Archives for posts with tag: Kruidvat

Ik wil altijd heel graag positieve stukjes bloggen, maar dat valt gewoon soms niet mee…

Zo was het vandaag heerlijk zonnig weer, terwijl er regen en onweer werd voorspeld! Jammer genoeg liep ik dus de hele middag door de stad met mijn nieuwe regenjas over de arm…
Best lief dat die man van de Kruidvat even hielp zoeken waar het beveiligingsdingetje zat in diezelfde jas, nadat ik er het afschuwelijk luide alarmsysteem, tot 2x toe, mee in werking had gezet. Wel jammer dat er nou allemaal losse onderdelen uit mijn jas hingen, die achteraf gezien, de hele middag over de grond hebben gesleept…

Fijn dat ze bij Jan Sikkes zoveel verschillende kleurtjes tricotstof hebben, waar ik speciaal voor naar Leeuwarden was gereden. Alleen was ik de tas vergeten waar de broek in zat waar het lapje bij moest kleuren…
Best grappig dat ik nu precies hetzelfde kleurtje heb gekocht als van de boordstof die ik eerder hier in Heerenveen al had gevonden. Wel een beetje sneu dat ik nu 2 lapjes heb, waar ik niks mee kan…

En hoe leuk dat ik toevallig ook een lapje heb gekocht dat prachtig bij die broek past, als bloesje bijvoorbeeld…

Maar jammer dat ik het voor de baby had gekocht en dat het dus veel te klein is voor een bloesje, bijvoorbeeld.

Heerlijk dat ik even bij Van der Velde, beslist de mooiste boekwinkel van Friesland, heb rondgestruind en daar vast een nieuwe agenda en een supermooi notitieboekje heb gekocht.

Wel jammer dat ze geen vulpenvullingen hadden, waar ik speciaal voor gekomen was en waar ik nu de halve stad voor door moest lopen om die bij een beetje rommelige kantoorboekhandel te gaan halen.

Waar ik dan overigens wel weer deze superleuke ordner vond, voor mijn boekhouding van volgend jaar…

Fijn dat het raampje van mijn auto weer open wil, zodat ik bij de McDonalds een menuutje kon bestellen. Een beetje jammer dat die juffrouw m’n bestelling niet goed kon verstaan, omdat blijkbaar de uitlaat weer kapot is…

En tenslotte zou ik, moe thuisgekomen, even heerlijk genieten van mijn Crispy McChickenmenu in de achtertuin, toen plotseling de lucht betrok en iemand besloot dat het hoog tijd werd om de slechtweerbelofte in te gaan lossen…

Met andere woorden: ik kan maar beter gewoon vertellen wat voor vreselijks me nu weer is overkomen.
Ik was dus in Leeuwarden, in de zon, en streek na al mijn rondzwervingen neer op het terrasje van de Doppio. Het leek me dat ze daar wel lekkere koffie zouden hebben, al drink ik geen koffie, want dat lust ik niet. Het duurde nogal even voordat er een juffrouw naar buiten kwam om mijn bestelling op te nemen. Ik had eigenlijk sinds het ontbijt niks meer gehad, dus ik wilde graag een klein pizza-achtig broodje, dat op de kaart stond. Zegt dat meisje: “Dat kan niet meer, want wij sluiten om 6 uur!” Ik kijk verbaasd op mijn horloge. “Maar het is nog maar 5 uur…” “Ja, maar wij sluiten om 6 uur en dan gaat de keuken om 5 uur dicht, want dan kunnen we geen broodjes enzo meer gaan staan klaarmaken”. Toen ze wegliep om mijn drankje te gaan halen, realiseerde ik me ineens dat ik al ruim voor vijven op dat terras was gaan zitten en ze blijkbaar binnen net zolang hadden zitten wachten tot dat meisje mij om 3 minuten over 5 kon gaan vertellen dat ik niks meer te eten kon krijgen!
Het gebeurt maar zelden dat ik geen fooi geef, maar in dit geval was ik zelfs geneigd om te vertrekken zonder te betalen. Wat ik natuurlijk niet gedaan heb, maar ik kom daar echt nooit weer. Doppio, Zaailand. Niet heengaan.

