Archives for posts with tag: Hotel Heidehof

Vanmorgen waren we een boottochtje aan het plannen. Ik heb het er in mijn blog ontbijtzeilen al eens over gehad; ieder jaar gaan we met de CNCH (mijn ontbijtnetwerkclub) een keertje heel vroeg zeilen met Kees Koppenaal en zijn vrouw Marjan, in hun prachtige Helsingor boot.

kees boot

Inmiddels hebben we bij de club ook wat nieuwe leden en eentje wilde wel het water op, maar niet scheef… En zeilboten gaan nog wel eens scheef. “Welnee joh,” riep ik: “dit is een hele grote mooie boot en zo scheef gaat die niet”. Ik rende naar de dichtstbijzijnde computer en googelde even op “Kees Koppenaal Helsingor” en tot mijn opperste verbazing leverde die combinatie geen enkele foto van Kees, en maar eentje van de boot. Voor de rest waren het foto’s van andere CNCH-leden (deels op die boot) en een paar van mij… Van mijn bureau, van mijn eimetkaasenabrikozenjampannenkoek en zelfs eentje van mij in bed, knuffelend met de hond!

Oi! Ik heb me wel eens afgevraagd waarom ik nog steeds regelmatig bezoekers kreeg op mijn blog, terwijl ik de laatste tijd niet zo vaak meer schreef, maar dat is het dus! Al die foto’s waren afkomstig van mijn blogs… En een deel van de foto’s was gelinkt aan Hotel Heidehof, waar ik me op dat moment bevond…

Ik heb niets te verbergen en de dingen die ik op mijn blog zet, ja, die zijn ook gewoon bedoeld om te lezen, maar van zo’n foto van mij in bed met een slapende hond ernaast krijg je toch een ander beeld als je het uit de context haalt.
Ik weet het, daar moet je beter over nadenken. En laat ik daar nou weer eens geen zin in hebben?! We moeten tegenwoordig zo oppassen wat we zeggen, schrijven, op de foto zetten, of op een blog… Niet dat we iets verkeerds doen, maar je weet nooit wat de mensen ervan maken. Nou, ze maken maar. Zolang er nog mensen zijn die het gewoon leuk vinden, wil ik graag gewoon kunnen zeggen wat ik kwijt wil.

high tea

Ik moet toch verdorie gewoon kunnen laten zien dat ik leef, met alles wat daarbij hoort. Ja toch?

Léia

 

Het eerste wat ik vanmorgen dacht, was: “Welke idioot belt mij nou om kwart over 7 wakker?” En mijn tweede gedachte was: “Oh KUT!  Ik heb me verslapen!”
Ja, zulke lelijke dingen denk ik dan ja. Als je mensen echt wilt leren kennen, dan moet je ze wakker maken: dan laten ze hun ware zelf zien. Nou, dit ben ik dus. Betrapt!

Ik had de wekker speciaal een kwartiertje eerder gezet, omdat De Eese net iets verder is dan Hotel Heidehof, ik had al bedacht wat ik aan zou trekken, ik had de club nog even een routebeschrijving gestuurd, als beloofd; ik was er helemaal klaar voor.
Nou is het zo dat als ik iets belangrijks heb en ik ben bang dat ik me ga verslapen, dat ik dan om het uur ongeveer wakker ben. Dat is nooit echt fijn opstaan. Maar omdat ik de laatste tijd me eigenlijk nooit meer verslapen heb op donderdag en ik vaak de woensdagnacht niet meer dan 4 of 5 uurtjes slaap (dat haal ik dan donderdagnacht wel weer in), had ik er het volste vertrouwen in dat ik op tijd wakker zou zijn en ik heb dan ook heerlijk geslapen.

Tot vanmorgen mijn telefoon ging. Nooit een wekker gehoord, maar zelfs de hond was wakker geworden van mijn mobieltje. En dat ligt niet eens op mijn slaapkamer (want dat is heel erg ongezond en slecht voor je nachtrust)!
Mijn hond overigens is een uitstekende waakhond (voor zover het postbodes en andere brievenbusbedreigers betreft), maar een wekhond is het beslist niet. Ze komt me wel vertellen dat ze wakker is, maar direct daarna…

wekhond.jpg

Het had ook weinig zin meer om nog halsoverdekop te vertrekken (ik kon deze keer moeilijk in mijn ponnetje, met alleen een joggingbroek, een jas en een paar rubberlaarzen het huis uit), want tegen de tijd dat ik aan zou komen, was het ontbijtbuffet ongetwijfeld al leeggeplunderd.

