Archives for posts with tag: gelukkig

Stel, je bent een roomwit vest aan het breien en je besluit om in het namiddagzonnetje, lekker buiten met een kopje koffie, nog even een paar pennetjes te doen…
Als de koffie is afgekoeld tot drinktemperatuur, vouw je voorzichtig het breiwerk in je schoot, want er moeten geen ongelukjes mee gebeuren! Net als je het mokje behoedzaam naar je mond brengt, zie je een vlieg, die zich aan de binnenkant van je mok tegoed doet aan het smakelijke schuim. Je vraagt hem nog vriendelijk of hij zich wil verwijderen, maar hij luistert niet naar je (puber waarschijnlijk) en je besluit hem dan maar weg te blazen.

wit vest

Hoe fijn is het dan, dat alleen je haren, je gezicht (tot in je ogen) en het boezemgedeelte van je T-shirt onder de koffiespetters zitten, en NIET je breiwerk!!

Weer zo’n momentje om je zegeningen te tellen…

Léia

Vanmiddag heb ik mijn schommelbankje weer lekker schoongemaakt. Hij ziet er nog prachtig uit. Dank je wel daarvoor Nico, je weet hoe gelukkig ik ervan word .

bankje.jpg

Alleen nog even de kussens wassen binnenkort.

Die kussens trouwens, die had ik even buiten gelegd in de zon op het pleintje achter huis, terwijl ik aan het schoonmaken was. Zou ik ze ophalen, zwermen er werkelijk hele drommen hommeltjes omheen! Even dacht ik nog dat die hommels uit de kussens waren gekropen, maar nee, onder mijn pleintje is blijkbaar een gigantische hommelwoning gevestigd. En doordat ik die kussens daar neer had gegooid, had ik blijkbaar nogal wat ingangetjes geblokkeerd.
Ik heb het euvel verholpen en ik en de hommels zijn weer vrienden.

Heerlijk, bijna de hele dag buiten in de tuin gezeten.
Het leuke aan het voorjaar is, dat je zo een voor een de planten, struiken en bomen ziet ontluiken. Sommige (zoals mijn schattige prunusje) zijn al helemaal klaar met bloeien en andere (zoals de prachtige hibiscus voor mijn raam) beginnen nu pas een beetje uit te botten.

De eik is bepaald niet een van de bomen die zich als eerste vol in het blad tooit.

eik.jpg

Zo zag ie er vanmiddag uit, toen ik op mijn rug op het bankje lag te schommelen in de zon.

En al ben ik nog lang niet klaar met het verwijderen van zijn talrijke nazaatjes, ik weet nu al hoe blij ik straks met hem ben, als ik heerlijk in zijn schaduw kan zitten. Met een boek misschien wel…

Léia

Gister ben ik enorm verwend, met mijn kerstpakket. En het is weer die tijd van het jaar dat mensen blijkbaar snel depressief raken, want de “Hoe word ik gelukkig”-mails, blogs en nieuwsbrieven vliegen uit mijn computer. En ik ben zo happy nog niet, of ik ga ze even lezen.

In ieder geval moet je om gelukkig te worden, vooral ook van jezelf houden en jezelf verwennen. Dus ben ik vanmiddag even naar de groothandel geweest. Chocola natuurlijk, maar ik ben ook even langs de drankafdeling gelopen.

43.jpg

Een flesje 43, omdat ik dat zo lekker vind in bijvoorbeeld de koffie, de pudding, de appeltaart, de chocolademelk, over het ijs, afijn, ik vind het lekker. En een fles frambozenbrandewijn. Dat dronk ik vroeger best veel en for memory’s sake heb ik weer eens een flesje gekocht. (Heerlijk spul, waarom drink ik dat ook alweer nooit meer?). En natuurlijk een flinke fles Martini, mijn lijfdrankje. Nee hoor, het is niet wat je denkt; ik drink tegenwoordig echt nog maar heel weinig, maar zo met de feestdagen…

Nootjes heb ik ook gekocht, jammie. De slagroom heb ik laten staan! Hoewel het wel uitgebreid tentoongesteld stond om mij te verleiden. En stoofpeertjes. Heerlijk bij de rollade!

Ik weet zeker dat er nu mensen denken: noem je dat verwennen? Waar blijft de sauna en de schoonheidsspecialiste? Nou, dat zijn nou typisch van die dingen waar ik helemaal niet zo blij van word. Sauna ga ik echt niet doen: nog afgezien van mij te veel bloot, kan ik gewoon helemaal niet tegen die hitte! Ik word al beroerd van een bad! En de schoonheidsspecialiste associeer ik onmiddellijk met het verwijderen van mijn snor, waarvan ik altijd denk dat ik die helemaal niet heb! Weet je wel hoe zeer dat doet! Ik heb nog liever een mammografie. En dat is al een onmenselijk drama!

