Archives for posts with tag: Hema

Ik ben niet echt een facebookfan (meer). Op een gegeven moment werd ik echt misselijk van altijd maar weer diezelfde reclameacties die voorbij kwamen en boos op mezelf omdat ik de verleiding slecht kon weerstaan om filmpjes die aangekondigd werden als vreselijk leuk, vreselijk zielig, of gewoon vreselijk, toch even te bekijken. Waarna je dan minuten van je kostbare tijd zit te wachten tot er na de reclame ook nog echt iets upload wat er zo vreselijk, leuk of zielig is….

Mijn vrienden hebben blijkbaar een beetje hetzelfde, want van hen zie ik ook weinig interessants meer voorbij komen. Niet dat dat voorheen wel het geval was; al die eindeloze fotootjes over wat mensen op hun bord hebben liggen, vreemde poses van hun hond of de kat van de buren, en fantastische sneeuwpanorama’s (de enige reden dat ik blij ben dat het even geen winter is), daar hebben we met z’n allen geloof ik ook al de buik van vol.

Wel vraag ik me af: hadden die mensen dan ook altijd de telefoon paraat om een fotootje te schieten van wat er op hun pad (of op hun bord) kwam? Ik heb dat in ieder geval nooit, zeker niet als ik met de hond uitga of even naar de brievenbus, of naar de Lidl om een bakje Kip Samurai.
En gister was dat heel erg jammer… Niet dat ik een foto gemaakt zou hebben (ik had er waarschijnlijk niet aan gedacht), maar als ik dat gedaan had, dan had ik hem je nu zo graag willen laten zien.

Ik kwam namelijk Eduard tegen. Eduard heb ik 4 jaar geleden les gegeven. Toen was het al een schat van een jongen, die tafels vol met Franse woordjes plakte (alleen maar omdat hij z’n Franse lerares een plezier wilde doen), die een hele schaal met pepernoten op mocht eten omdat hij alles goed had (en toen ’s avonds geen eten meer lustte omdat hij zo misselijk was), die aan atletiek deed en ik dat steeds verwarde met turnen (al dan niet opzettelijk) en die z’n rug vol liet zetten met zuignappen tijdens een bezoekje aan onze bovenbuurvrouw.

Zo’n jongen die je in je hart sluit en die je dan een jaar later tegenkomt met zijn moeder in de Hema en die je dan bijna niet herkent (z’n moeder herkende ik gelukkig wel meteen). Enorm gegroeid was ie, en z’n haar ook!

En gister zag ik hem weer. Hij zit nu op het Cios; hij droeg ook de voor ciossers karakteristieke sportbroek, reed op zo’n snel fietsje en inmiddels was hij meer dan een kop groter dan ik. Eduard. Ik had het kunnen weten; wat is dat een leuke jongeman geworden! Ik had hem jullie echt graag even willen laten zien, maar ik had geen telefoon mee. Who cares about Epke, wat kan die hele Ed Sheeran mij schelen, een selfie met Eduard, daar zou ik trots op zijn geweest. Echt waar…

Léia

Ik gister naar de Blokker om een nieuw suikerpotje, overtuigd als ik was dat ik het gesneuvelde exemplaar ooit (4 jaar geleden) daar had gekocht. Niet alleen verkochten ze dit servies niet meer, ze verkopen er ook geen suikerpotjes meer. Althans… de meeste serviezen hebben een kommetje ofzo waar je suiker in zou kunnen doen (vinnik onhandig) of een suiker- en melkstel, maar ik hoef geen melkkannetje. Wie de piep heeft er nog een melkkannetje naast de suikerpot op tafel staan?

Blijkbaar heeft die rage dat we allemaal minder suiker moeten gaan gebruiken, ertoe geleid dat ook niemand meer de moeite neemt om nog een suikerpotje te gaan bakken! Zo eentje met een dekseltje met een gaatje erin voor het lepeltje!

