Archives for posts with tag: IWCN

Ik had een fotootje beloofd van mijn haar vandaag, maar jammer genoeg heeft niemand foto’s gemaakt vanmorgen. Dus dan maar eentje van vanavond; ik had er absoluut geen problemen mee gehad als ik had geweten hoe ik al die rimpeltjes weg had moeten fotoshoppen. En met de kleur is het ook wat misgegaan. Maar, leuk haar nietwaar?

blauwe ik

En dar zat ik dan, moe en zeer voldaan! Vanmorgen in alle vroegte heb ik m’n kamp opgeslagen in Eemshaven, waar ik niks over kan zeggen, want ik moest wel 4 A-4’tjes met geheimhoudingsverklaringen paraferen, dateren en signeren. En nog voordat de andere leden van de IWCN-groep door de beveiliging waren gekomen en ik nog maar nauwelijks mijn fantastische superopvallende banner had neergezet, had ik al een klant, wiens naam ik natuurlijk niet mag noemen en wiens identiteit ik ook niet kan prijsgeven, maar hij sprak Engels. Dat kan ik dan wel vertellen, want ze spraken namelijk allemaal Engels, behalve de Nederlanders, want die praatten gewoon Nederlands.

Gisteravond had ik nog een intekenlijst gemaakt, en daar krabbelde hij z’n naam weliswaar vrij onleesbaar op, maar dat was helemaal niet erg, want hij kwam mij nog wel een visitekaartje brengen nadat hij even een groepje studenten bij elkaar had getrommeld. Dat deed ie ook, en tegen de tijd dat ik hem weerzag had ik al meer dan 10 namen op mijn intekenlijst staan. Na de lunch vertrok ik met genoeg inschrijvingen voor 3 groepen en 2 privé-studenten, En waarschijnlijk ook al een locatie in Groningen waar ik die lessen ga geven, want ik kan die mannen (op 1 na waren het allemaal mannen) natuurlijk niet helemaal naar Heerenveen laten vliegen na een lange werkdag voor een uurtje Nederlandse les.

Nou was ik zo in extase na die fantastische geslaagde ochtend, dat ik het niet eens zo vreselijk vond dat de afspraak die ik had met een aardige meneer die mij een rondleiding zou geven door de haven, niet doorging. Z’n mobieltje was leeg en ik denk dat ie me ook gewoon vergeten was. Geen probleem, ik heb even door de Waddenzee gelopen op mijn blote voetjes (hoe vaak krijg je daar nou de kans toe?) en heb mijzelf getrakteerd op een ijskoffie van de McDonalds.

Ik ben een gelukkige mevrouw. Met mooi haar Beetje blauw, beetje moe. En morgen weer gewoon lesgeven. Ik heb er zin in!

Léia

Vandaag ben ik naar de kapper geweest. Ik zou natuurlijk een fotootje moeten plaatsen van mijn nieuwe haar, maar aangezien het al laat is en ik wat verreisd ben, doe ik dat liever morgen. Als ik weer fris en fruitig ben en schattig en mooi.

Het was wel een hele reis, even naar de kapper. Mijn kapper woont namelijk in Amsterdam. Ja, dat verhaal zal ik nog wel eens vertellen, maar Amsterdam dus. Nou ging ik met mijn zus en die woont sinds kort in Coevorden. Ik had bedacht dat ik dan wel met de trein naar Zwolle kon gaan en dat ze me daar dan zou oppikken van het station en dan reden we in haar auto door naar Amsterdam. Maar na ampel onderzoek op diverse OV- en routesites bleek, tot mijn grote verbazing, dat het voor mijn zus slechts 10 minuten omrijden was over Heerenveen, en dat scheelde mij dan gelijk € 23,40 aan treinkosten.

Pff, wat een gemak. Geen gehaast naar het station, niet met de auto, want die kun je daar niet kwijt en dan maar hopen dat je fiets niet gejat wordt. Voor mijn zus geen op tijd bij het station zijn en waar ga je dan staan met je auto en loop je elkaar niet mis? (Wij zijn niet zo bedreven met het OV). Gewoon lekker nog even een kopje thee bij mij thuis, gezellig samen door de polder rijden en mooi op tijd aankomen in de Staalstraat, bij Gabriel kappers, want daar gaan we dan heen. Naar Peter Kappinga.

