Archives for posts with tag: Groningen

Een jaar of wat geleden kwam ik stomtoevallig bij een volstrekt onschuldig bordspelletje op het internet (jijbent.nl) een man tegen. En wat ik anders nooit wil bij spelletjes: ik raakte met hem aan de praat. Toen deze man te horen had gekregen dat hij de ziekte van Parkinson had, vlak nadat zijn vrouw bij hem weg was gelopen, dacht hij dat zijn leven wel zo ongeveer afgelopen was.

Ik vond dat onzin. Alleen omdat je wat loopt te bibberen, wil dat natuurlijk niet zeggen dat je geen leuke dingen meer kunt doen, of zelfs een relatie beginnen. Om te bewijzen dat ik gelijk had, begon hij een relatie met mij. Dat heeft best lang geduurd, we hebben het ook heus heel leuk gehad samen, hij heeft ook heel veel voor mij gedaan (en ik wellicht voor hem), maar uiteindelijk ging het niet meer goed. Zoals dat wel vaker gaat natuurlijk.

Hoewel we de relatie niet hebben beëindigd omdat hij Parkinson had, was het wel extra lastig, juist omdát hij Parkinson had. Uit elkaar gaan is voor gezonde mensen al vervelend, maar als je iemand die ziek is en ervan overtuigd dat hij nooit meer iemand anders zal vinden (en daar trouwens ook geen enkele moeite voor doet, maar dat terzijde) achterlaat, dan voelt dat wel als een behoorlijke last.

Dus vandaag heb ik iets voor hem teruggedaan.

 

Ik heb meegedaan aan een onderzoek in het UMCG (Groningen), afgenomen door Joyce Weersink en Sebastian (uit Mexico), waarbij gekeken werd naar de communicatie tussen hersenen en spieren bij het starten van en tijdens het lopen. Parkinson-patiënten hebben namelijk vaak problemen met ‘loskomen’ van de vloer.

Eigenlijk had ik iets meer discretie verwacht, maar nee, ik heb een aantal keren in deze bionische outfit een ziekenhuisgang op en neer gewandeld. En dan vooral verplegend personeel tegenkomen, dat ofwel met moeite een gezicht trekt alsof ze het volstrekt normaal vinden, ofwel gelijk uitbarst in een spontane brede grijns.
Ook reden er een paar bedden voorbij met daarin patiënten die opgelucht adem haalden en waarvan je van hun gezichten kon aflezen dat ze dachten: “Oh kijk, het kan altijd nog erger dan wat ik heb!”

Omdat ik thuisgekomen direct weer aan het werk moest, heb ik zo’n beetje de hele middag stukjes gel (waarmee de elektroden op mijn hoofd waren bevestigd) uit m’n haar zitten peuteren. Ik zal zo eerst even stofzuigen en het tafelkleed uitkloppen…

Het was overigens echt leuk om te doen. En het geeft je dat prettige gevoel dat je iets voor de mensheid kunt betekenen. Daar hou ik wel van.
En anders kan ik altijd nog op waterpolo. Zo’n cap staat me toch enig?

Léia

Ik heb vast wel eens opgebiecht dat ik een zwak heb voor allerlei testjes (ja, ook die op facebook). Meestal klopt er geen zak van, en misschien heeft het wel iets met mijn onzekerheid te maken, maar ik vind het gewoon leuk.

Zo had ik vorig jaar ook een psychologisch persoonlijkheidstestje gedaan op het internet met mijn domme hoofd, en ja hoor, voor ik het in de gaten had was ik ineens ingeschreven bij Parship. Die persoonlijkheidstest was bedoeld om je te koppelen aan iemand die daar goed bij aan zou sluiten. Wist ik veel… Nou vooruit, tenslotte ben ik single, we wachten wel af.