Het was weer een enerverende middag, in Leeuwarden…

Léia

Of: Hoe wij niet met de NS in Amsterdam kwamen

Lara en ik gingen gister naar de kapper. In Amsterdam. Lara had 2 kaartjes gescoord bij de Kruidvat (want als je geen kortingskaartjes hebt, kun je sowieso beter met de auto gaan…) en voor de zekerheid vertrokken we een trein eerder dan noodzakelijk. NS hè, je weet maar nooit en je wilt niet te laat bij de kapper aankomen kakken.

station heerenveen.jpg

We hadden het allemaal keurig gepland en stonden netjes op tijd op het perron. Onze trein had vertraging, tja, ijs op de rails… Al snel werd er omgeroepen dat de trein naar Leeuwarden over enkele minuten zou gaan vertrekken. Wij vroegen ons af waarvandaan, want in Heerenveen was de trein naar Leeuwarden nog niet aangekomen…

Gelukkig kwam onze trein wel aan en Lara checkte onmiddellijk de Wifi. Oi, die trein naar Leeuwarden? Die stond vast tussen Meppel en Steenwijk! Daar kwam de conducteur, gekleed in een knalgeel jack en gewapend met een politieriem met heuse handboeien en een holster voor zijn digitale spoorboekje, waar hij met zo’n neppennetje (waar je heus niet echt mee schrijven kan) driftig op stond te tikken. Je kent die dingen wel, waar ze tegenwoordig ook mee aan je deur komen als ze een pakje brengen, en dan moet je daar een handtekening op zetten, die vanzelfsprekend helemaal nergens op lijkt en dus kun je er ook net zo goed een kruisje op zetten, want die handtekening is van nul en generlei waarde!

De conducteur, die dus uit al zijn poriën riep dat er niet met hem te spotten viel, was erg aardig en op Lara’s verschrikte vraag hoe dat nou zat met die kapotte trein, trok hij onmiddellijk zijn apparaatje uit de holster te voorschijn en begon er allerlei morsesignalen op te roffelen. Nee hoor, geen probleem, wij zouden van die trein geen last hebben, we konden er wel langs, en dames, nog een verrassing, deze trein reed vandaag in één keer door naar Amsterdam, dus we konden lekker blijven zitten.

Wat waren wij verheugd. Dat was nog eens een verrassing! Zoiets tref je niet vaak bij de NS. Ondertussen had Lara’s telefoon evenwel hele andere berichten te melden. En ja hoor, nog geen halve minuut later stond de vriendelijke conducteur weer aan onze zijde. Sorry dames, deze trein gaat niet verder dan Steenwijk. Daar pikken we de gestrande passagiers van die kapotte trein op en gaan daarmee terug naar Leeuwarden. Jullie moeten dus uitstappen en wachten op de volgende trein naar Zwolle. Aha en hoe laat zijn we dan in Amsterdam? Ja, té laat natuurlijk! Oh wacht…

Ik krijg net een melding dat de bovenleiding is gesprongen tussen Meppel en Zwolle… Mijn collega roept het zo wel even om… en weg was ie. Letterlijk ten einde raad.

Wij ook. Wat te doen? Ik had visioenen van 1 januari 2014, toen er ongeveer hetzelfde gebeurde toen ik een etentje had in Leiden. Drie storingen verderop en uuuren te laat kwam ik uiteindelijk in Leiden aan…

Ik riep: “We gaan terug! We blijven in deze trein zitten en we gaan terug! Zo gaan we echt niet in Amsterdam aankomen! ”
En dan? Het was zo ongelooflijk mistig dat we vanuit het treinraampje nog geen meter het weiland in konden kijken. Lara wilde met die mist niet autorijden. Ik wel.
We gingen terug, best een angstig ritje nog, want de leiding knetterde en de trein stotterde, maar zowaar, Heerenveen heeft ie gehaald. Op het station belde Lara de kapper om de situatie uit te leggen. “We kunnen nu in de auto springen, maar dan zijn we wel een half uur tot drie kwartier te laat!” Ik moest nog tanken en met die mist… “Kom maar!”, riep de kapper en wij weer in de versnelling.

En wat voor versnelling. Even buiten Friesland viel het enorm mee met de mist en ook met de verkeersdrukte, dus hijgend en puffend stormden we, zelfs nog precies op tijd voor onze afspraak, bij de kapper binnen. Die anderhalf uur op en neer treinen naar Steenwijk (een kwartiertje verderop) had ik dus ook in bed kunnen doorbrengen.

’s Avonds weer veilig thuisgekomen, zaten we met onze mooie haartjes op de bank bij te komen en om 7 uur hoorden we op de radio dat het treinverkeer tussen Zwolle en Meppel (nog steeds!) rekening moest houden met vertraging, vanwege een kapotte bovenleiding. Lekker vlot gerepareerd ook…

Léia

 

 

Gister kreeg ik een berichtje in mijn mailbox dat ik graag even met jullie wil delen. En ook hoe ik geantwoord heb. De situatie spreekt denk ik voor zich.

Geachte  mevrouw,

Onlangs ontving ik van U een reclamefolder (ongeadresseerd) van Uw bedrijf in de brievenbus.

Dit ondanks het feit dat op de brievenbus duidelijk is vermeld, dat ik dit niet op prijs stel. Ik meen mij te herinneren dat dit niet de eerste keer is.

Wellicht kan de bezorger van Uw foldermateriaal dit  niet lezen,misschien is een studiebegeleiding of een aantal bijlessen  hier alsdan op zijn plaats?

