Archives for posts with tag: Kaasboer Siebren

Behalve Hello Fresh, de Streekboer, de Jumbo en de Albert Heijn, neem ik ook wekelijks wat af van Kaasboer Siebren. Kaas, meestal, maar ook eieren, nootjes, worst, soms een bakje ei-bieslooksalade en een enkele keer zelfs een flesje wijn. Die man komt tenslotte speciaal met zijn mobiel naar mijn huis en dan loopt hij ook nog de laatste 50 meter, want ik woon aan een autoloos pleintje.

kaasboer siebren.jpg

Nou gaf ik tot voor kort op maandagavond les in Drachten, voor Fabius opleidingen, aan een groep dames die administratief medewerkster wilden worden. Van 19 tot 22 uur. Dan nog even afsluiten, soms even napraten met deze of gene, naar huis tuffen en soms moest ik dan zelfs nog even iets te eten klaarmaken. Je snapt: op maandag lag ik altijd pas laat in mijn bedje.

Dat was niet zo erg, want op dinsdagochtend geef ik geen les (in ieder geval nooit voor elven), dus dan kan ik wel even wat langer blijven liggen. Maar consequent élke dinsdagochtend om 9 uur werd ik wakker gebeld door Kaasboer Siebren. Nog vast in slaap (althans tot dat moment) lukte het mij niet het halfnaakte lijf uit bed te hijsen en meestal kwam ik niet verder dan de gedachte: “F* kaasboer Siebren!” Maar als ik dan even later beneden kwam en ik zag het foldertje op de mat liggen dat hij achter had gelaten, dat vond ik het ook wel weer sneu.

Niet getreurd, ’s avonds komt hij consequent nog een keertje langs. En dan ben ik meestal wel gekleed en aanspreekbaar, dus uit schuldbesef koop ik dan maar die nootjes en die wijn als ik helemaal geen kaas nodig heb.

En al die tijd (nu al bijna een jaar) heb ik mij af zitten vragen: Waarom slaat die man mij niet gewoon ’s morgens over? Ik heb nog nooit de deur open gedaan en hij maakt mij elke week weer wakker! Als ie dan toch ’s avonds nog een keer hier langs rijdt, waarom slaat ie mij dan niet gewoon ’s morgens over!?!

Fabius is nu afgelopen, de dames zijn geslaagd, ik ga op maandagavond op een vrij normale tijd naar bed, dus vanmorgen stond ik ruim voor negenen op, om kaasboer Siebren te kunnen begroeten…. Inmiddels is het bijna 10 uur en hij is nog niet geweest.

Laat nou uitgerekend vanmorgen die man gedacht hebben: Laat ik maar stoppen daar iedere dinsdagochtend voor Jan Siebren naar de deur te lopen en twee keer luidruchtig op die bel te rammen, ze heeft immers nog nooit opengedaan! Ik rij er vanavond wel even langs… Tenminste, dat hoop ik dan maar, want nou zit ik wel mooi zonder kaas!

Léia

Advertenties

Vanmorgen werd ik op meer dan 1 manier wakker geschud.

Om te beginnen natuurlijk door de wekker; maar nadat ik bedacht had dat er vanmorgen geen afspraken in mijn agenda staan, verkoos ik die te ignoreren. Jazeker, dat is een Nederlands woord en het is natuurlijk gewoon ‘negeren’.

En toen ging de deurbel. Mijn brein raasde als een gek. “Ik héb toch niet een afspraak zo vroeg? Het zal toch niet kaasboer Siebren zijn die ik gister heb gemist en die nu apart nog even langskomt “want hij was toch in de buurt?”. Jehova’s waarschijnlijk. Ik blijf liggen waar ik lig. Nee, toch niet.”
Mijn nieuwsgierigheid wint het altijd van mijn aversie tegen vroege deurtjebellers.
Nu moet ik wel even zeggen dat het inmiddels al 10 uur was (ja, het was gisteravond laat), dus zo vroeg…  Afijn, ik rende zachtjes naar de andere kamer en gluur vanachter de vitrage, en wat zien ik? DE POSTBODE!!