Eigenlijk had ik er niks van verwacht. Waarom niet? Nou, eerlijk gezegd heb ik ooit wel eens ingeschreven gestaan op Relatieplanet (ook per ongeluk…) en mijn ervaring daar was dat mannen eigenlijk gewoon achterover gaan zitten wachten tot de dames zich komen aanbieden. En aangezien ik dat niet van plan was…

Tot er plotseling een aardige man reageerde op mijn profiel. En toen bleek dat je als niet-betalend lid nauwelijks kunt communiceren met gegadigden. Dus toen ik bijna een afspraakje had met die meneer, in Grou (hij had een fijne zeilboot…), werden de lijnen gesloten en kon ik met die man niet meer contacten. Balen zeg! Dus ja, toen er weer een schijnbaar aardige man iets van zich liet horen, volstrekt tegen de verwachting in, besloot ik de portemonnee toch maar even open te trekken. Of eigenlijk de creditcard. Ik moest nog wel een flinke hobbel nemen, want als je niet zo’n heel lang lidmaatschap wilde, of in kortere termijnen betalen, dan kwamen er behoorlijk wat kosten overheen. En daar hou ik helemaal niet van.

Uiteindelijk heb ik toch de knoop doorgehakt (ja, een mens moet in het leven eindeloos veel keuzes maken) en heb ik voor een jaar getekend. In het begin keek ik nog wel eens wat voor datingvoorstellen ze deden (want potverdikkie, ik had er nu wel voor betaald niet?), maar de enigszins aantrekkelijke exemplaren bleken allemaal onder de grote rivieren te wonen. Kwam ik er toevallig eentje tegen die minder dan 100 km hiervandaan woonde, en die stuurde ik dan bijvoorbeeld een ijsbreker (een ijsbreker, dat zijn 4 multiple choicevragen, waarbij het de bedoeling is dat je beiden dezelfde antwoorden geeft), dan kreeg ik eigenlijk standaard als antwoord dat de betreffende heren ondertussen al bezet waren. Daar had ik al heel snel genoeg van dus.

Een enkele keer kreeg ik bericht dat er iemand naar mijn profiel had gekeken. Wauw. Keek ik dan terug, of stuurde ik een glimlachje, dan hoorde ik er verder niks meer van. Fijn hoor. Blijkbaar knapten die mannen alleen al af door het kijken naar mijn profiel! En daar stonden alleen maar wat (hele leuke) foto’s op en mijn hobby’s enzo. Hoezo knap je daar op af? Nou, lekker is dat voor je zelfvertrouwen.

Net toen ik er alweer genoeg van had, was er serieus iemand die wel een afspraakje wilde. Dat was leuk… Not. Nadat ik me in z’n auto (een zilvergrijze Audi Quatro) had laten zakken, kreeg ik een wat sneu verhaal over hoe hij en zijn toenmalige echtgenote met een stevige handdruk waren ontslagen bij de een of andere bank, zodat hij nu weliswaar nooit meer hoefde te werken, maar ja, hij moest wel zuinig aan doen, anders kon hij er niet van rondkomen. Echt joh? En ik werkte me te pletter, hield er nauwelijks iets aan over en ik moet dat gezanik aanhoren van een lapzwans in een Audi Quatro?

Hij had het door en toen we een kopje thee dronken verklaarde hij dat ik ongetwijfeld ook al had begrepen dat het niks ging worden met ons. Ik was het er roerend mee eens en haalde opgelucht adem. Dat was één.

Ik klikte alle mailtjes van Parship lekker weg, en desalniettemin… de afgelopen zomer diende zich een tweede geïnteresseerde aan. Een hele aardige man uit een dorpje ergens in Groningen. Heel interessante man ook, maar… nog niet zo lang alleen en niet zo gewend aan een vrouw die veel en erg zelfstandig werkt. Hij was al gepensioneerd en zocht eigenlijk een vrouw waarmee hij lekker op vakantie kon gaan. Nou, ik had dat best gewild hoor, maar blijkbaar was hij nog niet van plan om mij volledig te gaan onderhouden en dus kreeg ik na twee afspraakjes (ik had nog zo lekker voor hem gekookt…) te horen dat hij nog even verder keek…

jack sparrow

Zonde van het geld. Internetdaten, dat is gewoon niks voor mij. Helemaal niks! Mijn abonnementsjaar zit er bijna op, met nul resultaat. Nul komma nul. Het is een wonder dat ik nog enig zelfrespect heb kunnen bewaren. Het is niet dat ik vanaf nu alle potentiële kandidaten direct het huis uit schop, maar ik ga er niet meer achteraan. Als er nog ergens iemand rondloopt met wie ik nog wat gezellige momenten door zou kunnen brengen, dan laat ik het graag aan het universum over om ons samen te brengen. En lukt het niet, dan vind ik het ook goed. Liever dat dan die kouwe datingdouches.

