Archives for posts with tag: Lara

Mijn dochter in ik communiceren tegenwoordig vooral snapchat-style. Jazeker, ik moest er ook aan geloven. Op mijn telefoon lukt het niet (te oud), maar waarempel met mijn Ipad kan ik wel snapchats maken.

Elke dag kijken we even of er ook nieuwe gekke snapdingetjes zijn en dan sturen we elkaar een gek bijenfilmpje, of pingpongballetjes spugende sporters, of nootjesknagende hamsters. Helaas is mijn favoriete hondje met het blauwe oog niet meer beschikbaar…

Even een impressie:

ik strik.JPG

ik hamster.JPG

ik breedbekje

Ja, best hartstikke lollig.

Maar gister kreeg ik weer eens een ouderwets kaartje in de brievenbus. Jazeker, de echte brievenbus, die gleuf in je voordeur. Een überschattig kaartje.

uberschattig kaartje.JPG

Hoe lief is dat? En dit is een blijvertje. Eerst een poosje op de kast, dan minstens 3 jaar op de koelkast en dan in een stapeltje van lieve kaartjes die ik nooooit weg wil gooien.

Niks snaps, 3 seconden kijken en weg is ie weer. Nee, dit is liefde voor jaaaren. Dank Laar!

Léia

 

 

 

Advertenties

Ergens bovenaan het lijstje met dingen die ik leuk vind om te doen, staat:

mariokart 1

Mariokarten. Dat kan ik wel aardig (niet heel goed, maar best aardig genoeg om het op te nemen tegen mijn kinderen), en ik geef toe dat ik vroeger, toen ik het spel net had, best wel even ‘stiekem’ geoefend heb.

mariokart2

Tegenwoordig speel ik het alleen nog als Lara thuis is en zelfs met z’n drietjes, met Lara’s vriend René erbij. Zo’n fanatieke man erbij geeft weer een hele andere dimensie aan het spel. Ook best leuk.

Ik speel bijna altijd met Yoshi op z’n machmotortje. Yoshi, las ik net, betekent: gelukkig. En voluit heet hij T. Yoshisaur Munchakoopas. Ook leuk om te weten, al ben ik dan weer nieuwsgierig waar die T. voor staat…

En zo blijft er altijd wat te ontdekken…

Léia

 

Mensen zeggen wel dat Lara en ik op elkaar lijken, maar ik ben het daar niet mee eens…

lara en ik.jpg

Wie bedenkt nou zoiets?

Léia

Misschien is het jullie wel opgevallen dat er wat gaten zijn gevallen in mijn dagelijkse blogbezigheid. Dat klopt. Ik loop een stuk of 10 blogjes achter. En als ik op 3 juli alle 366 blogs geplaatst wil hebben, dan moet er even wat gebeuren.

Natuurlijk rijst de vraag: waarom ging het even mis?
Nou kan ik natuurlijk wel zeggen: tijdgebrek, maar feitelijk is dat geen optie. Er is namelijk altijd evenveel tijd, dus die redenatie gaat niet op. Hooguit kun je stellen dat je de beschikbare tijd op een andere manier hebt besteed dan aan bloggen en dan rijst weer een nieuwe vraag: Wat was er nou zoveel belangrijker dan bloggen? En dan moet ik antwoorden: breien… Maar dat is wel een beetje kort door de bocht, ik zal er nog wel eens een blogje aan wijden hoe dat nou precies zit met dat breien.

Maar zoals alle dingen met elkaar te maken hebben, had dat breien zijdelings ook weer met een andere reden te maken. Ik probeer namelijk mijn blogjes altijd een beetje luchtig en leuk te houden (behalve natuurlijk als ik me ergens kapot aan zit te ergeren) en, nou, ik zal het grote geheim maar verklappen, ik voel me niet altijd luchtig en leuk. Tsjonge, wie had dat nou gedacht.

Op die momenten heb ik dus ook niet echt veel zin om een blog te gaan schrijven. Ik kan dan om te beginnen al nooit een onderwerp bedenken (want niet in zo’n luchtige leuke bui) en trouwens, skeit aan die blog (want niet in zo’n luchtige leuke bui).
Ik weet niet of ik het hier al eens verteld heb, maar breien werkt enorm therapeutisch. Daar word je rustig van en veel minder gestrest. Dat is heel prettig als je je even niet zo leuk en luchtig voelt. Er is trouwens nog iets waardoor je jezelf enorm kunt opkrikken, en dat is: bedenken welke dingen er allemaal fijn zijn in je leven.

