Archives for posts with tag: kees koppenaal

Vanmorgen waren we een boottochtje aan het plannen. Ik heb het er in mijn blog ontbijtzeilen al eens over gehad; ieder jaar gaan we met de CNCH (mijn ontbijtnetwerkclub) een keertje heel vroeg zeilen met Kees Koppenaal en zijn vrouw Marjan, in hun prachtige Helsingor boot.

kees boot

Inmiddels hebben we bij de club ook wat nieuwe leden en eentje wilde wel het water op, maar niet scheef… En zeilboten gaan nog wel eens scheef. “Welnee joh,” riep ik: “dit is een hele grote mooie boot en zo scheef gaat die niet”. Ik rende naar de dichtstbijzijnde computer en googelde even op “Kees Koppenaal Helsingor” en tot mijn opperste verbazing leverde die combinatie geen enkele foto van Kees, en maar eentje van de boot. Voor de rest waren het foto’s van andere CNCH-leden (deels op die boot) en een paar van mij… Van mijn bureau, van mijn eimetkaasenabrikozenjampannenkoek en zelfs eentje van mij in bed, knuffelend met de hond!

Oi! Ik heb me wel eens afgevraagd waarom ik nog steeds regelmatig bezoekers kreeg op mijn blog, terwijl ik de laatste tijd niet zo vaak meer schreef, maar dat is het dus! Al die foto’s waren afkomstig van mijn blogs… En een deel van de foto’s was gelinkt aan Hotel Heidehof, waar ik me op dat moment bevond…

Ik heb niets te verbergen en de dingen die ik op mijn blog zet, ja, die zijn ook gewoon bedoeld om te lezen, maar van zo’n foto van mij in bed met een slapende hond ernaast krijg je toch een ander beeld als je het uit de context haalt.
Ik weet het, daar moet je beter over nadenken. En laat ik daar nou weer eens geen zin in hebben?! We moeten tegenwoordig zo oppassen wat we zeggen, schrijven, op de foto zetten, of op een blog… Niet dat we iets verkeerds doen, maar je weet nooit wat de mensen ervan maken. Nou, ze maken maar. Zolang er nog mensen zijn die het gewoon leuk vinden, wil ik graag gewoon kunnen zeggen wat ik kwijt wil.

high tea

Ik moet toch verdorie gewoon kunnen laten zien dat ik leef, met alles wat daarbij hoort. Ja toch?

Léia

 

Ik had me er geweldig op verheugd! De eerste keer dat we gingen ontbijtzeilen met die prachtige boot van Kees Koppenaal (www.klassiekzeilen.nl) staat nog steeds als de meest zen-achtige ervaring ever in mijn geheugen gegrift.

’s Morgens om 7 uur het water op! Het was toen prachtig weer, de opkomende zon, een zacht briesje, de rietzangertjes en weet ik veel wat voor andere prachtige vogeltjes zongen het hoogste lied en verder geen kip op het water. Ganzen in een wei, wat huisjes ver weg op de wal en ik stilletjes op de voorplecht. Genieten! Je zult het niet geloven, maar met dat in het vooruitzicht voor vanmorgen, vond ik het geen enkel probleem om gisteravond de wekker om 5 uur te zetten.

Vijf uur!?! Jazeker, want traditiegetrouw ging ik verse sinaasappeltjes persen. Voor 10 personen ben je dan best wel even bezig. En omdat de vooruitzichten niet heel erg rooskleurig waren (en ik dacht: dan is het misschien nog wel wat koud aan boord) was ik ook van plan om 10 eitjes te klutsen en mijn fameuze raffelei met kaas en een sprietje bieslook te gaan bakken.

Maar toen ik vanmorgen om vijf uur mijn ogen opendeed, of eigenlijk daarvoor al, hoorde ik een verontrustend geluid. Regen. En wat ik anders nooit doe: ik heb de buienradar geraadpleegd. Regen. Ik vertrouw die buienradar niet; het klaart vast nog wel op voor zevenen. Nou, nee..

