Archives for posts with tag: Ipad

Mijn dochter in ik communiceren tegenwoordig vooral snapchat-style. Jazeker, ik moest er ook aan geloven. Op mijn telefoon lukt het niet (te oud), maar waarempel met mijn Ipad kan ik wel snapchats maken.

Elke dag kijken we even of er ook nieuwe gekke snapdingetjes zijn en dan sturen we elkaar een gek bijenfilmpje, of pingpongballetjes spugende sporters, of nootjesknagende hamsters. Helaas is mijn favoriete hondje met het blauwe oog niet meer beschikbaar…

Even een impressie:

ik strik.JPG

ik hamster.JPG

ik breedbekje

Ja, best hartstikke lollig.

Maar gister kreeg ik weer eens een ouderwets kaartje in de brievenbus. Jazeker, de echte brievenbus, die gleuf in je voordeur. Een überschattig kaartje.

uberschattig kaartje.JPG

Hoe lief is dat? En dit is een blijvertje. Eerst een poosje op de kast, dan minstens 3 jaar op de koelkast en dan in een stapeltje van lieve kaartjes die ik nooooit weg wil gooien.

Niks snaps, 3 seconden kijken en weg is ie weer. Nee, dit is liefde voor jaaaren. Dank Laar!

Léia

 

 

 

Advertenties

Ja, doe maar gewoon, dat ook, maar in dit geval bedoel ik: soms moet je niet al te lang nadenken over dingen die je graag wilt doen: kan het wel…, maar wat als…, wat vinden anderen daar niet van als ik dat ga doen…, gaat het wel lukken…, kan ík dat wel…, heb ik daar wel tijd genoeg voor…  Allemaal vragen, al heb ik nergens een vraagteken bijgezet.

Als het namelijk een vraag was, dan zochten we er immers wel een oplossing voor, dan was er ook een antwoord. Maar meestal blijven we wat hangen in die zogenaamde vragen. ‘Kan ik dat wel?’ bijvoorbeeld. Is dat een vraag? Hoe ga je weten of je iets kunt, als je het niet hebt geprobeerd dan? ‘Het ik daar wel tijd voor?’ Als je iets echt graag wilt, dan maak je tijd. Dat krijg je bijna altijd te horen en het ís ook zo. Hoe maak je tijd? Nou, door andere dingen niet te doen. Wil je iets heel graag? Dan ga je wat minder naar de sportschool, kijkt wat minder TV, wat minder spelletjes op je iPad, of misschien moet je zelfs wel tegen je baas zeggen dat je een paar uurtjes minder wilt gaan werken. Maar als je écht iets wilt…

Hoe kom ik hier zo bij? Nou, vorige week vertelde ik toch van die man in dat pak met dat plan, die antwoord gaat geven op financiële vraagstukken? Ik heb hem toen in mijn blog wel een beetje tekort gedaan, want de aanleiding tot de mededeling dat hij een nieuw plan had ontwikkeld, was namelijk zijn verhaal dat als je altijd met vraagtekens rond blijft lopen, dan gebeurt er niks, dan maak je je dromen niet waar!

Verander je vraagtekens in uitroeptekens!

Ik wilde graag een training volgen. Nou, daar ging ik: Heb ik daar wel tijd voor? Kan ik dat wel betalen? Kan ik al die studenten wel afzeggen? Levert het wel genoeg op? Heb ik er eigenlijk wel wat aan? Zijn er ook alternatieven? Wat zullen anderen er van vinden?
En  dankzij het verhaal van Oane, dacht ik: Skeit! Als je er nu geen tijd voor hebt, dan heb je er nooit tijd voor. Studenten zeggen bij elk wissewasje af, waarom zou jij niet een keertje tijd kunnen vrijmaken voor jezelf, het is toch je eigen bedrijf? Ik verwacht dat het me veel zal opleveren, maar zeker weten kan ik dat van tevoren nooit. Ik wil geen alternatieven, ik wil dit! Een alternatief zou kunnen zijn dat ik de training in het najaar ga volgen, maar dat komt qua tijd eigenlijk nog ongunstiger uit en trouwens, ik wil het nú!
Dus: ik heb gebeld, een betalingsregeling getroffen, en wat anderen ervan vinden? Tja… daar moet ik dan maar even doorheen bijten.

ntinlp.jpg

Mevrouw Smit gaat een verdiepingstraining Systemisch Werk doen.
Volgende week maandag eerste blok. Tsjakka!

