Archives for posts with tag: haken

heb ik een hoed gehaakt. Ik kan namelijk heel slecht tegen de zon op mijn bolletje…  en daarom droeg zij een hoedje.

Maar hoewel de foto waar ik voor ging een vlot model met een opstaande rand beloofde, en ik mijn hoed zelfs nog uitgebreid had behandeld met een nieuw aangeschafte bus van die overhemd-stijfselstrijkspray, kwam ze in Frankrijk zó uit de koffer…

image

All but charming. Gelukkig heb ik haar in Frankrijk niet echt nodig gehad.

Maar wat te doen om het ding te redden? Jana stelde voor een baleintje in de rand te haken….

image

Ik vind het een geslaagde actie. En wanneer komt dan nu eindelijk die zon…?

Léia

Natuurlijk mag breien niet ontbreken bij de dingen waar ik blij van word, maar eigenlijk hou ik van allerlei soorten handwerken. Haken vind ik ook leuk en borduren in allerlei verschillende technieken.

Zo was er aan breiwerk het afgelopen jaar:

Twee sjaals (waarvan eentje met mouwen). En natuurlijk wel 3 paar:

sokken! Niet echt veel voor een heel jaar, maar ik heb ook:

gehaakt! Een mandje, een omslagdoek voor Lara en een Ipadhoes.

En dan heb ik zelfs nog een beetje geborduurd:

borduur

Maar daar moet nog veel aan gebeuren. Borduren is een ongelooflijk geduldwerk en dat gaat me nu allemaal wat te traag. Breien of haken, dat schiet tenminste op.

En wat ontbreekt? Er is dit afgelopen jaar helemaal niet genaaid! En dat voor een coupeuse! En dat met al die honderden lappen die links en rechts door het pand in dozen staan opgestapeld! Wellicht ga ik daar de komende zomer, als ik tijd heb om die dozen weer eens uit te pakken en al die lappen te sorteren en mijn naaimachines van zolder te halen, weer eens mee aan de slag. Want naaien, daar word ik eigenlijk ook wel hartstikke blij van…

Léia

Jeetje, het is al na enen! En dan bedoel ik ’s nachts!

Ik heb  ‘vakantie’ en ongelukkigerwijs is dat voor mij altijd een geschikte gelegenheid om onwel te worden. Even geen agenda’s vol afspraken en leerlingen om de deur en dan zegt mijn lijf: “Weet je wat, als je nou eens even lekker niks gaat doen?” En natuurlijk doe ik dat niet en dan, nou ja, dan houdt mijn lijf er gewoon een poosje mee op. Zoals gister.

Dus heb ik vandaag maar besloten om het dan echt even rustig aan te doen. En dus heb ik een eind met de hond gelopen en lekker vanmiddag in de tuin op mijn schommelbankje zitten breien. En daarna heb ik tientallen eikenboompjes geaborteerd. Huh?

Tot mijn grote spijt heb ik vorig jaar door alle drukte mijn tuin behoorlijk aan haar lot overgelaten. En ik heb een prachtige eik in de tuin staan. Die eik geeft ook elk jaar heel veel eikeltjes, die ik verzamel en aan Jaap geef voor zijn varkentjes. Maar die eik staat naast de muur van het garageblok naast mijn tuin en in plaats van de eikeltjes uit de tuin te rapen, heb ik ze afgelopen herfst van dat dak geraapt. Lekker makkelijk en lekker schoon. En nu staat mijn hele tuin vol met aspirant-eikjes. Ik ben nog niet klaar met het schoonmaken van de tuin, maar de groene container zit al wel helemaal barstensvol.

Toen ging de bel. Een hele aardige jongeman met een hele vlotte babbel stond op de stoep en voor ik er erg in had, kreeg ik van hem de Leeuwarder Courant cadeau. Vreemd genoeg moest ik wel mijn rekeningnummer aan hem doorgeven en mijn handtekening onder een papiertje zetten, dus waar ik nu weer in beland ben… Maar als ie minister-president is, zo hebben we afgesproken, ga ik een keertje met hem naar de bioscoop. Huh? Ja, hij vroeg (natuurlijk naar aanleiding van mijn naam) of ik de nieuwe Starwarsfilm al had gezien.

Terwijl ik mijn krantje zat te lezen, of eigenlijk was ik de puzzeltjes aan het maken, kwam de buurvrouw aan de deur. Ze vroeg of ik al gegeten had, want ze had een pan vol couscous en te weinig mensen om het op te eten. In ruil voor mijn potje kaneel heb ik van haar een gigantisch bord vol couscous met groente en kip gehad. Jammie!

mand.jpg

En toen ben ik aan het haken geslagen. Laatst zag ik bij koffie en wol hoe ze daar een hele leuke mand hadden gemaakt van lintgaren en ik heb toevallig nog een bak vol hooked-garen… Helaas geven ze bij koffie en wol eigenlijk overal de beschrijving van, behalve natuurlijk van deze mand. Nou, ik ben niet voor 1 mandje te vangen hoor!
Ook al is het dan een latertje geworden; ik vind hem reuze geslaagd!