Kees haven.jpg

Gelukkig zijn Kees en Marian ook niet bang voor een drupje regen, dus we konden dan misschien niet zeilen (regen zat, maar wind ho maar), op de motor varen, dat kan altijd!
En gelukkig hadden ze een zeiltje gespannen over de giek, zodat we toch nog lekker droog buiten konden zitten.
Nou ja, niet iedereen, een paar mannen van suikergoed zochten hun heil in de kombuis.

Kees kombuis.jpg

Handig, want daar konden ze fijn broodjes smeren, met ham van Jaaps varkentjes, en ei dus en jam van Oane (ook lekker op de croissantjes van Ko) en salade (van Lea). En er waren genoeg lekkere broodjes (van Stephan en Peter) met boter (van Eef) en bananenbrood (van Roland) bij de koffie en de thee (van Kees en Marian).

kees mannen.jpg

En ja, het werd zelfs nog droog ook. Prachtige luchten daar boven de Goïngarijpster Poelen. Iets minder Zen misschien dan de vorige keer, maar evengoed een heerlijke ervaring. En dat ik nu wel wat zit te niezen, dat heb ik er maar wat graag voor over.

kees met ik.jpg

Dank jullie wel Marian en Kees. Tot de volgende keer!

Léia

Vanmorgen was er weer CNCH. Voor mijn nieuwe volgers: de Commerciële Netwerk Club Heerenveen. Ik had zelf een presentatie, dus daar valt weinig over te zeggen, maar toen ik gister met de voorbereiding bezig was, ging het even door me heen dat dit wel ongeveer de tijd van het jaar is dat ik moet beslissen of ik nog een jaartje bij ga tekenen of niet.

Waarom wel?
Ja hallo, ik zing toch zeker niet elke week een loflied op de CNCH voor niks! Het is gewoon een hele enthousiaste club ondernemers, die elkaar vooral steunen, zowel zakelijk als persoonlijk. Het zijn fijne mensen om mee samen te werken, we leren van alles van elkaar, het is heel laagdrempelig (dus ook voor mensen die niet zo goed zijn in netwerken, zoals ik) en ja, sorry, maar het is ook erg gezellig, een hele prettige manier om je dag mee te beginnen. Je krijgt er bakken energie van. Echt waar. Geen club dus om in de steek te laten.

 

Waarom dan niet?
Moet ik het echt nog zeggen? Elke donderdagochtend om 6 uur op? Da’s niks voor mij (al houd ik het inmiddels al 4 jaar vol).
En soms mis ik wel eens de actie. We doen wel leuke dingen (over 2 weken gaan we heerlijk ontbijtzeilen met Kees en de week daarna biggenhappen bij Jaap) en vanmorgen ben ik uitgenodigd voor de oudejaarsconference… (grapje), maar een poosje terug hadden we een heel actieplan en voor mijn gevoel is daar weinig meer van terechtgekomen dan de nieuwsbrief (waar ik dan zelf aan meewerk) en zelfs dat gaat nog steeds niet vlekkeloos. Communiceren is gewoon ook verrekte moeilijk, zeker als je dat als ondernemer er nog even ‘bij’ moet doen.
Ook wel een punt is dat er voor mij weinig handel te halen valt. Wat er was aan noodruftige kinderen, dat is al bij mij langs geweest en het ziet er niet naar uit dat daar in de toekomst veel verandering in gaat komen.