En dus heb ik besloten om de gaten op te vullen met ‘dingen’ waar ik van hou. En dit zijn natuurlijk de twee ‘dingen’ waar ik het allermeest van hou:

kids

Mijn beide kinderen. Natuurlijk ben je ze al vaker tegengekomen op mijn blog, maar ik zal ze toch even voorstellen:
Links ziet u Masha, korporaal bij de geneeskundige troepen van de Landmacht, tevens fotomodel

korporaal poster.jpg

Woont samen met Silvana en ze hebben een hond, inderdaad: Dex.

mas sil en dex.jpg

Rechts dat is Lara. Gaat binnenkort officieel samenwonen, helemaal in Eindhoven (Oi!) met haar René. Lara wil absoluut geen hond, René wil geen kat; waarschijnlijk wordt het een biggetje of een geitje.

12440586_10207614095404240_8626513563541170726_o.jpg

Lara is gister begonnen aan een nieuwe baan, op de vaste wal. Ze was tot voor kort reisleidster,

12143102_10206507528340755_6183400765812573172_n.jpg

en nu gaat ze haar reiscapaciteiten inzetten bij een grote reisorganisatie op kantoor.
Nee, niet Corendon…

12096344_10206507528100749_1537608229277940579_n.jpg

Misschien krijg ik dan wel korting, want ik moet natuurlijk ook veel reizen als ik haar nog vaak wil zien. Gelukkig hebben we ook facetime.

Nou, deze eerste blog van ‘dingen waar ik van hou’ is wel iets langer geworden dan gepland, en hoe leuk is dat.

Morgen iets heel anders…

Léia

 

Sorry Lara en Jetske en al die anderen die zo ontzettend graag die superleuke sokken wilden hebben, maar ze gaan naar:

judith socks.jpg

Judith Ris, de moeder van Andrea.

Op de foto zie je hoe Andrea nog een wanhopige poging doet om haar moeder over te halen de sokken toch vooral niet mee naar huis te nemen, maar tevergeefs, want Judith is er harstikke blij mee.

Gefeliciteerd Judith en voor de anderen: better luck next time.

Want er komt vast nog wel eens een next time.

Léia

Morgen wordt het vreselijk weer. Maar laat dat je er niet van weerhouden om 5 uur op te staan en om 6 uur op een kleedje ergens in het centrum neer te strijken met je dozen vol met zolderzooi. Ik herinner me nog vorig jaar, toen Lara had bedacht dat we rommeltjes zouden gaan verkopen, en toen zou het ook zulk slecht weer worden. Lara bekende de avond voor Koningsdag dat ze niet van plan was haar bed uit te komen als het zo koud zou worden. We bliezen het af.

koningsdag.jpg

En de volgende dag was het best aardig weer.

Lara, die normaal gesproken rond deze tijd op Kreta verblijft (als ook nu) en die daar gewend was dat Koningsdag royaal gevierd werd, schminkte ons beiden en gehuld in rood-wit-blauw-oranje outfitjes gingen we de stad onveilig maken.

Iedereen staarde ons aan alsof we gek waren.

Ik weet nog dat mijn zus, die toen net de keuken had gekocht voor haar nieuwe huis, ook langs zou komen. Maar die had onze boodschap om zich Koninklijk uit te dossen, niet zo serieus genomen en viel dus vreselijk uit de toon in haar mantelpakje.

koninginnedag.jpg

Ja, het was zelfs weer voor zo’n heerlijk ijsje van de Puur. Ik heb er wel vertrouwen in; het wordt prachtig weer morgen. Maar geloof maar niet dat je mij op die rommelmarkt tegenkomt. Echt niet!

Léia

 

Ik heb vanmiddag nog lekker even een paar sokken afgebreid!

sokken.jpg

En ik vind dat ze mij best goed passen. Zeg Lara, worden jouw voeten misschien nog steeds groter?

Léia