Mr. X

Natuurlijk heet deze meneer niet X, maar ik kan me voorstellen dat hij, gezien zijn wijze van vrijetijdsbesteding, inmiddels ook tot mijn trouwe lezers behoort. Derhalve wil ik (nog) niet zijn identiteit prijsgeven.

Geachte heer,

Allereerst mijn dank voor uw marketingadvies. Helaas kan ik er in dit geval geen gebruik van maken, aangezien de kandidaat voor bijles dezelfde is als degene die de bijlessen verzorgt, namelijk ikzelf.

Ik begrijp uw ontsteltenis te moeten constateren dat de sticker die u ongetwijfeld met zorg op uw brievenbus heeft geplakt, niet schijnt te doen waarvoor u hem had bedoeld. Anderzijds komt het blijkbaar ook weer niet zoveel voor; immers, u kunt zich nog herinneren dat u twee jaar geleden ook al eens een folder van mij heeft ontvangen. Het feit dat ik uw sticker heb genegeerd is overigens geen lichtzinnige beslissing geweest, maar een weloverwogen besluit, dat ik graag even voor u wil toelichten.

De meeste mensen kiezen voor de NEE-sticker, omdat ze tevreden zijn met hun vaste leveranciers en derhalve geen tijd of energie willen investeren in het uitzoeken van bijvoorbeeld waar de cola deze week met 50% korting wordt aangeboden, welke spaaractie nu weer bij de AH is gestart, dat ze €1.000,- extra inruilkorting krijgen als ze nog vandaag even langs de garage gaan en waar de hamburgers nu 4 voor de prijs van 5 verkocht worden. Dat laatste was overigens een grapje.

Deze vorm van reclame vindt u niet terug in mijn folder. Ik bied dan ook geen consumptiegoederen aan, maar ik ben een dienstverlener voor mensen die wel wat hulp kunnen gebruiken. Dat lukt echter alleen als ze weten dat ik er ben en wat ik voor ze kan doen. Het is dus een informatieve folder en geen reclame, in de betekenis zoals ik hierboven heb geschetst.

Dat mijn gedachte hierover niet geheel onjuist is, is wel gebleken uit het feit dat de brievenbus van mijn allereerste student ook beplakt was met zo’n onvriendelijke NEE – NEE-sticker. Deze familie was erg gelukkig met het feit dat ik die sticker niet op mijn informatie van toepassing achtte.

En dan zal ik u nog een geheimpje verklappen. Omdat ik, waarschijnlijk net als u, er geen voorstander van ben om stapels papier nodeloos rond te strooien, heb ik besloten om zelf te gaan flyeren, zodat ik heel gericht kan kiezen achter welke brievenbus mensen wonen voor wie ik wellicht iets kan betekenen. Natuurlijk is dat geen waterdicht systeem (hetgeen maar weer blijkt uit het feit dat ik ook langs uw brievenbus ben gelopen), maar toch scheelt het een stuk.
Hoewel ik het best leuk werk vind (ik ontmoet soms hele aardige mensen), ben ik blij dat het niet mijn beroep is. U moest eens weten hoe zeer je handen gaan doen wanneer je een papiertje steeds met je vingers door zo’n harde borstel moet duwen. Of wanneer de brievenbussen heel laag zitten en je almaar moet bukken. Maar het naarste vind ik dat je (bij de wat riantere woningen) flinke afstanden moet afleggen van de ene naar de volgende brievenbus en daar aangekomen zo’n onvriendelijke NEE – NEE-sticker tegenkomt. Terwijl ik alleen maar hulp kom aanbieden voor mensen (met kinderen) met studieproblemen. Ik hoop dan met mijn verhaal een beetje vriendelijkheid naar binnen te schuiven.

Natuurlijk weet ik niet wat uw motivatie is geweest om mij direct een e-mail te sturen. Wellicht gaat het om het principe en daarom heb ik ook de moeite genomen om uw bericht uitgebreid te beantwoorden.
Ikzelf zou het heel goed begrijpen wanneer u, ondanks de sticker, toch wekelijks van die pakken handelsreclame in de bus krijgt en dat u dan na 3 weken zegt: “Nu is de maat vol, ik moet daar iets van zeggen!” En ik vermoed dat meer mensen er zo over denken, want de meeste mensen met een sticker op de brievenbus vinden het niet noodzakelijk om op dat A5’je van mij te reageren.

Aangezien ik uw adres niet weet, kan ik u niet garanderen dat ik wellicht over een jaar of 3 weer eens langs uw deur kom met een foldertje. Daarvoor zou ik u dan nu bij voorbaat al mijn excuses willen maken.

Voor wat betreft de informatie die u nu toch al in uw bezit heeft; misschien kunt u daar wel iemand anders mee blij maken? Dan is het ons toch nog gelukt om wat vreugde te verspreiden vandaag.

Met vriendelijke groet,

Léia Smit