Maar dan de voornaamste reden waarom ik er serieus over nadacht om te gaan stoppen: er zijn te weinig mannen! Het aantal vrouwen neemt nog steeds toe, maar dat schijnt de mannen juist af te schrikken, want die verdwijnen zo stilletjes aan stuk voor stuk. Dat is dubbelop de verkeerde kant op! Vergis je niet, ik ben dol op vrouwelijke energieën, maar dit is een commerciële netwerkclub; daar kunnen we heel goed nog een mannelijk lid gebruiken! Ik bedoel: we kunnen nog wel wat stoere zakelijkheid gebruiken!
Ik zou derhalve met mijn vertrek het evenwicht weer wat herstellen, dacht ik zo…

Dus mannen, ik geef jullie nog één kans: meld je snel aan en ik blijf! We kunnen van alles nog wel gebruiken: tuinmannen, artsen, politici, botenbouwers, kraanmachinisten, buschauffeurs, politieagenten, bouwvakkers, een soldaat, een indiaan en een cowboy…

 

village people.jpg

En vooruit, die leernicht is ook welkom.

Ik zie jullie komende donderdag, kwart voor 7, Hotel Heidehof…

Léia

 

Gister was oprecht de eerste keer dat ik domweg vergeten ben te bloggen. Het was een drukke dag geweest, ik had nogal wat hoofdpijn (maar weigerde daar pillen voor achterover te slaan), was moe en ik moest vanmorgen om 5 uur op, dus ik wilde niet te laat naar bed. Nou, dat had ik beter gewoon wel kunnen doen, want na zo’n anderhalf uur slaap werd ik wakker en daarna heb ik nauwelijks nog geslapen; vooral uit angst dat ik niet op tijd wakker zou worden en ook luisterend naar het weer, want…. om 7 uur vanochtend zouden we gaan ontbijtzeilen met de CNCH.

cnch+

De CNCH (de commerciële Netwerk Club Heerenveen) bestaat, zoals de lezer zal begrijpen, uit een stelletje onverschrokken ondernemers, die voor een beetje regen en wind niet bang zijn. Want ook al ben ik 3x mijn bed uit gegaan om mijn e-mail, facebook en telefoon te checken (in de hoop dat er een berichtje op zou staan dat de zeiltocht was afgelast), het feest ging gewoon door!

Iedereen zou iets meebrengen voor het ontbijt en ik had op mij genomen om 2 liter sinaasappelsap uit te persen. Vers. ’s Morgens in alle vroegte! Puur eigenbelang, want ik ben geen mens tot ik mijn verse sapje heb gehad en die meuk uit een pak doet het prima met een scheut alcohol erdoor, maar net uit bed blief ik slechts het echte spul. Zonder de pitjes en de vliesjes. Als de zeiltocht niet door zou gaan, kon ik mij de moeite van het persen besparen, want anders zou ik immers geheel allenig 2 liter sinaasappelsap moeten verorberen en de smaak van echt puur sap gaat vrij snel achteruit (en dan hoef ik het dus ook niet meer).

Geen bericht, dus 20 voor 7 parkeerden wij de auto bij De Klokkestoel in Goïngarijp, voor 2 uurtjes ontbijtzeilen met Kees.

kees boot

Maar Kees is ook niet gek. Want hoewel het in het haventje nog vrij rustig was, leken de Goïngarijpster Poelen wel een kolkende zeemassa en wat ik helemaal niet had bedacht: je kunt ook heel gezellig met z’n allen op een boot ontbijten terwijl je in de haven blijft liggen! Nou vooruit dan maar. Een boot zonder tocht. Maar wel vreselijk gezellig, met zelfs een houtkacheltje en overheerlijke broodjes en kaas en yoghurt en ham en hangop, alles vers en/of zelfgemaakt. En vooral ook warme thee en koffie.

Niet echt zakelijk dit ontbijt, maar reuze ondernemend!

Bedankt Kees en Marjan, volgend voorjaar weer en dan gaan we zeilen toch? Weer of geen weer!