Dit was weer een avontuurlijke dag. Morgen dan maar weer een beetje aan het werk?

Léia

 

Gister en vandaag was ik in de Handwerkhemel. De handwerkbeurs in Zwolle. Daar ben ik wel eens vandaan gekomen met tassen vol met borduurpakketten, bolletjes wol, boeken over haken, breien, naaien, borduren, frivolité, Hardanger, Perzisch Ajour, Entrelac, Brioche, Fair Isle, weven, spinnen en Amigurami. Wie zei ook weer dat handwerken saai was?

Gister ging ik met mijn zus; dat is vooral ook kijken naar wolletjes voor haar kunstwerken. Dan kijk ik rond of er misschien iets is wat ik best wel zou willen hebben. Daar kan ik dan nog een nachtje over slapen. Behalve natuurlijk als je een koopje ziet liggen in een bak, daar moet je gelijk bij zijn!

Vandaag ging ik met twee vriendinnen, allebei ook dol op handwerken. Suzan vooral op breien (en andere technieken met wol) en Dini vooral op borduren. Suzan was net als ik, wel vaker naar de handwerkbeurs geweest, maar Dini…. die keek haar ogen uit! De eerste de beste borduurstand vond ze een prachtige vergrootbril. Eigenlijk een haarbandje met een vergrootglas dat je naar beneden kunt klappen. Superpraktisch! Borduurwerkjes heeft ze per ongeluk niet gekocht, maar wel prachtige wol.

wol

Ik heb me keurig gedragen. Een bolletje sokkenwol dat ik niet kon weerstaan, een prachtige streng handgeverfde wol uit Uruguay, Alize angora (die achteraf uit slechts 10% angora bleek te bestaan), “hier heb je drie van nodig”, “nee mevrouw, ik ga hier niet zo’n shawl van maken”. “Oh, nou neem er dan maar twee…”. Gelukkig maar dat ik er twee heb genomen, want vandaag verkochten ze deze wol al niet meer. Een kettinkje dat ik van Jana heb gekregen (“Ik heb mooie kettingen en hele mooie kettingen”,  “Leuke prijsjes voor de meisjes”) en een foldertje  van ‘De Vereenigde Modevakscholen in Nederland’.

Natuurlijk had ik wel meer foldertjes, maar hier moet ik even wat mee doen. Het schijnt dat je bij deze club met slechts 1 examen coupeuse-lerares kunt worden, terwijl je bij de Ensaid modevakschool (waar ik mijn opleiding heb gedaan), wel 4 examens moet doen en daar heb ik de puf in ieder geval niet meer voor.

Het enige wat ik nu nog nodig heb, is een zee van tijd.

Léia

Gister tijdens het gezellig gekeuvel, vertelde ik aan een niet nader te noemen collega-ondernemer, dat ik zo heerlijk kon relaxen tijdens het borduren.

“Borduren?” Riep deze (nog steeds anonieme) man: “Je realiseert je wel dat het 2016 is? Wie borduurt er nou nog in de 21e eeuw?”
Oké, een letterlap, vooruit, maar een ijsvogeltje op een schilderijtje, dat was toch zeker helemaal niks?
Ja, beste meneer X, borduren is een van die fantastische therapeutische vormen van handwerken waar je heerlijk rustig van wordt. Net als van breien. Of haken.
Mijn zuster noemt borduren: Liefde op een Lapje.

Ik geef toe, ik vind een Nachtwacht in kruissteekjes ook helemaal niks, maar ik heb mezelf (ooit) getrakteerd op een prachtig borduurpakket. Het was een beloning tijdens mijn burnout-periode. Natuurlijk heb ik eigenlijk nooit tijd om te gaan zitten borduren, want ja, dat is een ongelooflijk tijdrovende bezigheid, maar afgelopen Kerst ben ik er aan begonnen en zowaar, ik heb al een kerstroos af.

borduur.jpg

Het is een bloemenkrans waar alle jaargetijden in zijn verwerkt.

Jammer genoeg kan ik wel merken dat de jaren niet zo lief zijn geweest voor mijn ogen, die dit priegelwerk bij kunstlicht niet zo goed meer aankunnen, maar ik zet door! Het zou leuk zijn als ik op 21 maart het wintergedeelte zou hebben afgerond.

Het is natuurlijk wel een vrijetijdsklusje, en derhalve móet helemaal niks. Dan is de lol er meteen weer vanaf.

En het wordt wel mooi, vind je ook niet Oane?

Léia

Het was een heerlijk weekend, waarin ik ongegeneerd heb zitten haken. En hij is af!

foto

Oké, mijn foto is niet half zo mooi als die van Maris, maar de omslagdoek is prachtig geworden en ach, hij is ook niet voor mij; ik weet zeker dat hij Lara prachtig zal staan.

Nou kreeg ik weer een groot aantal vragen van lezers (ahum) die zich afvroegen hoe het nu staat met mijn fuchsia/cyclaamroze Actionvestje. Wel, eigenlijk best goed hoor. Maar er staan op elke toer 327 steken en in tricotsteek (vind ik ongelooflijk saai) duurt één zo’n toer eindeloos…

foto

Die omslagdoek haken voor Lara was dus even fijn voor de afwisseling.

