Archives for posts with tag: internetverbinding

In het kader van 24 uur geen social media, heb ik gisteravond lekker even met Lara zitten mariokarten in plaats van een verhaaltje bloggen. En toen lagen we dus ineens al om 11 uur in bed. Nou kwam dat ook omdat ik de hele dag al een barstende koppijn en een ongelooflijk stijve (lees pijnlijke) nek had (waaruit dan weer die hoofdpijn naar boven trok), dus ik was blij dat ik mijzelf weer onder de wol kon stoppen.

Nou vind ik dat hele social mediavrije verhaal wel lastig hoor. E-mail, telefoon en dus sms vallen niet onder social media. Nee, ik kan ook niet zomaar een etmaal zonder telefoon of e-mail. Niet omdat ik dat niet zou willen, maar hoe weet ik dan dat Femke ziek is en niet kan komen, of dat de bijlessen van Nina nog een vervolg krijgen? Hoe verstuur ik dan de facturen en overleg ik even met een docent? Nee, een gesprek voeren is toegestaan, ook over de telefoon of via de mail.

Internetten mag natuurlijk ook. Ik zoek veel dingen op (hoe zeg ik -na bijna 20 jaar lidmaatschap- de VARA-gids op bijvoorbeeld), bankier via het net en werk tussendoor aan mijn website.

Social-Media-Icons.gif
Maar dan is daar dat schimmige gebied. Ik mag niet bloggen, maar ik krijg in mijn mail wel meldingen van andere bloggers of nieuwsbrieven met soortgelijke inhoud. Bloggen is gebruik maken van social media, maar een boek lezen niet. Een E-boek mag dus ook. Ik voel me dus niet schuldig als ik een nieuwsbrief lees, waarin dan eigenlijk toch een soort blog is opgenomen.

Pinterest is uit den boze, maar ik ontvang dan wel weer mailtjes waarin ik gewezen word op de pins die mijn facebookvrienden posten. Ik klik er natuurlijk niet op, want dat mag niet, maar toch heb ik dan alweer van alles gezien. Datzelfde geldt voor tweets. Ook daarover krijg ik regelmatig mailtjes. Vaak kan het me weinig schelen wat andere mensen twitteren, maar een enkele keer kom je nog wel eens iets interessants tegen. En aangezien nieuwsgierige mensen stevig in het leven staan, klik ik daar nog wel eens op. Gister dus niet, maar je zit dan wel op het randje.

En het meest lastige vind ik whatsapp. Op mijn telefoon hoor ik niet het verschil tussen een sms’je en een whatsappje. Dat maakt me ook helemaal niet uit, want wat mij betreft is een whatsappje gewoon een gratis sms’je. Het enige verschil (buiten de kosten) is dat je er een internetverbinding voor nodig hebt. Natuurlijk begrijp ik wel dat op dit moment veel mensen (vooral jonge mensen) whatsapp gebruiken om de hele tijd flauwekul over en weer te sturen, maar dat doe ik natuurlijk niet. Ik zit ook alleen maar in functionele groepsapps. Ja kinderen, die zijn er ook!

Maar goed, ik denk dat ik vooral gister dat extra uurtje slaap heb meegepakt omdat ik niet op facebook heb gekeken. Niet dat ik er veel rondhang, maar voordat je alles wat gedurende de dag op je startpagina is geplaatst even bijlangs bent gescrolld, ben je toch snel een uurtje verder. En gister stond mijn wekker op 6 uur (CNCH, maar ik ben niet geweest omdat ik zo gammel was) en die was ik vergeten uit te zetten, dus ja hoor, vanmorgen werd ik om 6 uur wakker gerammeld. Hoewel ik nog wel even ben blijven liggen, heb ik niet echt meer geslapen en vandaar dat ik nu voor achten al een verhaaltje schrijf, dat ik straks na twaalven online gooi.

Zou het dan toch zo zijn, dat ik door social media te negeren, meer tijd heb voor social media-activiteiten?