Léia

Toen ik 3 jaar geleden begon met Mevrouw Smit en ik nog druk bezig was het pand aan de Burgemeester Falkenaweg op te knappen, stapte de bovenbuurvrouw bij mij binnen. Nelleke Breukink, Shiatsu lerares en masseuse.

nelleke

Nelleke had haar praktijk op de zolder en ik was haar al een keertje eerder tegengekomen op de gang. Zeg, zei Nelleke, ik zit bij een netwerkclub hier in Heerenveen, is dat niet ook wat voor jou? Ach weet je, ik zat daar net, je wilt niet gelijk je bovenbuurvrouw tegen je in het harnas jagen, dus ik vertelde enthousiast dat me dat best leuk leek ja.
Ontbijtclub. Oooh. ’s Morgens om kwart voor zeven. OOOOH!! (NEEE dacht ik erbij). Ik zal me daar een beetje gek zijn zeg. Het voordeel van mijn werk is dat ik eigenlijk nooit voor elven hoef te beginnen. Daar staat tegenover dat ik ’s avonds soms tot 10 uur moet doorwerken, maar dat vind ik geen probleem. Ik ben een avondmens, zeker geen ontbijtmens.

Maar Nelleke liet zich niet zomaar afpoeieren. Of ik donderdag meeging. Ja, sprak ik aarzelend, even kijken of ik tijd heb donderdag. Tuurlijk, zei ze, dat was nou juist zo fijn van een ontbijtnetwerk. Negen uur zat iedereen weer achter zijn bureau, of onder de koeien, of op de ladder… Ja, dan ben je even uitgesmoest, dus vooruit maar, de volgende ochtend om kwart voor 7 meldde ik mij in Hotel Heidehof, bij de CNCH, de commerciële netwerkclub Heerenveen. En op een paar donderdagen na (ja, ik heb me inderdaad wel eens verslapen), heb ik daar tot nu toe elke week heerlijk ontbeten. Bij mijn club.

Ik zal het maar eerlijk zeggen: ik ben niet zo goed in netwerken. Zomaar op iemand afstappen, praatje maken, kijken of je iets voor elkaar kunt betekenen… Meestal is het een borrel en wat slap geouwehoer. Maar bij het ontbijt geen borrels en hoewel we het wel heel gezellig hebben, is er geen sprake van slap geouwehoer. Iedere gast of nieuwkomer wordt hartelijk ontvangen en krijgt de gelegenheid om de groep te vertellen waar hij of zij zich mee bezighoudt. En als je een vraag hebt, dan is de kans groot dat er direct iemand is die je een eind op weg kan helpen.

durkje

Een warm bad, noemt Durkje (van kaasboerderij Buurvrouw Durkje) het. Een vriendenclub noem ik het.
Het is de bedoeling dat je regelmatig een gast meeneemt, die dan gratis mee mag ontbijten. Nou heb ik in mijn branche niet veel contact met andere ondernemers (eerst maar even die school afmaken), dus veel gasten heb ik nog niet meegebracht, maar toch kan ik regelmatig iets doen voor de anderen. Het is ook heel fijn dat je mensen kent en vertrouwt, bij wie je je verzekeringen kunt onderbrengen, die een folder voor je kunnen ontwerpen, die fantastisch lekker en verantwoord vlees kunnen leveren, die goddelijk ijs maken of je telefoonabonnementen kunnen optimaliseren.

En hoewel ik nog niet heel veel klandizie heb gehad vanuit de club (je moet maar net kinderen hebben in die leeftijd en die dan ook nog studiebegeleiding nodig hebben…) heeft het me de eerste twee jaar voldoende omzet opgeleverd om m’n contributie van te kunnen betalen. Voor mij is het vooral het contact met de andere ondernemers. Ervaringen delen, advies aan elkaar kunnen vragen, elkaar kunnen helpen met een zoekvraag (ik heb via via dat fantastische bureau gekregen waar ik naar op zoek was!)

IMG_0241

en niet te vergeten de jaarlijkse uitstapjes. Oh heerlijk, binnenkort gaan we weer ontbijtzeilen met Kees Koppenaal (van Klassiek Zeilen.nl).,

kees boot

Als je mij een plezier wilt doen, en vooral ook jezelf, ga dan een keertje met me mee. Toch eerst nog even wat meer weten? http://www.CNCH.nl. Daar sta ik ook bij.

Léia