Nou hadden we een afspraak om 2 uur, wassen, kleuren, knippen, föhnen. En omdat we allebei door Peter zelf geknipt worden, moeten we dan soms wel wat op elkaar wachten. Dus was het half 6 voor we klaar waren. En we stierven van de honger, maar aangezien het prachtig weer was, zaten we op een zalig zonnig overvol terras behoorlijk lang te wachten op onze garnalenkroketjes en salades. En dan nog helemaal terug naar huis. Nog even een lekker kopje thee bij mij thuis, maar vooral voor Jana, die daarna nog een uur moest rijden, was het een lange dag. Tja, even naar de kapper…

Maar… het haar zit weer prachtig en dat is ook belangrijk, want morgen heb ik mijn eerste bedrijfspresentatie bij het IWCN. De folders zijn klaar, de banner is prachtig geworden (met reuzendank aan Roland Werkman van Studio3), ik heb een intekenlijst voor informatieaanvragen en ik weet al wat ik aan ga trekken. Maar ik ben toch wel wat zenuwachtig, want eerlijk gezegd vind ik het best spannend. Ik heb geen idee wat ik ervan kan verwachten. Aan de voorbereiding kan het in ieder geval niet liggen en aan de belangrijkste voorwaarde heb ik voldaan: mijn haar zit fantastisch!

Léia

Het gaat nog niet zo goed met mijn productiviteit. Ik ben vandaag wel aan het werk geweest, wat dingetjes afgehandeld, mailtjes beantwoord, plannetjes besproken, belastingzooi gearchiveerd, maar toch zo’n dag dat je denkt: wat heb ik nou eigenlijk al die tijd gedaan?

En toen kreeg ik telefoon. Van een meneer die een prachtig plan had om mijn website te promoten op google. Dat kunnen ze tegenwoordig allemaal. Eerst heb ik het geprobeerd met een systeem van de Heerenveense Courant, leverde niks op, toen met Alle Bedrijven in Heerenveen, nog minder resultaat en nu doe ik iets met DTG. Ook nog weinig van gemerkt, maar het voordeel hier is wel dat je centraal dingen op internet zet en dat gaat dan automatisch naar allerlei zoekprogramma’s. Ik had bijvoorbeeld nog maar net vermeld dat ik Mrs. Smith goes Dutch was begonnen en toen kwam ik dat verhaaltje zomaar ergens op een willekeurige zoeksite tegen. En ik heb een gratis workshop (heel interessant) gevolgd. Maar goed, telefoontje dus.

Dat soort telefoongesprekken beginnen altijd met een heel geïnteresseerde vraag, of misschien wel een paar heel geïnteresseerde vragen. En wat die meneer niet zo goed in de gaten had, was dat ik over die vragen die hij stelde, even goed na moest denken. “Hoe groot is het gebied waar u uw klanten vandaan haalt?” Tja, met Mrs. Smith is dat gebied behoorlijk uitgebreid, had ik nog niet over nagedacht. “Als ik dat en dat google, dan vind ik nog niks”. Nee, dat kan, ik ben nog bezig met de website en eigenlijk wil ik eerst even kijken wat mijn deelname aan de IWCN oplevert. Misschien is het wel niet zo nodig dat ik er speciaal voor ga adverteren, want die expats gebruiken waarschijnlijk eerder het IWCN dan het internet om Nederlandse les te zoeken. En terwijl ik zo met die man aan het praten was, kreeg ik mijn plannen en mijn verwachtingen en mijn doelstellingen weer eens duidelijk op een rijtje. Natuurlijk had ik er eerder wel over nagedacht, maar omdat ik nu concrete cijfers en antwoorden gaf, werd mijn eigen plaatje weer mooi helder.