Nog even een plekje zoeken voor de hond.

Léia

Ik heb een Iphone. Niet een hele nieuwe, maar een Iphone niettemin. En ik bel ermee. Ook nog niet zoveel hoor, want ik heb een prepaid telefoon, vooral om gebeld te kunnen worden en te appen natuurlijk.

Verder doe ik er niet zo veel mee. Geen facebook, geen spelletjes, geen flauwekul. Oh ja, foto’s maken, dat wel. Handig, want die foto’s kan ik makkelijk doorsturen overal naartoe. Naar mijn blog bijvoorbeeld. Maar verder is het vooral een telefoon.

RANOMI.jpg

Nou zag ik vanavond bij Humberto Tan (RTL Late Night) Ranomi Kromowidjojo (dat heb ik getypt zonder te spieken). Die gebruikt een app: Limbi. Ik werd er een beetje nieuwsgierig van, want de bedenker was er ook en die was heel enthousiast en ook wel bijzonder. Ik ging dat even opzoeken, die Limbi en het leek me wel wat. Hij is ook app van de week geweest, bij het weekblad Grazia. Die app, dacht ik, wil ik ook.

Job Smeltzer-Limbi.jpg

Ik zocht mijn telefoon op en ja hoor, ik vond limbi best snel in de appstore. En dan even inloggen. Oh poep, waar is dat wachtwoord? Jazeker, binnen 10 minuten gevonden. Inloggen dus. En dan, na een half uurtje doorzetten: U moet even de nieuwste IOs downloaden, want deze app werkt pas vanaf versie 8.0…

Diepe, diepe zucht. Waarom gaat er nou nooit eens iets zomaar? Nou, dan maar even updaten. En wat zegt mijn telefoon? “Nou, ik heb het even gecontroleerd hoor, maar je hebt de nieuwste versie…” 7.nogwat.
NOU DAN NIET!!!

Maar ik heb ook een iPad. Zou die dan misschien…. Even updates zoeken. Ja doe maar updaten… Afijn, half uurtje later: IOs 9.2, ik zit goed!
Hup naar de appstore. Ik weet hoe dat moet: Limbi zoeken. Wil je weten wat mijn iPad toen tegen mij zei?  “Limbi? Die ken ik niet. Nergens te vinden ook. Sorry, nee echt, ik heb geen limbi voor je. Wil je wat anders downloaden misschien? Een stompzinnig spelletje met snoepjes ofzo?”

Het gaat weer aan mijn neus voorbij. Ik wil weer eens iets structureels aan mijn welbevinden doen. Vergeet het maar: die poging eindigt gewoon weer in getier en gevloek! Ik ga naar bed, morgen (belachelijk vroeg) kerstontbijt. En ik zit hier in een absoluut niet-kerstgevoel….

Ik slaap het er hopelijk wel weer uit….

Léia

Gisteravond zat ik nog even flink te genieten van mijn Wifi, die ik eigenlijk per 1 oktober al kwijt had zullen zijn. En terwijl ik nog een spelletje Songpop zat te verliezen van mijn dochter was ineens de pret afgelopen. Geen verbinding meer. Niet op mijn telefoon, niet op mijn iPad en zeker niet op mijn laptop.

Nu loop ik verdorie al 2 blogs achter. Gelukkig heb ik nog tijd zat om dat in te halen en zoals de oplettende lezer al heeft gemerkt; het internet doet het weer. Hoera!
Ik heb het wisselen van de router eerlijk gezegd zo lang mogelijk uitgesteld, want er moest nog zoveel worden uitgezocht, uitgeruimd, ingeruimd en opgeruimd en we weten allemaal wel hoe groot de verleiding is van een blikje facebook bij de koffie, of even snel een mailtje beantwoorden.