De lelijke plastic of roestvrijstalen exemplaren niet meegerekend, stond er welgeteld 1 suikerpotje bij de Blokker dat ik dan nog wel leuk vond, maar… Misschien dan bij de Xenos? Ooit heb ik dat nog de winkel genoemd waar ik zo blij van werd. Nou, daar hebben ze welgeteld O (nul) aardewerken suikerpotjes! Daar werd ik dus nu even helemaal niet blij van. En wat ze met de Hema gedaan hebben… Als je er nog íets kunt vinden; weinig serviesgoed en al helemaal niks leuks of iets wat op een suikerpotje leek.

Verder valt er in Heerenveen weinig aan servies te scoren, maar ik reed toevallig door Delfstrahuizen, langs een soort Winkel van Sinkel. ‘Warenhuis’ stond er nog op de gevel. En ze verkochten er ook plantjes en tuinartikelen, landbouwgereedschap, speelgoed, ja, van alles eigenlijk. Er was ook een hoekje met van dat schattige Engelse aardewerk. Met een blaadje waarop een suikerpotje en een melkkannetje (heel onpraktisch klein ook). Bij het theeservies. Maar geen losse suikerpotjes.

“Nou, dan moet ik maar op zoek naar een tubetje secondelijm”, verzuchtte ik tegen de verkoopster en in Delfstrahuizen komen ze dan nog niet op het idee dat zij dat óók in de winkel hebben liggen. Gelukkig liepen we erlangs. Vandaag maar eens proberen, al is mijn laatste superlijmavontuur niet helemaal vlekkeloos verlopen…

lijm

Léia

Excuus dat ik gister niks geplaatst heb: geen internetverbinding!

Een tijdje terug heb ik deelgenomen aan de Hema blogacademy. Maar de Hema vond het niks en toen ik doorkreeg dat ze eigenlijk alleen mensen zochten die reclame voor ze gingen maken, ben ik er meteen weer mee gestopt. Daar had ik geen zin in, ik wilde gewoon vertellen over mijn avonturen en over de mensen bij de Hema.

Nou vond ik toevallig de afgelopen week de blogjes die ik had opgestuurd (en die waren afgekeurd). Zonde. Vandaar dat ik ze hier nu even plaats. Mijn tHEMA was:

Mevrouw Smit gaat naar de

 hema

Op mijn eigen bescheiden blogje, waar ik soms wel 20 bezoekers heb (!), vertel ik over de dingen om me heen. De dingen die het leven zo leuk maken. Soms een beetje belerend, soms wat emotioneel en soms wat overpeinzend. Het feit dat ik maximaal 20 kijkers haal, zegt denk ik genoeg over mijn vaardigheden. Dus ging ik naar de Hema blog Academy.

Voordat dit event plaatsvond, schreef ik nog op mijn blogje dat ik echt een Hema-meisje was, maar dat bleek een vergissing. Gister zat ik met zo’n 989 échte Hema-meisjes in een enorme zaal… Op nog een stuk of 10 oudere dames en mannen na; alleen maar meisjes! Van een andere generatie. Normaal gesproken zit ik nooit verlegen om een praatje, maar om mij heen werd alleen met de smartphone geconverseerd. Ik heb na afloop een paar kattige woorden gewisseld in de rij voor het toilet (maar ik moest dan ook heel nodig!), meer niet.

En ik had me nog wel zo goed voorbereid. Ik had verschillende websites gegoogeld over het eten van een tom pouce, ja, zelfs een instructiefilmpje bekeken. Niet dat dat heeft geholpen, want de tom poucen werden geserveerd zonder schoteltje en zonder vorkje (laat staan mesje). Makkelijk toch? Nee hoor, bij mij ging een flinke kwatsj roomvulling (overigens van uitstekende Hema-kwaliteit) direct tegen de vloer. Zo onopvallend mogelijk ben ik door de hurken gezakt en heb met een servet (overigens ook van uitstekende Hema-kwaliteit) gepoogd de vloer schoon te krijgen. Met dank aan de telefoontjes denk ik overigens niet dat iemand dit genante incident heeft opgemerkt.