Oh ja, ik had gisteravond nog 2 boeken besteld bij bol.com en die zouden vandaag al bezorgd worden. Toen ik de postbode tevergeefs bij 2 buren had zien aanbellen en richting de derde buur gaan, griste ik mijn badjas van het haakje en scheurde de trap af naar de deur. Niet mijn boeken weer meenemen, hier met die boeken!

books.jpg

Hoe alles altijd samenkomt. Nog afgezien van de training systemisch werk, waar ik nu middenin zit, heb ik maandagavond met 1 vriendin en dinsdagavond met de andere vriendin, waar ik laatst mee naar de bollenvelden ben geweest en waar ik toen ook al uren mee heb zitten filosoferen over van alles en nog wat (uiteindelijk: geluk), aan de telefoon gehangen. En ik kreeg een foldertje in de bus met de welluidende woorden:

“Don’t go through life, grow through life”

En tot slot zat er een mailtje van Tony Robbins in mijn boxje, waarin hij (onder andere) het ‘Positive Intelligence’-boek aanprees om je innerlijke saboteurs te lijf te gaan. En dat boek heb ik direct besteld. Blijkbaar is de tijd er rijp voor!

De wekker is afgelopen, ik sta op scherp. Geen procrastinatie meer! Eerst even dat boek lezen…

Léia

Gisteravond was ik aan het lesgeven, toen er een jongeman (Buuf denkt een jaar of 14) aan mijn deur stond, met de allerlelijkste ansichtkaarten, lamezegge kwaliteit Action of Wibra, en die verkocht hij voor het goeie doel: Leukemie bij kinderen, geloof ik.

kika.jpg

Nou heb ik een schoenendoos vól met ansichtkaarten, stuk voor stuk mooier dan die van hem, dus ik zei: “Sorry, maar die kaarten die wil ik écht niet!” Nou, zei het jongetje, ik mocht ook zo wel wat geven… Terwijl ik de kamer inliep om de gebruikelijke twee euro collectegeld te gaan halen, kreeg ik zo’n raar voorgevoel. Ik doe immers de reumacollecte en je hebt geen idee wat een gedoe dat is:
– de collecteweek wordt officieel vastgesteld, aangevraagd bij de een of andere instantie en er wordt in de media ruimschoots aandacht aan besteed;
– aan iedere bus hangt een identiteitskaartje van de collectant, mét daarop een stempel van de gemeente en naam en telefoonnummer van het wijkhoofd (als je het nog niet vertrouwt, kun je altijd even bellen)
– alle bussen zijn verzegeld, zodat de collectanten niets uit de bus kunnen halen en de verzegeling wordt pas bij het wijkhoofd, in aanwezigheid van de collectant, verbroken. De inhoud wordt dan geteld in het bijzijn van de collectant, zodat het wijkhoofd er ook niet mee kan sjoemelen.
En hier stond een jongetje, weliswaar met een bungelend kaartje aan zijn broek (waarschijnlijk gewoon zijn eigen ID-kaart, of misschien ook wel die van een ander, ik heb het in ieder geval niet gecontroleerd) en een leukemie-jasje en heus wel oprecht uitziende verpakte lelijke kaartjes (laten we wel wezen: de kaarten van de mond- en teenschilderclub waren ook niet altijd even geweldig), maar die steekt het geld gewoon in zijn broekzak…

In plaats van de gebruikelijke twee euro, gaf ik er maar eentje. En ik voelde me heel schuldig. Misschien deed hij wel een actie voor het goeie doel voor school ofzo. Daar had ik helemaal niet naar gevraagd tenslotte. En alleen maar omdat het een buitenlands jongetje was, vertrouwde ik het zaakje niet? Schaam, schaam. Ach, dacht ik nog, dit jongetje haalt nu dus maar de helft op van wat een autochtoon jongetje zou hebben binnengehaald. Foei Léia, en jij doet niet aan discriminatie?

Even later stond ik bij de kar van Kaasboer Siebren en daar kwam de buurvrouw aan: “Is dat jongetje zopas ook bij jou aan de deur geweest? Heb jij ook geld gegeven?” Gelukkig had ik in ieder geval nog wel wát gegeven, want om nu te moeten bekennen dat ik een vrek was… Nou, de buurvrouw had het zaakje anders ook niet vertrouwd en was even gaan googlen. Al gauw bleek er oplichterij in het spel en ze was er achteraan gegaan, met haar fototelefoon. Het jochie was een blok verderop in een donkere auto gestapt, bij een blanke man en natuurlijk had ze ook een foto van die auto, mét nummerbord!

En terwijl we haar wilde achtervolgingsavonturen nog even staan te evalueren, stopt er een politie-auto, want natuurlijk had ze ook de politie gealarmeerd. Tja, dan valt er toch wel wat te zeggen voor al die openbaarheid van gegevens, want met de foto’s (even delen) en het nummerbord wist de politie al snel de boosdoeners te achterhalen.