En eigenlijk wilde ik heel erg graag de omslagdoek klaar hebben voor haar verjaardag zaterdag. Het is altijd al zo sneu dat ze niet hier is en natuurlijk vieren we het soms wel later, als ze weer eens thuis is, en toch is dat niet hetzelfde. Dus nu krijgt ze een kadootje, ook al ligt het dan hier in Heerenveen….

Verjaardagen, daar moet ik het ook nog maar eens over hebben. Maar niet nu. Nu ga ik lekker slapen.

Léia

Ik heb een fijn beroep. Mensen op weg helpen, meestal kinderen. Dat is prettig. Natuurlijk, als je boekhouder bent, of schilder, of om mijn part voetballer, dan beleven anderen ook plezier aan je werk. Maar in mijn geval is het lekker rechtstreeks.

Niet dat anderen helpen altijd heel erg op prijs gesteld wordt hoor. Zeker niet bij mij. Mevrouw Smit weet nog een lekker bewerkelijke manier om je huiswerk te maken. “Ja, maar dan vergeet je het niet meer en dat scheelt je straks heel veel tijd hoor!” Ja ja, maar nu heb ik daar even helemaal geen zin in, mevrouw Smit!

Wat veel leuker is, nou ja, meestal dan, is zelf een cadeautje voor iemand maken. Waar die persoon dan blij mee is.
Ineens herinner ik me weer mijn eerste Sinterklaas bij mijn toenmalige schoonfamilie. Mijn eigen familie is nogal handwerkerig en dus werd er rond Sinterklaas druk gebreid, gehaakt, genaaid en geborduurd. Dat vonden wij leuk, ook al kost handwerken best veel tijd en een echt goedkope hobby is het ook niet! Dus, met al mijn goede bedoelingen ging ik aan de slag. Mijn schoonmoeder kreeg een prachtig geborduurd kleed met kerstmannetjes en -boompjes, rendiertjes en sleetjes, waar je kerstkaarten op kon hangen. Voor mijn schoonzusje had ik twee prachtige linnen placemats geborduurd in Holbeinsteek (waarbij de achterkant net zo mooi is als de voorkant, genoemd naar de schilder Hans Holbein, die portretten schilderde, zo precies dat je de steekjes praktisch kon tellen en waarop je kon zien dat het borduurwerk aan de binnenkant van de mouwen gelijk was aan dat op de bovenkant). (Interessant hè, handwerken). Voor de oudste broer van mijn man had ik een stropdas gebreid (ja, dat was heel erg hip destijds). Zijn vader kreeg een aangekleed lampie (met vooral een leuk gedicht over hoe handig hij was), en voor de jongste broer had ik een joekel van een ‘zakagenda’ in elkaar geknutseld, met een gedicht waarvan ik de laatste regel nog steeds weet: “skuor dy net de bûsen út”. Dat is natuurlijk Fries en ‘ik skuor my de bûsen út ‘ betekent zoiets als: ik pies in mijn broek van het lachen. Dat was dus een heel leuk dubbelzinnig grapje, want letterlijk betekent het: ik scheur me de zakken kapoet.

Dat ik dat nog allemaal weet zeg! En weet je ook waarom ik dat nog weet? Al die moeite, al die uren breien, borduren, naaien, knippen en plakken werden absoluut niet begrepen en nog minder gewaardeerd. En het allerergste was dat mijn moeder, die met groene ogen had gekeken wat ik allemaal voor die familie had gemaakt, een pakje kreeg met een half afgeborduurd zakdoekje en de belofte dat Sinterklaas dat zo snel mogelijk af zou maken, maar dat hij te weinig tijd had gehad… Ze was razend! Helemaal toen ik vertelde dat mijn noeste arbeid zo weinig op prijs was gesteld. Ja, dan had ik ook maar wat voor háár moeten maken, zíj wist dat immers wél te waarderen…!

Gelukkig gaat het meestal wel goed. En dan is het heerlijk om iets moois voor iemand te maken. De laatste keer dat ik smoorverliefd was, heb ik binnen 6 weken een prachtige trui gebreid voor het doelwit van mijn affectie. Voor z’n verjaardag. In die periode ben ik verslingerd geraakt aan een soap, omdat ik 6 weken lang halve nachten had zitten breien met de televisie aan.

foldersokken

En nu brei ik sokken. Niet op commando, zelden op verzoek, maar soms wel als cadeautje. Het vorige paar sjokt nu aan de voeten van een Oostenrijkse postbode, want is nooit aangekomen bij mijn dochter die dientengevolge de hele winter last heeft gehad van koude voeten. Maar ik geef niet op. Sokken breien is een heerlijk ontspannen, klein en afwisselend werkje. Hoewel het pas afgehechte paar, dat ik morgen ga opsturen als bedankje, niet echt zo klein was…

Niet alleen de sokken waren vandaag klaar, ook de Engelse folder van Mrs. Smith goes Dutch. Ik vind hem prachtig! Een stiekem voorproefje van de binnenkant op de foto. Spannend als die doos met folders straks binnenkomt…

Léia