Voor wie denkt dat ik natuurlijk vanwege al het gedoe van de afgelopen dagen stiekem niet van plan was om te gaan, die kent me nog niet zo goed. Dat zou ik zeker nooit doen!
Maar het kan natuurlijk wel zijn dat Freud er iets mee te maken heeft gehad…

Ik vroeg nog of iemand een paar foto’s wilde maken en prompt kreeg ik dit:

eese ontbijt

“Lekker ontbijt hoor”

Nou, voor straf heb ik niet ontbeten, maar mijn beroemde ei-kaas-met-abrikozenjamhapje voor de lunch, ging er anders ook best in.

kaaseiabrikoos

Balen zeg. Hopelijk krijg je via de CNCH-facebookpagina van iemand anders deze keer een verslagje?

Léia

 

Nou, het was mijn dag wel weer zeg. Nadat ik gister een berichtje had gekregen van het bestuur van die club waar ik altijd zo over op loop te geven, dat we komende donderdag een besloten bijeenkomst gingen hebben, terwijl ik verdomme vorige week donderdag de halve dag bezig geweest ben om een nieuwsbrief te schrijven, met daarin een interview dat we stante pede hadden geregeld met de manager van Hotel Heidehof, zodat de nieuwsbrief op tijd uit kon, omdat we gasten uitnodigden voor het ontbijt deze week in het nieuwe Fletcherhotel De Eese, hhhhuhh, besloot ik vanmorgen mijn onvrede te uiten, want blijkbaar had het bestuur, 3 man sterk, het niet nodig gevonden om de tekst die ik dezelfde donderdag nog had gemaild, even door te lezen.

Zelfs nadat ik gedeeld had dat ik er tamelijk gefrustreerd van was, nam nog niemand de moeite om te kijken wat er nou mis was gegaan; waar maakte ik me nou weer zo druk over? En het ergste vond ik nog wel, dat boven het mailtje niet eens mijn naam stond, maar die van een ander lid van de CNCH. Tsjonge jonge, nee, dan maak je wel indruk…

Maar goed, als mensen dan toch niet de moeite nemen om de tekst te lezen, dan kan die nieuwsbrief er wel uit toch? Dus ging ik degene bellen (nam niet op) en mailen die de nieuwsbrief zou versturen. Ga je gang, zei ik, (maar ik was nog steeds boos:) niemand leest het toch, dus gasten zullen er wel niet komen! Maar ook deze persoon begreep niet waar ik me zo druk over maakte, want ook hij had mijn mail helemaal niet gelezen. En vandaar dat die nieuwsbrief er dus ook nog steeds niet uit is, terwijl donderdagochtend al de bewuste bijeenkomst is.

Het lijkt me toch helemaal niet zo moeilijk om te begrijpen dat ik behoorlijk pissig was? Ben. Ik heb verdorie toch ook wel wat anders te doen dan voor de kat z’n kut nieuwsbrieven te schrijven? Een klein beetje respect voor mijn inspanningen zou ik best wel waarderen.

Nou vooruit, vanavond had ik “Vergroot je kans op werk”-evenement van What the Fean. Ik had de organisatie ontmoet tijdens het Maatschappelijk Betrokken Ondernemen in het Posthuis vorig jaar, en ik had aangeboden iets leuks voor ze te gaan doen. Dat liep al niet helemaal soepel, maar nou ja, uiteindelijk hadden we (na een telefoontje door mij) bedacht dat ik wel sollicitatiegesprekjes kon voeren met jongeren op zoek naar werk.