Inmiddels hebben alle nietmachines, perforators, gummetjes, plakbandapparaten, etiketten en markeerstiften een plekje gevonden. Ik moet echter wel mijn opmerking van een poosje terug over het aantal pennen terugnemen.

foto

Ik heb ze (nog) niet geteld, maar het zijn er zéker 300! Ik vond een aardig kistje, en al gauw zat dat vol. En daarna vond ik nóg een etui met pennen en nóg een blikje en nóg een doosje…
Zodra ik me eens vreselijk zit te vervelen (ahum, kan nog even duren… misschien na mijn pensioen?) ga ik ze tellen. En dat niet alleen, ik ga ze allemaal uitproberen en misschien zelfs een paar weggooien….

Morgen komt m’n zus nog even wat puntjes op de i zetten. Ramen lappen enzo. En ik ga denk ik maar even de plantjes watergeven…

Léia

Eerder heb ik mijn lezers al eens toevertrouwd dat ik altijd braaf ten minste 2 van die rooie poepzakjes aan de hondenriem geknoopt heb wanneer ik de hond uitlaat, en dat ik die alleen gebruik wanneer de hond op een sociaal onwenselijke plek (zoals midden op de stoep, of ergens waar kindertjes spelen) haar behoefte doet. Meestal kiest ze echter een discreet bosje of een rietkraag uit.

Vanavond liet ik de hond uit en toen hoopte ik toch van harte dat andere mensen er minstens een gelijke moraal op na houden als ik en dat ze hun hond niet zomaar in het gras laten poepen. Niet omdat daar kindertjes spelen, want die zie je hier weinig. Ja, soms een paar jongelui op een bankje die daar een stickie roken. Zeg je dat nog steeds? Een stickie roken? Of lurken ze tegenwoordig alleen nog aan een joint? En ja, dat doen ze zelfs hier in Heerenveen!

Vanwege de kinderen zit ik dus niet in over de poep in het gras, maar vooral vanwege de hondenuitlaters! Het parkje hier wordt namelijk zo slecht onderhouden door de gemeente, dat er na een flinke regenbui domweg niet over het pad te lopen valt. Het is één grote blubberige modderpoel met plassen zo groot dat je er net niet overheen kunt springen. Dan moet je dus over het gras lopen.
Ik heb nog nooit zoveel plezier van mijn rubberlaarzen gehad als de laatste jaren, nu de gemeente geen fluit meer doet aan het openbare groen.

rond huis093

Voorheen hadden we hier schattige steigertjes, waar mijn hondje vanaf sprong als ik zijn bal in het water gooide, waar regelmatig vaders met zoontjes zaten te vissen en waar in de zomer kindjes op zaten te bungelen met de voetjes in het water. Tot ik op een dag door zo’n steigertje heen zakte. Vrij snel had er iemand een rood-wit lint voor gespannen om ongelukken te voorkomen. En terwijl ik nog dacht dat er iemand werd gezocht om het steigertje te repareren, wachtte de gemeente gewoon tot de boel vanzelf in elkaar donderde en de plantsoenendienst de overblijfselen kon verwijderen, Inmiddels zijn alle steigertjes ontmanteld. Net als de bosschages. Alles gerooid en vervangen door gras. Dat paste beter bij het landschap. My ass. Dat is goedkoper in het onderhoud.

IMG_2101

Nee, geen schoonheidsprijzen daar. En wat weg is, komt ook niet snel weer terug. De natuur heeft nogal wat tijd nodig om te herstellen. En wij trouwens ook. Als het park straks helemaal niet meer begaanbaar is, waar zullen we dan onze honden uitlaten? Of een stickie roken? Of wandelen of hengelen of kastanjes zoeken met onze kinderen?
Waarschijnlijk pakken we de laptop of de iPad voor een spelletje en de hond… maar even in de achtertuin?

Léia

Kadootje schrijf je eigenlijk als cadeautje, maar dat vind ik gewoon niet zo gezellig.

Mijn dochter was vandaag jarig. Ik had voor haar al zo’n leuke MCDID-omslagdoek gemaakt, maar van het garen dat ik in eerste instantie had gekocht (en dat was afgekeurd), heb ik vandaag ook voor haar, een jasje gemaakt voor haar Ipad.

foto

Een  beetje een slordige foto, maar wel een geslaagde hoes, al zeg ik het zelf. Het bovenste randje, ja, dat is van mijn vest in wording, want ik had nét niet genoeg garen.

Heerlijk, die creatieve buien, daar lust ik er nog wel een paar van!

Léia