Léia

Hoewel ik vanavond wegens afzegging door 2 van de 3 cursisten eigenlijk niet naar Groningen hoefde om les te geven, zijn we lekker toch even gegaan, Lara en ik, naar Ikea. Want, Lara had mij gevraagd of zij misschien de kamer boven mocht herinrichten. En bij Ikea wilde ze wat ideeën opdoen en vooral ook bakken, kastjes en laatjes kopen om al mijn losse prullaria in weg te stoppen.

Ik zag mijn kans schoon om ook even een nieuw vloerkleed te halen en… een nieuwe hoes voor de bank. Ik heb een prachtige bank, van Ikea, met rozen. Ik hou van die bank, want ik vind die rozen ook zo mooi. Maar omdat de bank jaren voor het raam heeft gestaan en de hond al die jaren lekker op de bank gelegen, geslapen en vooral op de uitkijk gezeten heeft (ja echt bóvenop de rugleuning, zo bóvenop de rugkussens), is ie echt inmiddels te vies geworden. Te vies om er nog bezoek op te ontvangen bijvoorbeeld. En te vies om er iemand een nachtje op te laten crashen.
Ja maar je kan zo’n bank toch wel wassen? Ja hoor, dat hebben we ook meerdere keren gedaan, en zo langzamerhand helpt dat helemaal niks meer. Hij is vies en hij blijft vies.

hondbank

Maar tja, die rozenstof hebben ze niet meer. De keuze was dus tussen een soort poepbruin, brandweerrood, kamelengrijs, een raar mannenachtig ruitje, rozige streepjes (zelfs te trutterig voor de slaapkamer) en hippie-ecru. Oh ja en een soort nepjeans, maar die was zo lelijk, die ging per onmiddellijk uit de collectie.
Omdat Lara’s vriend was langsgeweest en ik me nu toch wel behoorlijk geneerde voor die vieze bank, was ik vastbesloten om nu dan toch een keuze te maken. Doorhakken die knoop! En het werd de bruine.

Omdat ze bij Ikea ontzéttend veel bakken en bakjes en nog meer bakken en bakjes hebben, duurde het even voordat Lara haar keus had kunnen maken (te groot, te klein, met of zonder deksel, doorschijnend of toch liever juist niet, plastic of karton, leuk kleurtje of gewoon wit, of zal ik toch maar een doosje van de Jumbo verknippen?), dus toen de juffrouw al omriep dat Ikea ging sluiten, moesten wij nog rennen door het magazijn om onze aankopen in de kar te heisteren.
Nee hè, mijn nieuwe bankbekleding lag ergens in rij 30, op stelling 62.Tweeënzestig! Het moet de langste rij in het hele magazijn geweest zijn, want het duurde zeker 5 minuten voor we hardlopend helemaal achterin bij stelling 62 waren aangekomen. En wat vonden we daar? Niks. Helemaal niks. HELEMAAL NIKS !!

Natuurlijk, dat heb ik weer. Eindelijk die knoop dan maar doorgehakt, is ie d’r niet. Ik wilde nog aan zo’n geelhemd vragen of er misschien nog een exemplaar in het magazijn lag, haha, maar echt vrolijk waren we er niet van. Lara gaat nu eentje voor mij scoren in Eindhoven. Maar…. ze heeft ook een theorie bedacht dat die hoes er niet was omdat er misschien wel weer nieuwe stofjes in de collectie komen en dat daar eentje bij zou zitten die nog véél mooier zou zijn dan die bruine…

We gaan het zien. Maar het vloerkleed, al moesten we daar wel heel erg om zoeken!, dat hebben we gescoord. Morgen een fotootje. Als ie ligt. Maar ik ga nu eerst zelf even liggen…