Léia

Advertenties

Excuus dat ik gister niks geplaatst heb: geen internetverbinding!

Een tijdje terug heb ik deelgenomen aan de Hema blogacademy. Maar de Hema vond het niks en toen ik doorkreeg dat ze eigenlijk alleen mensen zochten die reclame voor ze gingen maken, ben ik er meteen weer mee gestopt. Daar had ik geen zin in, ik wilde gewoon vertellen over mijn avonturen en over de mensen bij de Hema.

Nou vond ik toevallig de afgelopen week de blogjes die ik had opgestuurd (en die waren afgekeurd). Zonde. Vandaar dat ik ze hier nu even plaats. Mijn tHEMA was:

Mevrouw Smit gaat naar de

 hema

Op mijn eigen bescheiden blogje, waar ik soms wel 20 bezoekers heb (!), vertel ik over de dingen om me heen. De dingen die het leven zo leuk maken. Soms een beetje belerend, soms wat emotioneel en soms wat overpeinzend. Het feit dat ik maximaal 20 kijkers haal, zegt denk ik genoeg over mijn vaardigheden. Dus ging ik naar de Hema blog Academy.

Voordat dit event plaatsvond, schreef ik nog op mijn blogje dat ik echt een Hema-meisje was, maar dat bleek een vergissing. Gister zat ik met zo’n 989 échte Hema-meisjes in een enorme zaal… Op nog een stuk of 10 oudere dames en mannen na; alleen maar meisjes! Van een andere generatie. Normaal gesproken zit ik nooit verlegen om een praatje, maar om mij heen werd alleen met de smartphone geconverseerd. Ik heb na afloop een paar kattige woorden gewisseld in de rij voor het toilet (maar ik moest dan ook heel nodig!), meer niet.

En ik had me nog wel zo goed voorbereid. Ik had verschillende websites gegoogeld over het eten van een tom pouce, ja, zelfs een instructiefilmpje bekeken. Niet dat dat heeft geholpen, want de tom poucen werden geserveerd zonder schoteltje en zonder vorkje (laat staan mesje). Makkelijk toch? Nee hoor, bij mij ging een flinke kwatsj roomvulling (overigens van uitstekende Hema-kwaliteit) direct tegen de vloer. Zo onopvallend mogelijk ben ik door de hurken gezakt en heb met een servet (overigens ook van uitstekende Hema-kwaliteit) gepoogd de vloer schoon te krijgen. Met dank aan de telefoontjes denk ik overigens niet dat iemand dit genante incident heeft opgemerkt.

Het was een uiterst leerzame middag, alleen… om een blog te schrijven moet je een niche (specifieke, kleine sector waarin producten of diensten worden geproduceerd en afgezet, red.) hebben. Mijn eerdere verwondering over de hoge hakken, de zorgvuldig uitgekozen ensembles en de enorme hoeveelheid make-up die er die ochtend door mijn mede-kandidaatbloggers was omgezet, deden mij vermoeden dat het merendeel van de dames hun niches in mode en verzorging gingen zoeken. Ikzelf had wat uit de kledingbult gerukt dat er niet al te gekreukt uitzag en nog redelijk fris rook en omdat ik de hond nog had uitgelaten voor ik naar het station vertrok, en ik was vergeten mijn schoenen om te wisselen, zat ik daar met mijn eigengebreide sokken in pseudo-sneakers (en lekker warme voeten).

Van sommige dames had ik, gezien hun postuur en het ontbreken van een overdaad aan eerdergenoemde items, het idee dat ze zich op voeding gingen storten (en wel zodra ze het pand hadden verlaten). Ook niks voor mij, want als ik ga bloggen heb ik al helemaal geen tijd meer om eten te koken.

Gelukkig hoef ik geen internationale blogdiva te worden. Ik wilde schrijven over de mensen in de Hema en wat mij overkomt als ik in de Hema ben. En er overkomt mij altijd wel wat (en niet alleen maar bij de Hema). En dat ga ik dus ook maar doen.

Mevrouw Smit gaat naar de Hema…