Het was een uiterst leerzame middag, alleen… om een blog te schrijven moet je een niche (specifieke, kleine sector waarin producten of diensten worden geproduceerd en afgezet, red.) hebben. Mijn eerdere verwondering over de hoge hakken, de zorgvuldig uitgekozen ensembles en de enorme hoeveelheid make-up die er die ochtend door mijn mede-kandidaatbloggers was omgezet, deden mij vermoeden dat het merendeel van de dames hun niches in mode en verzorging gingen zoeken. Ikzelf had wat uit de kledingbult gerukt dat er niet al te gekreukt uitzag en nog redelijk fris rook en omdat ik de hond nog had uitgelaten voor ik naar het station vertrok, en ik was vergeten mijn schoenen om te wisselen, zat ik daar met mijn eigengebreide sokken in pseudo-sneakers (en lekker warme voeten).

Van sommige dames had ik, gezien hun postuur en het ontbreken van een overdaad aan eerdergenoemde items, het idee dat ze zich op voeding gingen storten (en wel zodra ze het pand hadden verlaten). Ook niks voor mij, want als ik ga bloggen heb ik al helemaal geen tijd meer om eten te koken.

Gelukkig hoef ik geen internationale blogdiva te worden. Ik wilde schrijven over de mensen in de Hema en wat mij overkomt als ik in de Hema ben. En er overkomt mij altijd wel wat (en niet alleen maar bij de Hema). En dat ga ik dus ook maar doen.

Mevrouw Smit gaat naar de Hema…

Laten we het eens over TV-reclame hebben.

Er is een heleboel reclame op TV waar je je lekker aan kunt ergeren. Omdat het niet reëel is, omdat het overdreven is, omdat het zo stompzinnig is, en een enkele keer omdat het je persoonlijk kwetst. Dat kunnen die reclamemakers dan niet altijd helpen, maar soms raakt het je. Zo vind ik die HG-reclame erg irritant: “HG doet wat het belooft”. Nou, mooi niet! Ik had mijn gootsteen heftig verstopt en ik kocht zo’n dubbele wonder-gootsteenontstopper. Werkt gegarandeerd! En anders krijg je gegarandeerd je geld terug… Dat wilde ik dus maar eens gaan regelen, maar helaas had je dan behalve een kassabon, een paspoort en een waterdicht alibi, ook nog een verklaring nodig van een gediplomeerd ontstopper, die blijkbaar bij de ontstoppersdaad aanwezig had moeten zijn. Niks geld terug dus. HG doet wat het belooft, my ass!

Op dit moment stoor ik me ongelooflijk aan de Albelli-reclame. Natuurlijk, leuk om zo’n fotoboek te maken, moet je altijd doen. Bij Albelli, of bij de Hema, of om mijn part bij Snapfish, maar is het echt nodig om dan te vragen: “En hoe was jouw zomer?”

Nou, om te beginnen was het weer hier niet om naar huis te schrijven, had ik veel werk moeten doen voor mijn Mrs. Smith-project, maar om de een of andere reden is daar niet zo heel veel van terecht gekomen en het enige waar ik nog een beetje trots op terug kan zien, zijn de klusdagen bij mijn zus. En zelfs daar heb ik niet zo verschrikkelijk veel gepresteerd. Elke keer als die mokkel vraagt: “En hoe was jouw zomer?” heb ik de smoor in.

Zou het aantal zelfmoordpogingen na de zomer ook hoger zijn dan normaal? Net als met de Kerst? Al die gezellige kerstfilms, kerstliedjes, kerstreclames; als jouw Kerst er leeg en triest uitziet, terwijl je toch al wat depri bent (want anders had je ook wel wat leuks te doen met de Kerst), dan kan ik me best voorstellen dat je daardoor over het randje kiepert.

Reclames worden toch allemaal gescand door de reclamecode-commissie? Tegenwoordig wordt er niet meer gerookt in reclames, je ziet zelden iets te bloots, hoort nooit iemand lekker kwaad zijn of een potje stevig vloeken en zelfs de condoomreclame oogt nog zedelijk. Waarom is er dan niemand die er een beetje op let of eenzame of armlastige zielen niet al teveel gepijnigd worden?