Léia

Op woensdag geef ik les in Groningen. Dat is in de spits en met al die wegopbrekingen toch zomaar een uurtje rijden. Nu ik ’s middags weer een volle huiswerkgroep heb, is het best wel lastig om op tijd te vertrekken. Laat staan om eerst nog even een gezonde maaltijd te bereiden en op te peuzelen…

Gelukkig hebben we dan altijd nog de McDonalds. Ik vlieg door de Mcdrive en terwijl ik in de file sta, probeer ik met 1 hand een Chicken Sensation of een Maestro burger te verorberen. Dat gaat niet altijd even gemakkelijk. En hoewel ik stapels servetjes in de auto heb (die ik altijd netjes op mijn schoot uitspreid) en een flesje handenreiniger, lukt het me meestal niet om helemaal zonder kleerscheuren Groningen te bereiken. Tenslotte is het wintertijd en dus al donker en die saus die kwietst overal tussenuit als je niet uitkijkt. En dat kan dus niet in het donker. Ja, ik kijk wel uit, dat ik niet ergens tegenaan rijd. De auto voor mij bijvoorbeeld.

chicken sensation

Meestal weet ik de ergste schade nog wel wat te beperken met wat poetsen, maar het is me al een paar keer overkomen dat ik ’s avonds thuis tot de conclusie kwam dat ik met een enorme vetvlek in mijn shirt had staan uitleggen dat het meervoud van doos, dozen moet zijn. En de vergrotende trap van vies: viezer.

Ik heb me suf zitten piekeren hoe ik dat nu moest gaan aanpakken. Pas eten als ik tegen tienen thuiskom? ’s Morgens vroeg al iets klaarzetten, dat ik toch nog snel even kan oppeuzelen? Zondags soep koken en daar een kommetje van consumeren? Op de een of andere manier geen succesvolle ideeën. En vandaag had ik ineens de oplossing:

Het schort! Volgende week doe ik gewoon een keukenschort voor als ik naar Groningen ga. Dan kan ik knoeien zoveel ik wil. Nou, niet dat ik dat wil, maar soms is het even niet anders:
If live deals you greasy cards, wear an apron!

Léia

Je zou bijna vergeten dat deze blog ooit is gestart vanwege ‘Het grote avontuur’!

Vandaag is er weer een bijzondere stap gezet op het pad van dat avontuur; ik heb de sleutels van de Burgemeester Falkenaweg 104 teruggegeven aan de huisbazin en de raambrede stickers van het raam gepeuterd.
Het was even een dingetje, maar daarna ben ik plantjes gaan halen voor in de bloembakken die nu langs mijn tuinpad staan.

Jammer genoeg heb ik mijn boormachine uitgeleend aan mijn zoon, anders had ik ook meteen het bordje alweer opgehangen naast de voordeur, maar dat moet dan nog maar even wachten. Mevrouw Smit is dus nog steeds alive and kicking, alleen niet meer in dat prachtige, edoch slecht onderhouden en veel te dure pand aan de BF-weg.

En het past ook prima bij de bedrijfsontwikkelingen. Drie jaar geleden begon ik met een bureautje, een tafel met 5 stoelen, 2 zitzakken en een klein bankje. En een telefoon, waarnaast ik zat te wachten tot de eerste klant zich zou melden. Dat duurde niet echt lang en binnen 3 maanden had ik een groepje van 5 huiswerkklanten en verscheidene bijlesleerlingen. Vrij snel begon ik ook met Nederlands als tweede taal en huurde ik externe docenten in voor de B-vakken.
De tuinkamer was ingericht als atelier, waar ik samen met mijn zus Jana elke tweede zaterdag Creatief Café organiseerde.

Het tweede jaar begon ik met 4 leerlingen en al snel groeide dat groepje uit tot een stuk of 8. Nog net te doen, al had ik het ook smoordruk met bijlessen. Eind december besloot ik om de wand tussen de studieruimte en het atelier door te laten breken en kijk aan, daar verscheen zomaar uit het gips: de glazen wand van mijn verlanglijstje. Inmiddels had ik toen ook de andere ruimtes beneden overgenomen en had ik een kantoorruimte, waar tijdens de middaguren ook bijles kon worden gegeven en waar ik oudergesprekken kon houden.

