Archives for posts with tag: hoofdpijn

Donderdag schreef ik nog in mijn dagboek: “Het is eindelijk zomer. Ik zit te genieten in de schaduw van mijn fantastische eikenboom, op mijn schommelbankje, in het traditionele korte spijkerrokje (dat ik weliswaar nauwelijks meer dicht krijg, maar eerder is het geen zomer).”  Wat was het fijn. Even.

Maar ik ben allergisch voor de warmte. Echt, ik krijg acuut ‘een zwaar hoofd’. Dat is nog net geen hoofdpijn, maar dan moet ik wel heel erg gaan oppassen. Zeker niet in de brandende zon gaan zitten, regelmatig koelen (kop in de koelkast werkt al prima), en rustig aan doen.

En laat dat nou net niet in mijn planning passen… Ik wilde schoonmaken en schuren en dozen versjouwen en het plafond verven en de tuin onderhanden nemen! Paracetamol biedt weinig soelaas, evenmin als ibuprofen. En ik werd vannacht om de haverklap wakker, alleen maar om te constateren dat mijn hoofd nog steeds niet van plan was om mee te gaan werken aan een vrolijke, actieve dag.

meer van lenten

Dit is het terras van Het Meer van Lenten in Terhorne

Bah. Er zit niets anders op. Een terrasje onder een grote parasol, liefst ergens bij het water, waar nog zo’n lekker windje je huid verkoelt, liptonice met een schijfje citroen en een luchtige jurk.
Gelukkig is dit Nederland. Voor je het weet regent het weer pijpestelen en kan ik fijn mijn plafonnetje witten….

Léia

Advertenties

Vanmorgen kreeg ik van een bevriende blogster bericht dat er een campagne was gestart, omdat er in Nederland 140.000 mensen schijnen rond te lopen met de ziekte Coeliakie, zonder dat ze het weten!

coeliakie.png

Laat ik even beginnen te zeggen dat ik altijd dacht dat je dan koeliakkie had. Geen idee wat het was, maar ‘koelie jakkie’, is best een grappig woord. Nou, zo grappig is het helemaal niet, want behalve dat het een akelige auto-immuunziekte is, spreek je het volgens Marga van Praag ook nog eens uit als: seuliaakíe, met de klemtoon op de kie. Nou, dat vind ik dan wel weer interessant.

gluten.jpg

Coeliakie is een glutenallergie en als je het hebt voel je je eigenlijk altijd akelig. Op de website hebikcoeliakie.nl vertelt Marga precies wat het is en je kunt er ook een test doen om te kijken of jij wellicht ook een van die 140.000 mensen bent. Die test heb ik natuurlijk gedaan en ik kan jullie nu het heuglijke nieuws vertellen dat ik, ondanks mijn dikke opgeblazen buikgedeelte, geen coeliakie heb. Misschien wel wat anders, maar geen coeliakie.

darmen.jpg

Nou eet ik ook al weinig gluten, want die zitten vooral in brood en pasta en dat soort gespuis en dat eet ik al zelden, dus misschien misschien is dat mijn redding (ik ben namelijk ook echt een stuk minder winderig en heb een veel mooiere ontlasting – ja sorry, dit gaat nu even over maag- en darmtoestanden – dan voor ik mijn eetpatroon veranderde). Al die suikers en koolhydraten en nu ook die gluten, die doen een mens blijkbaar weinig goed.

Maar goed, als jij je vaak niet lekker voelt en wel regelmatig akelige gevoelens hebt in de buikstreek (maar ook hoofdpijn en chronische vermoeidheid horen tot de symptomen) is het wellicht de moeite waard om even op die website te gaan kijken: hebikcoeliakie.nl

En nu niet meer koeliakkie zeggen…

Léia

 

Ik werd vanmorgen wakker, veel te vroeg naar mijn smaak, met een sleurende hoofdpijn. Ik noem het pijn aan mijn hersenstam, want het kruipt dan zo vanuit je nek omhoog.