Dus ik heb mij helemaal opgetut en opgedirkt en toen ik aankwam bij Sportstad, lag er al een badge op me te wachten. Waarschijnlijk omdat ik nog gebeld had, want er stonden ook een mannetje of 4 klaar om zich te verontschuldigen voor het feit dat ik helemaal niet was opgenomen in het programmaboekje. De jongeren die binnenkwamen en het boekje onder ogen kregen, vonden mij er dus niet in terug. Ter compensatie had ik wel een tafeltje gekregen direct bij de ingang en gelukkig had ik wat gezelligheid meegenomen en een ‘postertje’ dat je bij mij een sollicitatiegesprek kon oefenen.

Niet dat ik heel erg veel animo had verwacht, maar ik kon ook maar 6 mensen bedienen, vanwege het tijdsbestek. Het eerste kwartier ging voorbij en op mijn intekenlijstje schreef ik bij de bovenste regel ‘Kennis Making’ onder ‘naam’. Gelukkig meldden zich toen twee meisjes, met wie ik eerst een sollicitatiegesprekje heb gedaan en daarna nog een poosje na heb zitten praten over solliciteren in het algemeen. Vrij snel nadat de meisjes weer verder gingen, kwam er een jongeman die graag mijn mening wilde over zijn CV. Leuke jongen, wist alles van gitaren en muziek was zijn passie. Goed gesprek. En toen was het al 9 uur.

wij.jpg

Thuisgekomen moest ik toch even weer wennen aan het idee dat om de een of andere reden mensen me niet de moeite waard vinden om m’n mail te lezen, of m’n nieuwsbrief, of om m’n deelname aan een werkevenement te vermelden in een boekje. Karma hits me in the face again.

En gelukkig is daar dan mijn hondje. Die vergeet mij niet, dat komt gelukkig niet bij haar op. En lezen kan ze toch ook niet…

Léia

Het was weer een daverende donderdag. Voor mij begon het een beetje later dan gepland, want hoewel mijn wekker om 10 over 6 een superirritant piepgeluidje had moeten laten horen, werd ik pas om kwart voor 7 wakker. En ja, kwart voor 7 begint de bijeenkomst van de CNCH.

Even flink doorpakken en ik kon nog net achteraan sluiten bij de rij voor het ontbijtbuffet. Pfjoeh, niks gemist gelukkig.

ijsbus

Piri deed het trainingsmomentje. Piri maakt eerlijk en heerlijk ambachtelijk ijs, van de melk van Buurvrouw Durkje. En ze hield een vreselijk leuk verhaal over de smaaksensatie van ijs. Korte samenvatting: ijs is het lekkerst op een klein wit lepeltje. En als je wilt afvallen, dan moet je met een rode lepel gaan eten. Echt waar! Natuurlijk vertelde ze nog veel meer interessante wetenswaardigheden, maar hé, ik zeg het zo vaak: gewoon eens lang komen, dan krijg je het uit de eerste hand.

bart kort.jpg

Ook kreeg ons allernieuwste lid, Bart Kort, van Bouwbedrijf Kort uit Rottum, de gelegenheid om zijn bedrijf in 10 minuten te presenteren. Zo, die man heeft een mooie dingen gemaakt, van dat ouderwetse vakwerk! Daar hou ik van. Jammer dat ik een huurhuis heb, want je zou zowaar alleen maar voor de aardigheid iets laten verbouwen: een fraaie dakkapel, een zonnige serre, of een aanbouwkeuken, Bart Kort kan dat allemaal voor je doen.

En natuurlijk hebben we de laatste puntjes op de i van volgende weeks Grote Netwerkontbijt gezet. Ik weet niet of ik het al mag verklappen, maar volgende week is ook wethoudster Coby van der Laan aanwezig! Jaja, het is niet alleen maar gezelligheid bij de CNCH, we doen ook aan serieuze zaken.

Volgende week donderdag, 31 maart, kwart voor 7, Hotel Heidehof, wees welkom!

Léia

Het was weer zover. Donderdagochtend 7 uur, netwerken. Vroeg, maar ideaal, want om half 9 heb je goed ontbeten, je vrienden gesproken, je handel gepromoot en dus ben je helemaal klaar voor je werkdag.