Wat een avonturen, en dat zomaar op een dinsdagavond. Daar heb je toch ook geen televisie meer voor nodig? Naast mij woont gewoon een ‘moordvrouw’!

Léia

Ik kreeg waarempel een vraag of ik dan niet een leuke verjaardag heb gehad gister, met al dat onheil waar ik van sprak.

Nou, dat was nog lang niet alle onheil, kan ik jullie verklappen. Zo was er kaasboer Siebren. Die kwam ’s avonds in dat hondenweer aan de deur en aangezien hij niet pal voor de deur kan parkeren, schoot ik snel een paar schoenen aan en een jas en ik liep even mee naar het parkeerterrein. Oh ja, belangrijk detail, ik nam de hond ook mee (kon ze mooi een plasje doen op het grasveldje, dat vroeger een park was – zie een blog of wat hiervoor).

De oude kaas was in de reclame, de eieren waren op, de bieslooksalade heel lekker, de kruidenboter wilde ik wel eens proberen en de worst omdat ik jarig was. En natuurlijk geen tasje meegenomen toen ik naar de kaasbus van Siebren snelde. Maar wel die hond.

Dus daar ging ik: eieren goed beet, daarbovenop de kaas, de beide bakjes en de worst on top, ging prima, flink doorstappen, gauw thuis… Maar… daar was Bram. En door de harde wind was de fiets van Bram omgevallen. En Tessa, die slecht ziet en niet wist wat daar voor een obstakel opdoemde voor ons huis, hield de pas in en en maakte een plotselinge beweging naar links, waardoor haar riem bleef hangen achter de trapper van de omgevallen fiets van Bram…

Het uiteinde van de riem zat om mijn pols en dus schoot mijn linkerhand plotseling naar achter, want ikzelf bewoog nog steeds in een voorwaartse richting. Hier volgt een foto van de eierdoos nadat ik die had opgeraapt en met veel gevloek en getier naar de gootsteen had weten te verplaatsen.

gebroken eieren.jpg

Het kruidenboterbakje was stuk, maaar verder hadden de kaasboerwaren het goed overleefd. De worst is al op, de bieslooksalade aangebroken en de rest bewaren we nog even voor de visite die zaterdag komt fonduën.
Bij de lunch vanmiddag hebben we raffelei (zo noemen wij thuis roerei) gegeten van de geredde restanten…

Maar heus, het was een hele gezellige verjaardag!

Léia

Vandaag was het weer CNCH en zoals ik vorige week al heb gemeld, was het vanochtend een kerstontbijt op Jaaps vrije varkentjesboerderij. En kippen ook trouwens, waarvan ik vanochtend tegen 2, die mij voor de voeten liepen, heb gezegd dat ik ze met de Kerst ging opeten…

Jaap had zoals gewoonlijk (naast de goddelijke ham, het overheerlijke spek en de verse eitjes, de yoghurt en kaas van Buurvrouw Durkje en granola van tante Luus) weer een leuk idee. Omdat er deze keer geen gasten bij waren, hebben we elkaar verteld over het ondernemerzijn in relatie tot onze relaties. Familie en geliefden enzo. Ondernemers onder elkaar die vertellen over de sociale kant van het ondernemerschap. Zo leer je elkaar alweer van een andere kant kennen.

Het was een heerlijke ochtend. Maar… dat was nog niet het eind van mijn heerlijke dag. De vriendschap van CNCH-leden blijft namelijk ook nadat ze (meestal om reden dat ze het te druk hebben gekregen met de handel) hun lidmaatschap hebben beëindigd. Zo kijk ik voor Germ Hosper, van Frieschen Bedden (die bedden zijn bijna net zo lekker als de varkentjes van Jaap) zo nu en dan zijn nieuwsbrief even na op taalmooiigheid.

En vanavond stond Germ bij mij op de stoep, met een heus kerstpakket van Kaasboer Siebren.

germpakket.jpg

Dat was wel het laatste wat ik verwachtte en ik was er gewoon wat ontroerd van. En dat was nog voordat ik het pakket had uitgepakt (want ik was nog aan het lesgeven). Wijn, olijven, chocola, worst, verschillende kaasjes natuurlijk, toastjes en pittige salade, een heel kerstbrood, een potje mosterd, alles wat ik nog vergeten ben en een hele rollade!!

Echt te gek Germ, heel heel heel erg bedankt!

Léia