Maar ja, ik snap het ook wel hoor. Dan krijg je natuurlijk ook een groepje dat zich stoort aan slechte teksten, aan dieren die ingezet worden met irritante kinderen, aan vrouwen die alleen kunnen koken met kant-en-klare braadzakken of pakjes en zakjes met poeiertjes voor mixjes en sausjes, aan mannen die te onhandig zijn in het huishouden en zelfs nog niet een pak soep kunnen opwarmen zonder hulp van een 7-jarige dochter en aan vrouwen die openlijk incontinent of vaginaal beschimmeld zijn.

Dus ik erger me nog maar even aan Albelli en die HG duo ontstopper koop ik nooit meer. Of misschien moet ik de afstandsbediening wat dichter bij de hand houden en sneller zappen zodra de reclame begint? Goed plan. Daar zouden ze eens reclame voor moeten maken.

Léia

Ik ben een generalist. Dat heb ik eens iemand horen zeggen die heel gelukkig was toen ze tot de conclusie kwam dat ze weliswaar nergens echt in gespecialiseerd was, maar dat ze van heel veel markten toch wel behoorlijk thuis was. Dat kan ook je kracht zijn. En aangezien ik Angela (want die was het) een fantastische vrouw vind en precies wist wat ze bedoelde, sluit ik me graag bij haar aan. Ik ben ook een generalist. Kijk maar op mijn website. Of is het een generaliste?

Ook wel iets om even over na te denken: stel nou dat de een of andere sukkel, waar ik absoluut niet mee geïdentificeerd zou willen worden, hetzelfde had beweerd. Zou ik dan ook van mezelf gezegd hebben dat ik een generaliste ben?

En waarom, mevrouw Smit, is dat nou zo interessant? Nou, het schijnt dat je voor een blog altijd een duidelijk thema moet kiezen. Kleren bijvoorbeeld, make-up, eten, je hobby, een stad, of de Hema. Voor degenen die nog niet eerder op mijn blog langskwamen: ik heb me ooit aangemeld als Hema-blogger. We kregen een hele dag blogles op de Hema-academy en tips van bloggers die inmiddels een waar blogbedrijf hadden en daar een lieve grijpstuiver aan over hielden. Ik had bedacht dat ik wekelijks een bezoekje zou brengen aan de Hema en dan een verhaaltje schrijven over de bezoekers. Er is immers altijd wel wat geks te beleven in de Hema. En zo niet, dan had ik wel wat verzonnen. Maar dat was de bedoeling niet. Nadat mijn eerste twee blogjes waren afgekeurd en ik eindelijk doorkreeg dat het de bedoeling was dat ik reclame ging maken voor de Hema, ben ik snel afgehaakt.

Een thema dus. Dat heb ik niet. Er zijn gewoon te veel dingen die ik leuk vind of waar ik wat over zou willen zeggen. Of schrijven. Want ik ben een generaliste. Om het evenwel niet al te chaotisch te maken, zal ik proberen de posts aan te laten sluiten bij de challenge. En dus gaat het nu een poosje over schrijven.

En nee, een generaliste is geen dictator, of dictatrice.

IMG_2897

In dit geval wel een directrice…

Ik heb de hele zomer doorgewerkt. Nou ja, gewerkt… ik was veel op mijn kantoor, want er moet ook in de zomer best veel gebeuren. Er blijft nogal wat liggen waar ik normaal gesproken niet aan toekom (de website bijvoorbeeld) en er moet het een en ander in orde gebracht worden voor het komende seizoen. En daarnaast zit ik dan gordijnen, stoelhoezen en dat soort dingen in elkaar te knutselen. In de zomervakantie natuurlijk wel wat relaxter dan wanneer het allemaal ‘even’ tussen de lessen door moet.

