Archives for posts with tag: lesgeven

Vandaag heb ik een drukke dag: lesgeven (buiten de deur), lesgeven (binnen de deur), uitgebreid lunchen met vriendinnen en vervolgens uitgebreid nieuwjaar vieren met de CNCH-collegae, dus gisteravond dacht ik: laat ik vast een beginnetje maken met het opruimen van de kerstspulletjes…

dozenstapel

Slecht plan. Als je een keer begint, dan is er geen houen meer aan natuurlijk. Hebben alle mensen zoveel dozen met kerstspullen?
Omdat ik stellig van plan was om pas zaterdag de kerstboom de deur uit te doen, zit ik nu even heel zielig te kijken naar een uitgeklede kerstboom…

kalekerstboom

Maar de lichtjes blijven erin. Tot het aller-, allerlaatst…

Léia

Gisteravond was ik aan het lesgeven, toen er een jongeman (Buuf denkt een jaar of 14) aan mijn deur stond, met de allerlelijkste ansichtkaarten, lamezegge kwaliteit Action of Wibra, en die verkocht hij voor het goeie doel: Leukemie bij kinderen, geloof ik.

kika.jpg

Nou heb ik een schoenendoos vól met ansichtkaarten, stuk voor stuk mooier dan die van hem, dus ik zei: “Sorry, maar die kaarten die wil ik écht niet!” Nou, zei het jongetje, ik mocht ook zo wel wat geven… Terwijl ik de kamer inliep om de gebruikelijke twee euro collectegeld te gaan halen, kreeg ik zo’n raar voorgevoel. Ik doe immers de reumacollecte en je hebt geen idee wat een gedoe dat is:
– de collecteweek wordt officieel vastgesteld, aangevraagd bij de een of andere instantie en er wordt in de media ruimschoots aandacht aan besteed;
– aan iedere bus hangt een identiteitskaartje van de collectant, mét daarop een stempel van de gemeente en naam en telefoonnummer van het wijkhoofd (als je het nog niet vertrouwt, kun je altijd even bellen)
– alle bussen zijn verzegeld, zodat de collectanten niets uit de bus kunnen halen en de verzegeling wordt pas bij het wijkhoofd, in aanwezigheid van de collectant, verbroken. De inhoud wordt dan geteld in het bijzijn van de collectant, zodat het wijkhoofd er ook niet mee kan sjoemelen.
En hier stond een jongetje, weliswaar met een bungelend kaartje aan zijn broek (waarschijnlijk gewoon zijn eigen ID-kaart, of misschien ook wel die van een ander, ik heb het in ieder geval niet gecontroleerd) en een leukemie-jasje en heus wel oprecht uitziende verpakte lelijke kaartjes (laten we wel wezen: de kaarten van de mond- en teenschilderclub waren ook niet altijd even geweldig), maar die steekt het geld gewoon in zijn broekzak…

In plaats van de gebruikelijke twee euro, gaf ik er maar eentje. En ik voelde me heel schuldig. Misschien deed hij wel een actie voor het goeie doel voor school ofzo. Daar had ik helemaal niet naar gevraagd tenslotte. En alleen maar omdat het een buitenlands jongetje was, vertrouwde ik het zaakje niet? Schaam, schaam. Ach, dacht ik nog, dit jongetje haalt nu dus maar de helft op van wat een autochtoon jongetje zou hebben binnengehaald. Foei Léia, en jij doet niet aan discriminatie?

Even later stond ik bij de kar van Kaasboer Siebren en daar kwam de buurvrouw aan: “Is dat jongetje zopas ook bij jou aan de deur geweest? Heb jij ook geld gegeven?” Gelukkig had ik in ieder geval nog wel wát gegeven, want om nu te moeten bekennen dat ik een vrek was… Nou, de buurvrouw had het zaakje anders ook niet vertrouwd en was even gaan googlen. Al gauw bleek er oplichterij in het spel en ze was er achteraan gegaan, met haar fototelefoon. Het jochie was een blok verderop in een donkere auto gestapt, bij een blanke man en natuurlijk had ze ook een foto van die auto, mét nummerbord!

En terwijl we haar wilde achtervolgingsavonturen nog even staan te evalueren, stopt er een politie-auto, want natuurlijk had ze ook de politie gealarmeerd. Tja, dan valt er toch wel wat te zeggen voor al die openbaarheid van gegevens, want met de foto’s (even delen) en het nummerbord wist de politie al snel de boosdoeners te achterhalen.

Wat een avonturen, en dat zomaar op een dinsdagavond. Daar heb je toch ook geen televisie meer voor nodig? Naast mij woont gewoon een ‘moordvrouw’!

Léia

Vanmorgen werd ik wakker met het vreselijke nieuws van de bomaanslag in Brussel en eerlijk gezegd weet ik even helemaal niet meer wat ik daar mee aan moet. Ik ben er vooral heel erg verdrietig en ontredderd van. Ik schaar me maar achter Jochem Meijer, die iets zei van: ik ben maar gewoon lief voor iedereen, wat moet je anders?