Ik schenk er nog eentje in. Even mezelf verwennen…

Léia

Hoera, het is weer wintertijd!

Nee, er ligt nog geen sneeuw, en nee, voor zover ik weet zijn de ijsmeesters nog niet opgeroepen voor de Elfstedentocht, maar de klok is al wel vast een uur teruggezet. Teruggezet ja, naar normale tijd. Want eigenlijk is die hele kreet ‘wintertijd’ dikke onzin. De wereld is weer eventjes normaal. Zomertijd, dat is de afwijking. Dan ben ik wéken van m’n padje.

padje

Ja, ik weet het wel. Er zijn mensen die dat dikke flauwekul vinden. Aanstellerij. Maar gelukkig heeft de wetenschap mij inmiddels al bevestigd dat er inderdaad mensen zijn die dat gedoe met die zomertijd niet zonder allerlei lichamelijke én geestelijke ongeregeldheden kunnen verwerken. En vandaag is de dag der bevrijding.

Kijk, zoveel moeite als ik heb om te wennen aan zomertijd, zo moeiteloos zeil ik de wintertijd weer binnen. Lekker vanochtend gewandeld met de hond. Gepoetst, gepuzzeld, gestreken, oh ja, en het dak op geweest om een zak vol eikeltjes te scoren voor Jaap z’n varkentjes. Ik ben weer in m’n element. Straks een flinke kom noedelsoep en de resultshow van Strictly.

StrictlyComeDancingClass2015

Ik ben helemaal gelukkig. Het is weer wintertijd…

Léia

Iedereen heeft wel een mannetje toch? Een mannetje voor het elektrisch, een mannetje voor je belastingaangifte een mannetje voor de tuin…. Ik heb ook een mannetje, gelukkig!

Soms wil je heel snel iets regelen, maar dan zit je te wachten op mensen die je een prijsopgave zouden doen, die een vriend iets zouden vragen over een locatie, een contract dat je eerst nog even wilt inzien… Geduld is een schone zaak.

Maar vandaag was ik het zat. Ik had deze week al willen beginnen met mijn nieuwe lessen Nederlands als tweede taal in Groningen en een week uitstel leek me meer dan genoeg. Dus tijd om knopen door te hakken. Na drie telefoontjes en een paar e-mailtjes heen en weer was het geregeld. Nu was het mijn beurt. De inschrijfformulieren moesten worden verstuurd.

Oh ja en er moest ook even een routebeschrijving bij en ik moest even uitleggen hoe het moest met de betaling en oh ja, de algemene voorwaarden. In het Engels. Dat was ik een beetje vergeten. Niet echt, ik had het gewoon steeds uitgesteld. Nou, hupsakee, meteen aan het werk. Dus na een uurtje of vier en een half denken, formuleren, vertalen, opzoeken, verbeteren, veranderen en corrigeren, had ik het voor elkaar. Meestal maak ik dan even een printje. Dat maakt de eindredactie wat gemakkelijker, maar nee, deze keer niet.

Nog even de routebeschrijving en dan was ik klaar. Om alles zoveel mogelijk in dezelfde stijl te houden, gebruikte ik de General Conditions als format. Maar ik zat wat te klooien en toen dacht ik: nee, dit is het niet, maakte de bladzij leeg en drukte per ongeluk op de ‘opslaan’-toets. Alles weg. Al mijn General Conditions. Ik had niet eens een printje!

geweld

Ik heb in paniek zitten zoeken op de computer of ik de vorige versie nog terug kon vinden, maar nee. Ik zat te snikken achter mijn bureau. Dit kon toch niet waar zijn! En toen dacht ik aan mijn mannetje. Ik heb een automatiseringsmannetje. Eentje die alles begrijpt van laptops en systemen en wifi en printers. Hij heet Mark. Mark Swart. Van Simple ICT.

Dus ik belde Mark. Bijna huilend aan de telefoon legde ik de ramp voor zijn voeten.

schelden

Hij nam het roer even van mij over en ongelogen, binnen 5 minuten had ik mijn conditions weer terug. Dankzij een slim backup-systeem dat hij eerder al eens voor me had geïnstalleerd. Ik kon hem wel túte! En ik maakte ook veel gillerige geluiden, die de 18-plustoets nauwelijks konden doorstaan.

seks

De inschrijfformulieren zijn de deur uit, met bijlagen. Dankzij mijn mannetje. Mark, nogmaals bedankt

Léia