En in die relaxmodus scharrel ik nog wel eens wat over het internet. En dan lees ik wel eens wat in mijn mailbox, of ik zie iets grappigs op tv… en zo kan het gebeuren dat ik mij heb aangemeld als deelnemer van de Hema Academy voor een workshopdag bloggen. Niet direct omdat ik niet weet hoe ik zou moeten bloggen (hoewel tips natuurlijk altijd welkom zijn), of omdat ik dol ben op Tom Poucen (en ja, die krijg je op de Academy inderdaad direct bij binnenkomst aangeboden), maar vooral ook omdat je dan een plekje krijgt op het Hema platform. Oké, hoor ik mijn lezers en lezeressen denken, en wat is dat dan precies, een platform, wat kun je daarmee? Geen idee, maar toch leek een plaatsje op het Hema platform mij een fijne plek om te zijn. De Hema is namelijk onbetwist mijn favoriete winkel (en dat zeg ik niet alleen omdat ik inderdaad ben uitgenodigd om deel te nemen aan die Hema blog Academy). Je kunt het immers zo gek niet bedenken of ze hebben het bij de Hema. En dan is het van prima kwaliteit, voor weinig geld. Het is niet bijzonder, het is niet heel speciaal, het is niet sjiek of excentriek, het is… écht Hema. Voor iedereen. De Hema is écht een winkel voor iedereen. En daar hou ik van.

Dan kom ik bij mijn tweede internetscharreldingetje. Er was een filmpje op TV van Peter van der Vorst over een nieuw TV-programma. SlimmerIQen. Nou heb ik een vriend die voortdurend roept dat ik zo slim ben en daar geloof ik niks van. Oké, ik ben niet dom, dat weet ik heus ook wel, maar ik ben zeker niet ‘hoogbegaafd’. Ik was dus helemaal ook niet van plan om mee te gaan doen aan dat programma, maar Peter zei in zijn filmpje dat je op de website een testje kon doen om te kijken of je slim genoeg was om deelnemer te kunnen worden. Nou ben ik dus niet half zo slim als mensen denken, want ik kon dat testje nergens vinden. Het kan ook zijn dat het nergens stond hoor, maar het enige wat ik kon vinden was een mededeling dat je moest inloggen om de test te kunnen doen. Oh, nou, oké dan maar…

En voor ik het wist, was ik ingelogd en daarmee ook direct ingeschreven als deelnemer. Als ik tenminste zou slagen voor de toelatingstest. Hoewel ik wel doorhad dat dat helemaal niet het testje was dat ik bedoelde; ik had A gezegd, nou vooruit, dan ook maar B. Dus ik heb de toelatingstest gedaan. En pas daarná zag ik dat testje voorbij komen waar ik in eerste instantie naar op zoek was. Oi. Nou die dan ook nog maar even gedaan. Uitslag: u bent heus wel slim, maar niet zo heel erg…
Als ik dit testje eerst had gedaan, dan had ik me zeker niet ingeschreven, maar het kwaad was al geschied. En vandaag kreeg ik bericht van Peter van der Vorst…. jawel, mijn inzending hoorde tot de 50 besten in mijn leeftijdsgroep.

Ik denk dan onmiddellijk dat mijn leeftijdsgroep (50 jaar en ouder) waarschijnlijk behoorlijk onderbezet is geweest. Hoeveel mensen ken jij van boven de 50 die zo gek zijn om mee te doen aan een TV-programma voor slimmerIQen? Ja, ik dus niet eentje. En als je meedoet aan een wedstrijd met maar 3 deelnemers, dan heb je toch vrij gemakkelijk een derde prijs te pakken.
Niet dat ik nou op TV kom hoor, want zaterdag zijn de voorrondes en dan blijven er van die 50 nog maar 4 over. Een kans van 8 procent. Dat is echt niet veel. En dat is niet erg, want ik hou van de Hema. Hoogbegaafde mensen vind je onder professoren, doktoren, filosofen, advocaten, enzo en niet in de Hema. Blijkbaar wel eens voor de deur van de Hema, want er schijnen ook nogal wat zwervers hoogbegaafd te zijn. Ik heb geen problemen met mijn IQ, ik ben er alleen maar blij mee. Ik help immers jonge mensen met studeren en dat gaat prima als je zelf ook een beetje snapt waar het over gaat. En trouwens, ik geloof ook helemaal niet dat ik hoogbegaafd ben. Bij mijn moeder kon ik in ieder geval nooit iets goed doen, maar dat is een ander probleem.

We gaan het meemaken: of er gaat zaterdag (tijdens de uitverkiezing van die 8 procent) een hele nieuwe wereld voor mij open, of ik ga maar gewoon weer naar de Hema. Daar koop ik dan een worst, zo’n heeerlijke worst, helemaal voor mij alleen. Dat is me gek genoeg…