem je nu zo graag willen laten zien.

Ik kwam namelijk Eduard tegen. Eduard heb ik 4 jaar geleden les gegeven. Toen was het al een schat van een jongen, die tafels vol met Franse woordjes plakte (alleen maar omdat hij z’n Franse lerares een plezier wilde doen), die een hele schaal met pepernoten op mocht eten omdat hij alles goed had (en toen ’s avonds geen eten meer lustte omdat hij zo misselijk was), die aan atletiek deed en ik dat steeds verwarde met turnen (al dan niet opzettelijk) en die z’n rug vol liet zetten met zuignappen tijdens een bezoekje aan onze bovenbuurvrouw.

Zo’n jongen die je in je hart sluit en die je dan een jaar later tegenkomt met zijn moeder in de Hema en die je dan bijna niet herkent (z’n moeder herkende ik gelukkig wel meteen). Enorm gegroeid was ie, en z’n haar ook!

En gister zag ik hem weer. Hij zit nu op het Cios; hij droeg ook de voor ciossers karakteristieke sportbroek, reed op zo’n snel fietsje en inmiddels was hij meer dan een kop groter dan ik. Eduard. Ik had het kunnen weten; wat is dat een leuke jongeman geworden! Ik had hem jullie echt graag even willen laten zien, maar ik had geen telefoon mee. Who cares about Epke, wat kan die hele Ed Sheeran mij schelen, een selfie met Eduard, daar zou ik trots op zijn geweest. Echt waar…

Léia

Advertenties

Ik moet er nog even over doorzeuren.

Een poosje geleden, terwijl de gemeente Heerenveen nog druk bezig was ervoor te zorgen dat het groenonderhoud hier in de buurt in de toekomst tot een minimum beperkt zou blijven door het rooien van het complete park vanaf de Lidl tot voorbij Thialf, en ik mijn hond uitliet, kwam ik een mevrouw tegen, ook met een hondje.

Boven het gejank van de kettingzagen uit, vertelde ze mij dat ze erg veel last had van een gemeenteboom, waarvan een tak precies boven haar bloemperk hing en die boom liet nogal wat rommel in haar tuin vallen. Ze had vorig jaar de gemeente gevraagd of ze die ene tak konden afzagen, maar toen had ze te horen gekregen dat de gemeente een “geen bomenomzaag-beleid” had en nee, die ene tak konden ze dus ook niet verwijderen. “En kijk nou wat hier gebeurt!”, sprak ze niet-begrijpend.

Terwijl ik doorliep, probeerde zij nogmaals of die boomverdelgers, nu ze toch zo lekker enthousiast bezig waren, niet alsnog even ook haar boom te lijf wilden gaan. Ik heb niet meegekregen wat het antwoord was, maar ik kan het wel raden.

Toen ik nadacht over de resultaten van al dat geweld in het park, kwam ik al snel tot de conclusie dat die houthakkers ook niet echt begrepen hadden wat dat “geen bomenomzaag-beleid” nou precies behelsde.

boomstam.jpg

Dit kan toch niet de bedoeling zijn? Wel de boom kaal halen, maar nee, absoluut niet omzagen!?

boompruik.jpg

Deze boom is vorig jaar van al haar takken ontdaan, maar inderdaad, niet omgezaagd…
Hopen die hampelmannen van de plantsoenendienst (zo we die nog hebben in Heerenveen) nou echt dat een boom dan vanzelf doodgaat ofzo?

En toen wist ik het. Ze hebben het echt niet goed begrepen! De gemeente Heerenveen heeft gewoon GEEN “bomenomzaagbeleid”. Dat betekent dus: doe maar wat, ofzo, of niet, want we hebben geen beleid. Jaaaa, er is wel één regel: het mag absoluut geen geld kosten. Of als dat nu, noodgedwongen dan, wel zo is, dan in ieder geval in de toekomst niet meer!

hulst.jpg

Hoewel ik niet echt een liefhebber ben van hulst (althans niet in mijn eigen tuin, vanwege die stekelige blaadjes die je handen telkens aanvallen), stond hier de allerprachtigste, elk jaar met talloze rooie besjes gevulde hulstboom die ik ooit gezien heb. En ineens… was ie weg.
Let even op die struikjes daarachter, die ook met een kettingzaag “gesnoeid” zijn. Hier is denk ik, eveneens sprake van een misinstructie. “Je mot deze bossies even afzage, fan hier tot an dat padje”. En die hulstboom stond daar toevallig ook, op ut hoekie, nog net voor het padje…

Laatst zag ik een gemeentelijke kruiwagen staan. Mijn hart maakte een sprongetje van blijdschap. Een kruiwagen! Dat heeft dan toch nog iets van handwerk? Van kaboutertjes met harken en schepjes. Ja, tot ik zag wat erin lag: een jerrycan met benzine voor de motorzaag…

Ik kan het maar niet begrijpen. Wat een wreedheid om de natuur op deze manier te benaderen. Ik word er intens verdrietig van. En het weer werkt ook al niet mee…

Léia

Er zijn een heleboel dingen die ik niet begrijp. Stomme dingen, zoals waarom de gemeente in het volgende hofje wel de parkeerplaats heeft teruggebracht naar de originele grootte (van voor de nieuwe riolering) en bij ons niet, terwijl wij hier veel meer parkeerders hebben. En serieuze dingen, zoals waarom mensen achter zo’n schertsfiguur als die Geert Wilders aanlopen. Jemig, je kan toch met je ogen dicht wel zien dat je zo’n man niet serieus kunt nemen? En als je er dan ook nog even naar luistert…

Maar ook van kinderen begrijp ik soms dingen echt niet. Als je koekjes lekker vindt bijvoorbeeld, waarom ga je er dan mee gooien? Met als gevolg dat de koekjestrommel weggeborgen wordt… En als je een lucifertje ziet, dan snap ik nog wel dat je die even aan wilt steken, maar waarom moet je dan het hele doosje achter elkaar in de brand steken?

En wat ik vooral niet begrijp: als het een nachtje gevroren heeft, dan raakt iedereen toch een beetje opgewonden: Kunnen we straks gaan schaatsen?!?
En wat doen ze dan? Kinderen? Dan smijten ze allemaal rotzooi op het ijs. Dan gaan ze even ‘voelen’ of het sterk genoeg is. Door Keihard met hun hakken op het ijs te gaan zitten rammen. Tot het stuk is. Weer een wak erbij!

gevaarlijk ijs

Dus als het dan inderdaad lekker gaat vriezen, dan liggen er in het ijs allemaal bakstenen, takken, schotsen, en allerlei andere troep, waar je dan als schaatser zo heerlijk over kunt vallen.

Hier langs mijn huis, waar de Amelandlaan wordt gescheiden van het voormalige parkje (tegenwoordig een grasveldje) door een leuke lange vijver, is het kwaad ook alweer geschied. Straks als de kleintjes hier op de vijver met hun dubbele ijzertjes gezellig van de Lidl tot aan het Montferlandplantsoen kunnen schuifelen achter een stoeltje, ga ik vast weer klaar zitten met de pleisters en de Betadine om de schade van al die achterlijke vernielzucht te beperken.

Dat is echt iets wat ik met de beste wil van de wereld nooit zal begrijpen.

Léia