Nog voor de zomer van het derde seizoen had ik al 10 aanmeldingen: daar was hulp voor nodig, want het jaar daarvoor kreeg ik de meeste aanmeldingen pas toen het schooljaar begon! Geesje, een van de dames van de naaivereniging, wilde die uitdaging wel aangaan en het hele jaar was zij mijn steun en toeverlaat, die vooral administratief de touwtjes stevig in handen hield.

En toen… in mei deden er vier examen, er stopten er een aantal omdat ze geen begeleiding meer nodig hadden en uiteindelijk bleven er maar drie tot het eind van het schooljaar. En voor de zomervakantie had ik maar één nieuwe aanmelding voor huiswerkbegeleiding!  Dat wordt een lange zomer, dacht ik nog, en ook: dat vraagt om een nieuw initiatief. En toen kwam het IWCN op mijn pad. Nederlands als tweede taal voor expats. Weken ben ik bezig geweest met de voorbereidingen en toen we los gingen kreeg ik direct op de eerste bedrijfspresentatie in Eemshaven al 18 belangstellenden aan mijn tafel! Maar lesgeven in Groningen, daar heb ik dat grote pand aan de BF-weg immers niet voor nodig. En sinds deze week geef ik ook nog een avond les in Drachten…

Misschien is het ook wel een kwestie van: Be careful what you wish for!  Vorig jaar hadden we in de drukste periode maar liefst 14 leerlingen in de huiswerkgroep. En 3 volwassenen in de begeleiding. Dat was me eigenlijk te veel. Ik raakte het overzicht wat kwijt en de kinderen kregen niet altijd de aandacht die ik ze zou willen geven.
En vaak hebben studenten specifieke leerproblemen, die wel op school tot uiting komen, maar daar niet hun oorsprong vinden. Omdat ik daar beter mee om wilde kunnen gaan, heb ik de afgelopen zomer een training systemisch werk gedaan bij NTI-NLP. Niet dat ik nu de therapeute wilde gaan spelen met de studenten, maar het zou zomaar kunnen helpen wanneer ik wat meer inzicht zou kunnen krijgen in de problematiek die er de oorzaak van is dat de studie niet lekker loopt. Dat is heel veel ‘zou kunnen’; ik ben er dan ook heel voorzichtig mee. Tenslotte maakt een training van 12 dagen en het lezen van 5 boeken je nog geen expert.

Al met al was het tijd om de bakens te verzetten. Of eigenlijk de meubels. En zo heeft het grote avontuur zich verplaatst naar mijn huisadres. Voorlopig althans, want ik heb stiekem ook alweer een nieuw plannetje. Dat heeft nog even tijd en een hoop organisatie nodig, dus van die sluier zal ik later nog wel eens een tipje oplichten.

Nou, lieve lezers, 30 september 2015, weer een mijlpaal in het avontuur. Het kan zijn dat ik even uit de lucht ben, want morgen worden het internet en de telefoon overgezet. Als dat maar goed gaat…

Léia

Iedereen heeft wel een mannetje toch? Een mannetje voor het elektrisch, een mannetje voor je belastingaangifte een mannetje voor de tuin…. Ik heb ook een mannetje, gelukkig!

Soms wil je heel snel iets regelen, maar dan zit je te wachten op mensen die je een prijsopgave zouden doen, die een vriend iets zouden vragen over een locatie, een contract dat je eerst nog even wilt inzien… Geduld is een schone zaak.

Maar vandaag was ik het zat. Ik had deze week al willen beginnen met mijn nieuwe lessen Nederlands als tweede taal in Groningen en een week uitstel leek me meer dan genoeg. Dus tijd om knopen door te hakken. Na drie telefoontjes en een paar e-mailtjes heen en weer was het geregeld. Nu was het mijn beurt. De inschrijfformulieren moesten worden verstuurd.

Oh ja en er moest ook even een routebeschrijving bij en ik moest even uitleggen hoe het moest met de betaling en oh ja, de algemene voorwaarden. In het Engels. Dat was ik een beetje vergeten. Niet echt, ik had het gewoon steeds uitgesteld. Nou, hupsakee, meteen aan het werk. Dus na een uurtje of vier en een half denken, formuleren, vertalen, opzoeken, verbeteren, veranderen en corrigeren, had ik het voor elkaar. Meestal maak ik dan even een printje. Dat maakt de eindredactie wat gemakkelijker, maar nee, deze keer niet.