En dus heb ik gewoon les gegeven vandaag, omdat de wereld door blijft draaien. En zo ging ik vanavond ook naar de training: succesvol ondernemen, van Eef Huiser van Commpass Coaching. Het is een exclusieve CNCH-training, dus als het je ook wat lijkt, kom dan 31 maart naar het bijzondere CNCH-ontbijt en als je besluit lid te worden, kijk dan eens wat er zich allemaal voor mogelijkheden aandienen!

eef coaching.jpg

Succesvol ondernemen dus. Vanavond gingen we aan de gang met onze doelen. Ooooh ja, ik hoor het je al denken: jajajajaja, doelen, tuurlijk, waarom niet, lekker belangrijk, allemaal gewauwel en uiteindelijk gebeurt er helemaal niks. Maar nee hoor. In de eerste plaats is er bij Eef geen plek voor gewauwel, en destemeer voor handelen. Zo ben ik dus net thuisgekomen met een uitgewerkt actieplan om mijn droom voor 2016 te gaan realiseren. En wat ik minstens even leuk vind: ik heb ook iemand mogen helpen om zijn droom voor 2016 concreet te maken en in gang te zetten.

Ja, in dit opzicht ben ik een blij mens. Overtuigd dat ik het ga doen, overtuigd dat ik het kan en overtuigd dat het gaat lukken. En meer heb ik voorlopig nog niet nodig. Ik hou jullie op de hoogte van mijn vorderingen.

Léia

 

En de eerste dag van de week is alweer om. Het was een bijzondere dag, want vandaag is Lara weer thuisgekomen. Voor het eerst in jaaaren hoefde ik haar niet van Schiphol op te halen. Gelukkig maar, want door de mist landde het vliegtuig in Rotterdam. En haar vriend, die deze keer de honneurs mocht waarnemen, die stond braaf op Schiphol te wachten. Nadat hij snel naar Rotterdam was gereden toen hij hoorde dat zijn geliefde daar was neergedaald, bleken de koffers met een busje alsnog onderweg te zijn naar Schiphol…

Nee, ik was er niet zo rauwig om dat ik deze keer niet midden in de nacht door de mist naar Amsterdam hoefde te rijden. Maar weten dat je kind na maanden eindelijk weer in het land is en dan ook nog ’s avonds niet thuis zijn als ze voor de deur staat (ik moest tot 10 uur in Drachten lesgeven), daar werd ik toch wel wat kriebelig van. Ik zou haar sleutels ergens bij de voordeur verstoppen, zodat ze in ieder geval naar binnen kon om thee te zetten.

Toen ik terug reed vanuit Drachten (geen rare omwegen deze keer, gewoon op safe rijden) schoot me ineens te binnen dat ik vergeten was de sleutels op de afgesproken plek neer te leggen. Maar waarom had ze me dan nog niet gebeld? Oh ja, omdat mijn telefoon aan de lader lag natuurlijk. Die had ik dus niet bij me…
Gelijk trapte ik het gaspedaal wat harder in, want het was nu wel zaak zo snel mogelijk thuis te komen. Wat zou ze gedaan hebben? Waarschijnlijk eerst een hele plantenbak uitgraven, om te kijken of de sleutels daar in konden liggen. Dan bedacht ze misschien dat ik nog ergens een reservesleutel heb liggen, maar ze zou het lichtknopje niet kunnen vinden (oh wacht, ze heeft wel een telefoonlampje) en daarna de sleutel niet, want die verstop ik tegenwoordig op een ander plekje. Dat op zich is niet zo handig, want ik kan hem zelf nu ook steeds niet meer vinden.

Zonder succes dus. Wat zou ze dan gaan doen? Misschien haar broertje bellen? Dat zou best slim zijn, want die heeft ook een sleutel. Dan moest ze dus met een auto vol koffers en een vriend die het ondertussen ook wel een rare boel zou vinden, naar Akkrum om daar de sleutel op te halen. Maar broer heeft onlangs zijn huis helemaal verbouwd, dus daar zouden ze dan wel een poosje blijven hangen. En ja hoor, toen ik thuis kwam, was alles nog donker…

Je kan je voorstellen dat als je eindelijk thuis komt bij je moeder, en de deur zit dicht, je kunt er niet in en er is niemand thuis, dat je daar niet vrolijk van wordt. Dus ik verwachtte een niet zo vrolijk kind, die minstens 1 minder vrolijke boodschap op mijn telefoon had achtergelaten.
Eigenlijk had ik ook bedacht dat de hond helemaal schor zou zijn van het blaffen tegen al die mensen die om het huis heen hadden lopen rommelen, maar de hond leek uit een diepe, ongestoorde slaap te ontwaken… Vreemd…

Met de jas nog aan trok ik mijn telefoon uit de lader. En wat zag ik daar? Eén berichtje maar: “Sorry, we zijn nu pas vertrokken..” Pffff, ik was nog op tijd. Niemand had mijn sleutelblunder opgemerkt. Niemand hoefde te bedenken wat voor vreselijke gevoelens er zouden hebben opgespeeld als ze op de afgesproken tijd thuis zou zijn gekomen.