Nou vond ik het wel een prettig gesprek. Niet dat hij erg veel zei; zo’n gesprekje mag niet al te lang duren, dan moet je wel iets verkocht hebben en steeds als hij daar over begon, vertelde ik over mijn ervaringen en verwachtingen van wat hij mij te bieden had en dat ik daar nog niet aan toe was. Hij deed weer een suggestie, of stelde een vraag en ik stak weer van wal. Het werd steeds stiller aan de andere kant. Op een gegeven moment merkte ik dat mijn verhaal hem allang niet meer boeien kon en waarschijnlijk was hij even met zijn vriendin aan het appen. Ik wilde nog zeggen dat hij wellicht niet zoveel kon met mijn verhaal, maar hij was me te snel af en kapte het gesprek af. Mijn tijd zat erop. “Ik stuur u wel even een mailtje…”

In dat mailtje stond letterlijk: Contactgegevens: de naam des jongenmans en een telefoonnummer.

Ooooh, dacht ik, wat handig! In plaats van je te laten vervelen door allerlei zakelijk geouwehoer van de een of andere louche verkoper, gebruik je zo’n telefonade om hem te vervelen met voor jezelf weer eens even op een rijtje te zetten waar je mee bezig bent en waarom je ook weer van dat aanbod van hem niet gebruik gaat maken. Dat had ik nou net even nodig.

foto

Thuisgekomen heb ik even zitten schommelen met mijn breiwerkje en toen heb ik Getting Things Done (David Allen) maar weer eens uit de kast gerukt. Toen ik dat boek voor het eerst las, was ik razend enthousiast en heb ik drastisch mijn hele leven beter georganiseerd. Wellicht is het daar nu wel weer een goed moment voor. Met dank aan die jongeman, wiens naam ik heb opgeslagen in het mapje ‘reclame’.

Léia

Per 1 juli is Mevrouw Smit Studiebegeleiding officieel partner van het International Welcome Center North. Het IWCN is een instantie, waar expats die in de 3 noordelijke provincies komen werken, hun verblijfsdocumenten, vergunningen, en allerlei andere informatie die je nodig hebt als je in Nederland komt werken, kunnen halen. En natuurlijk is het belangrijk dat deze mensen ook Nederlands leren en het liefst zo snel mogelijk, dus dan kunnen ze vanaf nu terecht bij Mevrouw Smit. Ofwel, Mrs. Smith…

Een van de voorwaarden om partner te kunnen worden van het IWCN is dat je website volledig in het Engels vertaald is. Mooi klusje voor deze zomer. Die stond nu immers toch in het teken van schrijven… En er moeten Engelse foldertjes komen (dat is iets meer dan vertalen; ik heb namelijk geen foldertjes). En natuurlijk moeten er allereerst cursusprogramma’s komen. Of in ieder geval ideeën voor cursussen, want het is nog even afwachten hoeveel aanmeldingen mijn kant op komen rollen.

En wat doe je dan voordat je al dat schrijfwerk gaat starten? Juist, je gaat je oriënteren. Wat is nou het belangrijkste dat binnenwapperende buitenlanders moeten weten over ons Nederlanders? Wat zijn onze eigenaardigheden? Onze bijzonderheden? Onze specialiteiten? Even googelen…

Wij zijn werkelijk een lachwekkend volkje. The Netherlands by numbers is mijn favoriet. Maar er zijn ook reisverslagen zat te vinden op het internet waarin reizigers vertellen over onze typische gewoontes. En ik vind het eigenlijk zelf helemaal niet gek dat wij een stevige klodder mayonaise over onze patat kwakken, hagelslag op brood eten of haring aan het staartje weghappen. En beschuit met roze of blauwe muisjes, dat is toch schattig? Maar de manier waarop buitenlanders dat soort gewoontes met afwisselend verbazing en immens afgrijzen weten te beschrijven, dat is zó grappig!

Hoewel ik er bijna geen genoeg van kon krijgen; voor mijn foldertjes heb ik er niet zoveel aan. Gelukkig zit ik al in dag 3 van de schrijfmodus. En ik heb er ook wel inspiratie bij opgedaan.

new-tulip1

Zo voel ik me ook wel eens…