Geen wonder natuurlijk, na al die frustraties van gister. En nadat ik gisteravond mijn blogje had gepost, dacht ik: Zal je altijd zien, nooit kijken ze op facebook, lezen ze je blog,  of openen ze je mail, maar déze, die lezen ze dan natuurlijk wél! Nou, en als iemand er iets van durft te zeggen, dan…. Volgens mijn heb ik trouwens over dat hele incident maar 1 zinnetje geschreven. Afijn, daar krijg ik dan toch ook wel hoofdpijn van.

Ik lag te overwegen of ik een aspirientje (gek dat we die dingen nog steeds zo noemen, terwijl het natuurlijk paracetamol heet, of ibuprofen) zou nemen, maar ja, dan moet je eigenlijk eerst even iets eten en ik had nog geen zin om op te staan,   toen ik ineens een vertrouwd, edoch vervelend geluid hoorde. De vuilniswagen!

De gemeente Heerenveen heeft sinds nog niet zo lang een nieuwe vuilnisregeling ingevoerd, waarbij de grijze container nog maar 1x in de drie weken wordt geleegd. Hoe onhandig is dat! Om de week, dat kun je nog onthouden: vorige week de groene, dan deze week de grijze. Maar twee keer groen en één keer grijs… Dat is alleen nog te volgen voor mensen met een Omrin-app op de telefoon, net als ik.

vuilnisbak.jpg

Dus toen ik gister de deur uitging naar Sportstad en ik net een berichtje kreeg dat vandaag de grijze container zou worden geleegd, dacht ik nog: Oh jee, dan moet ik straks, als ik terugkom, meteen maar even in mijn nette pakje de bak bij de weg zetten…
En toen ik thuis kwam, smeet ik mijn jas op een stoel, liet de tassen op de vloer zakken en ging linea recta naar boven om daar knus met de hond op de bank mijn McKroketje op te gaan eten. Nee, deze week heb ik even geen Hello Fresh-doos.

Tot overmaat van ramp was ik de vorige keer de vuilnisbak ook al vergeten; er zat dus voor 6 weken afval in die container! Met hoofdpijn en al ben ik mijn bed uitgesprongen, joggingbroek aan, jas aan (over m’n ponnetje), laarzen aan (de blote voetjes) en rennen met die bak! Ik kon de vuilniswagen nog inhalen voor hij de straat uit reed. Daar stond ik te hijgen met mijn oprechte ‘just out of bed-look’.
Het voordeel is natuurlijk dat je de bak dan ook direct weer mee terug kunt nemen…

Thuisgekomen klapte ik op een stoel om bij te komen, en begon gelijk te hoesten. Dit avontuur was net iets teveel voor mijn longen. Jemig, wat word ik oud!!
Het beste leek mij om de laarzen, de jas en de joggingbroek snel te lozen, en de ochtend opnieuw te starten. In mijn bed. Dat was een goed plan.

Na al die lieve berichtjes op facebook (nogmaals dank jongens!) is mijn hoofdpijn weer weggezakt en mijn longen doen ook weer normaal. Rustig aan oudje, je moet nog even mee…

Léia

foto

Ja, van zoiets simpels als schoonmaken kun je lelijke wonden overhouden. Zo ben ik vanavond tegen een glazen pui opgelopen. Tja, als het glas ook zo schoon is dat je niet meer kunt zien of een deur open of dicht is… Of dat je er gewoon op rekende dat ie open zou staan en er dan met je handen vol borden BAF! tegenaan knallen.

Het doet best zeer zal ik je vertellen. Het montuur van mijn bril (waar overigens verder niets aan mankeert, prima bril meneer Beenen) heeft zich in mijn voorhoofd gesneden. Tot bloedens toe, jawel.

En zoals mijn trouwe lezer weet: ik kan heel slecht tegen warm weer. En vandaag was het warm. Dus ik was de hele dag niet lekker en had óf hoofdpijn, of zo’n op de loer liggende hoofdpijn. Gelukkig, naarmate de avond frisser werd (en ik eventjes op bed had gelegen) knapte ik weer helemaal op.

Tot ik tegen die deur op knalde. Dus. Gelukkig zijn wij gezegend met een lichaam dat dit soort verwondingen heel prima zelf weer kan genezen. Ik zou zeggen lief lijf: doe je best!

Léia