Nou ja, behalve dan dat ik het natuurlijk onmiddellijk opbiechtte toen ze binnenkwam, maar dat gaf niet, want we deden dikke knuffels en we waren gewoon blij.
De Wii doet het weer en morgenavond heb ik vrij. Gezellig!

Léia

Ik sta bekend als altijd goedgehumeurd. Altijd vrolijk. Het zonnetje in huis. Ik heb nog een gedichtje van mijn vader in mijn meer dan een halve eeuw ouwe poeziealbum:

wees steeds een zonnestraaltje
voor ieder die j’ontmoet
dan geef je licht en warmte
en hebt het zelf ook goed!

Mijn vader deed al aan NLP. Vrolijkheid is namelijk besmettelijk, net als een glimlach. Vaak zijn het juist de mensen die het niet altijd even gemakkelijk hebben (gehad), die hebben geleerd om het mooie in het leven te bewonderen. Om overal de humor van in te blijven zien. Die weten dat je gewoon je mondhoeken omhoog moet trekken, rug recht, vooruit de wereld inkijken en je voelt je gelijk een stuk beter! Je hoofd optillen en je mondhoeken omhoog, kost evenveel energie als je hoofd naar beneden laten zakken en je mondhoeken omlaag trekken.

Voor mij is lesgeven de ultieme pick-me-up. Het maakt niet uit wat er net gebeurd is, zodra mijn studenten de deur binnenkomen, gaat mijn hele wezen op standje HOERA!!

En soms, als ik onderweg ben, en de zorgen dwarrelen als sneeuwvlokjes door mijn hoofd, dan zijn mijn passen wel eens wat zwaar en mijn blik wat troebel. Vanmorgen bijvoorbeeld. En toen… dwarrelde er zomaar een veertje naar beneden. Ik keek omhoog, om te zien waar dat veertje vandaan kwam, want je verwacht dan toch een wat kalige vogel door de lucht te zien zwabberen, maar nee, alleen maar een strakblauwe lucht. Geen wolkje, geen blaadje en zeker geen kale vogeltjes. Zomaar een veertje dat naar beneden dwarrelde. Voor mij.

En net zoals je mondhoeken zo nu en dan als vanzelf naar beneden zakken, zo gaan ze ook zo nu en dan als vanzelf weer omhoog. Een klein veertje, een klein momentje om (letterlijk) even stil te blijven staan.

En dan weer verder,,,,

Léia

Ik had een fotootje beloofd van mijn haar vandaag, maar jammer genoeg heeft niemand foto’s gemaakt vanmorgen. Dus dan maar eentje van vanavond; ik had er absoluut geen problemen mee gehad als ik had geweten hoe ik al die rimpeltjes weg had moeten fotoshoppen. En met de kleur is het ook wat misgegaan. Maar, leuk haar nietwaar?

blauwe ik

En dar zat ik dan, moe en zeer voldaan! Vanmorgen in alle vroegte heb ik m’n kamp opgeslagen in Eemshaven, waar ik niks over kan zeggen, want ik moest wel 4 A-4’tjes met geheimhoudingsverklaringen paraferen, dateren en signeren. En nog voordat de andere leden van de IWCN-groep door de beveiliging waren gekomen en ik nog maar nauwelijks mijn fantastische superopvallende banner had neergezet, had ik al een klant, wiens naam ik natuurlijk niet mag noemen en wiens identiteit ik ook niet kan prijsgeven, maar hij sprak Engels. Dat kan ik dan wel vertellen, want ze spraken namelijk allemaal Engels, behalve de Nederlanders, want die praatten gewoon Nederlands.

Gisteravond had ik nog een intekenlijst gemaakt, en daar krabbelde hij z’n naam weliswaar vrij onleesbaar op, maar dat was helemaal niet erg, want hij kwam mij nog wel een visitekaartje brengen nadat hij even een groepje studenten bij elkaar had getrommeld. Dat deed ie ook, en tegen de tijd dat ik hem weerzag had ik al meer dan 10 namen op mijn intekenlijst staan. Na de lunch vertrok ik met genoeg inschrijvingen voor 3 groepen en 2 privé-studenten, En waarschijnlijk ook al een locatie in Groningen waar ik die lessen ga geven, want ik kan die mannen (op 1 na waren het allemaal mannen) natuurlijk niet helemaal naar Heerenveen laten vliegen na een lange werkdag voor een uurtje Nederlandse les.

Nou was ik zo in extase na die fantastische geslaagde ochtend, dat ik het niet eens zo vreselijk vond dat de afspraak die ik had met een aardige meneer die mij een rondleiding zou geven door de haven, niet doorging. Z’n mobieltje was leeg en ik denk dat ie me ook gewoon vergeten was. Geen probleem, ik heb even door de Waddenzee gelopen op mijn blote voetjes (hoe vaak krijg je daar nou de kans toe?) en heb mijzelf getrakteerd op een ijskoffie van de McDonalds.

Ik ben een gelukkige mevrouw. Met mooi haar Beetje blauw, beetje moe. En morgen weer gewoon lesgeven. Ik heb er zin in!

Léia