En daarnaast leer je er ook nog het een en ander. Neem nou Meilo. Meilo doet in ledlampen. Nou dacht ik altijd dat ledverlichting van die kouwe lampjes waren, van dat kouwe blauwe licht, maar dat is dus helemaaal niet zo! Meilo haalt ledlampen van uitstekende kwaliteit uit China. Niet zomaar bij een of ander malafide internetbedrijfje, maar echt gewoon bij een zelf bezocht bedrijf in China. En er is met led heel veel mogelijk. Eigenlijk is met led álles wel mogelijk. Maar nu komt het:

Ledverlichting geeft een enorme besparing. Inderdaad, het kost een paar centen om het aan te schaffen, maar die kosten heb je er bij normaal gebruik binnen een jaar weer uit. En dan ga je dus grof besparen. En ik zeg het nog maar een keer: mits je een goeie kwaliteit lampen koopt. Bijvoorbeeld bij Meilo (van Meipos ledverlichting).

meipos-meilo-kees.jpg

En dit soort besparing is voor iedereen mogelijk. Als particulier shop je wat rond in de webshop, en voor bedrijven is het helemaal ideaal, want heel vaak is er ook nog wel wat subsidie te scoren. Daar weet Meilo ook alles van. Uit ervaring weet ik bovendien dat investeren in je bedrijf veel makkelijker gaat dan geld uitgeven voor jezelf, zelfs al weet je dat het zich snel genoeg terugbetaalt.

En als je wilt kennismaken met Meilo, dan kom je toch gewoon een keertje langs op donderdagochtend? Hotel Heidehof, CNCH (Commerciële NetwerkClub Heerenveen). Daar ben ik ook, en nog een stuk of 20 collega-ondernemers. Geweldig leuke club.

Zie je volgende week, Léia

Vanmorgen heb ik het allerheerlijkste ijs geproefd bij mijn ontbijt!

Huh? Jazeker, bij de CNCH (de Commerciële NetwerkClub Heerenveen) zit ook Piri Schaaper. Van ijsmakerij Tikje Anders. En aangezien het Piri haar beurt was om het trainingsmomentje te verzorgen, kregen wij een geschiedenislesje over consumptie-ijs. Natuurlijk werd de les verrijkt met overheerlijke voorbeelden. Geen vanille-ijs, of chocolade-ijs of aardbeienijs (hoewel ik daar eigenlijk ook al een fan van ben), want Piri’s ijsmakerij heet natuurlijk niet voor niks ‘Tikje Anders’. Voor de gelegenheid mochten wij proeven van gevulde speculaasijs, pepernotenijs en straciatella-met-wafeltjesijs. Maar het allerlekkerste was het karnemelkijs. Heerlijk zacht en fris. Vurrukkulluk. En ik hou niet eens van karnemelk!
Met een beetje geluk kan iedereen dit overheerlijke ijs binnenkort proeven, want ze had het speciaal gemaakt voor ’t Gerecht waar het binnenkort wellicht als toetje op de kaart komt te staan!

tikje anders

Het is werkelijk ongelooflijk. Dat iemand die zo slecht vroeg op kan staan als ik, elke donderdag braaf om 7 uur ’s ochtends buiten de deur gaat ontbijten. Lekker hoor, dat wel, in Hotel Heidehof no less. En natuurlijk gaat het niet om het eten. En ook niet alleen maar om de gezelligheid. En ook niet omdat Piri ijs meeneemt, of Durkje kaas, of Jaap ham; we hebben zelfs wel eens een champagne-ontbijt gehad. Uiteindelijk gaat het om het netwerken. Of ‘de Handel’ zoals de mannen het graag noemen.