Nog even de routebeschrijving en dan was ik klaar. Om alles zoveel mogelijk in dezelfde stijl te houden, gebruikte ik de General Conditions als format. Maar ik zat wat te klooien en toen dacht ik: nee, dit is het niet, maakte de bladzij leeg en drukte per ongeluk op de ‘opslaan’-toets. Alles weg. Al mijn General Conditions. Ik had niet eens een printje!

geweld

Ik heb in paniek zitten zoeken op de computer of ik de vorige versie nog terug kon vinden, maar nee. Ik zat te snikken achter mijn bureau. Dit kon toch niet waar zijn! En toen dacht ik aan mijn mannetje. Ik heb een automatiseringsmannetje. Eentje die alles begrijpt van laptops en systemen en wifi en printers. Hij heet Mark. Mark Swart. Van Simple ICT.

Dus ik belde Mark. Bijna huilend aan de telefoon legde ik de ramp voor zijn voeten.

schelden

Hij nam het roer even van mij over en ongelogen, binnen 5 minuten had ik mijn conditions weer terug. Dankzij een slim backup-systeem dat hij eerder al eens voor me had geïnstalleerd. Ik kon hem wel túte! En ik maakte ook veel gillerige geluiden, die de 18-plustoets nauwelijks konden doorstaan.

seks

De inschrijfformulieren zijn de deur uit, met bijlagen. Dankzij mijn mannetje. Mark, nogmaals bedankt

Léia

Soms heb je van die dagen…  dan gebeurt er zo weinig dat ik ’s avonds nauwelijks iets kan bedenken om over te bloggen.

Soms heb je van die dagen… dan gebeurt er zo ontzettend veel dat ik werkelijk niet weet waar ik beginnen moet met schrijven. Vandaag was zo’n dag en bovendien was het een nogal vermoeiende dag met veel afspraken en heen en weer gevlieg naar en door Groningen.

Vandaar alleen even een statusupdate:
challenge #1 gaat uitstekend! Tot nu toe elke dag een berichtje geplaatst;
challenge #2 groot drama! Veel te veel te doen, dan ook nog tussendoor bij m’n zus helpen, dat hele huishoudelijke plan loopt in de soep. Maar ik geef nog niet op. Er komt heus een tijd, ooit, dat het mij gaat lukken, let maar op;
challenge #3 groot drama! Veel te veel te doen, dan ook nog tussendoor bij m’n zus helpen, dat hele Wii fit plan loopt in de soep. Maar ik geef nog niet op. Er komt heus een tijd, ooit, dat het mij gaat lukken, let maar op.
Nou, de Wii ging eigenlijk helemaal niet slecht, gemiddeld stond ik de afgelopen weken zeker een half uur per dag op mijn balanceboard, maar als er dan weer een paar dagen tussenuit vallen, dan is het lastig om de draad weer op te pakken.

Als ik bijvoorbeeld naar mijn zus ga, dan neem ik mijn laptop mee en blijf bloggen. Maar om nou ook nog de hele Wii mee te leuren… Om van m’n huis maar niet te spreken, dat krijg ik sowieso de auto niet in.
Toch is dat denk ik het geheim. Consequent volhouden. Niet morgen een dubbele portie, of ik haal het volgende week wel in, gewoon koste wat kost: doe je ding!

En misschien had ik het eerst even bij 1 uitdaging moeten laten. Goed plan. Ik las gister ook nog ergens dat heel veel projecten mislukken, en eigenlijk weten we dat dan al een hele tijd, maar we blijven er maar geld en tijd in pompen, tot we eindelijk willen toegeven dat het niks is geworden.
Ik geef hierbij toe dat de nummers 2 en 3 hopeloos zijn geflopt, maar nummer 1 staat nog recht overeind. En zelfs met een matig verhaaltje als dit kunnen we van een tot nu toe zeer geslaagd project spreken.

Vind ik….

Léia