Maar met dat overheerlijke ijs erbij, ach, die handel die komt vanzelf wel…

Léia

PS Ook van dat heerlijke ijs proeven?Piri maakt ook ijstaarten en tulbanden, heerlijk voor na het kerstdiner!!
http://www.ijsmakerijtikjeanders.nl/

Toen ik 3 jaar geleden begon met Mevrouw Smit en ik nog druk bezig was het pand aan de Burgemeester Falkenaweg op te knappen, stapte de bovenbuurvrouw bij mij binnen. Nelleke Breukink, Shiatsu lerares en masseuse.

nelleke

Nelleke had haar praktijk op de zolder en ik was haar al een keertje eerder tegengekomen op de gang. Zeg, zei Nelleke, ik zit bij een netwerkclub hier in Heerenveen, is dat niet ook wat voor jou? Ach weet je, ik zat daar net, je wilt niet gelijk je bovenbuurvrouw tegen je in het harnas jagen, dus ik vertelde enthousiast dat me dat best leuk leek ja.
Ontbijtclub. Oooh. ’s Morgens om kwart voor zeven. OOOOH!! (NEEE dacht ik erbij). Ik zal me daar een beetje gek zijn zeg. Het voordeel van mijn werk is dat ik eigenlijk nooit voor elven hoef te beginnen. Daar staat tegenover dat ik ’s avonds soms tot 10 uur moet doorwerken, maar dat vind ik geen probleem. Ik ben een avondmens, zeker geen ontbijtmens.

Maar Nelleke liet zich niet zomaar afpoeieren. Of ik donderdag meeging. Ja, sprak ik aarzelend, even kijken of ik tijd heb donderdag. Tuurlijk, zei ze, dat was nou juist zo fijn van een ontbijtnetwerk. Negen uur zat iedereen weer achter zijn bureau, of onder de koeien, of op de ladder… Ja, dan ben je even uitgesmoest, dus vooruit maar, de volgende ochtend om kwart voor 7 meldde ik mij in Hotel Heidehof, bij de CNCH, de commerciële netwerkclub Heerenveen. En op een paar donderdagen na (ja, ik heb me inderdaad wel eens verslapen), heb ik daar tot nu toe elke week heerlijk ontbeten. Bij mijn club.

Ik zal het maar eerlijk zeggen: ik ben niet zo goed in netwerken. Zomaar op iemand afstappen, praatje maken, kijken of je iets voor elkaar kunt betekenen… Meestal is het een borrel en wat slap geouwehoer. Maar bij het ontbijt geen borrels en hoewel we het wel heel gezellig hebben, is er geen sprake van slap geouwehoer. Iedere gast of nieuwkomer wordt hartelijk ontvangen en krijgt de gelegenheid om de groep te vertellen waar hij of zij zich mee bezighoudt. En als je een vraag hebt, dan is de kans groot dat er direct iemand is die je een eind op weg kan helpen.

durkje

Een warm bad, noemt Durkje (van kaasboerderij Buurvrouw Durkje) het. Een vriendenclub noem ik het.
Het is de bedoeling dat je regelmatig een gast meeneemt, die dan gratis mee mag ontbijten. Nou heb ik in mijn branche niet veel contact met andere ondernemers (eerst maar even die school afmaken), dus veel gasten heb ik nog niet meegebracht, maar toch kan ik regelmatig iets doen voor de anderen. Het is ook heel fijn dat je mensen kent en vertrouwt, bij wie je je verzekeringen kunt onderbrengen, die een folder voor je kunnen ontwerpen, die fantastisch lekker en verantwoord vlees kunnen leveren, die goddelijk ijs maken of je telefoonabonnementen kunnen optimaliseren.

En hoewel ik nog niet heel veel klandizie heb gehad vanuit de club (je moet maar net kinderen hebben in die leeftijd en die dan ook nog studiebegeleiding nodig hebben…) heeft het me de eerste twee jaar voldoende omzet opgeleverd om m’n contributie van te kunnen betalen. Voor mij is het vooral het contact met de andere ondernemers. Ervaringen delen, advies aan elkaar kunnen vragen, elkaar kunnen helpen met een zoekvraag (ik heb via via dat fantastische bureau gekregen waar ik naar op zoek was!)

IMG_0241

en niet te vergeten de jaarlijkse uitstapjes. Oh heerlijk, binnenkort gaan we weer ontbijtzeilen met Kees Koppenaal (van Klassiek Zeilen.nl).,

kees boot

Als je mij een plezier wilt doen, en vooral ook jezelf, ga dan een keertje met me mee. Toch eerst nog even wat meer weten? http://www.CNCH.nl. Daar sta ik ook bij.

Léia