Archives for posts with tag: fotootje

Ik ben niet echt een facebookfan (meer). Op een gegeven moment werd ik echt misselijk van altijd maar weer diezelfde reclameacties die voorbij kwamen en boos op mezelf omdat ik de verleiding slecht kon weerstaan om filmpjes die aangekondigd werden als vreselijk leuk, vreselijk zielig, of gewoon vreselijk, toch even te bekijken. Waarna je dan minuten van je kostbare tijd zit te wachten tot er na de reclame ook nog echt iets upload wat er zo vreselijk, leuk of zielig is….

Mijn vrienden hebben blijkbaar een beetje hetzelfde, want van hen zie ik ook weinig interessants meer voorbij komen. Niet dat dat voorheen wel het geval was; al die eindeloze fotootjes over wat mensen op hun bord hebben liggen, vreemde poses van hun hond of de kat van de buren, en fantastische sneeuwpanorama’s (de enige reden dat ik blij ben dat het even geen winter is), daar hebben we met z’n allen geloof ik ook al de buik van vol.

Wel vraag ik me af: hadden die mensen dan ook altijd de telefoon paraat om een fotootje te schieten van wat er op hun pad (of op hun bord) kwam? Ik heb dat in ieder geval nooit, zeker niet als ik met de hond uitga of even naar de brievenbus, of naar de Lidl om een bakje Kip Samurai.
En gister was dat heel erg jammer… Niet dat ik een foto gemaakt zou hebben (ik had er waarschijnlijk niet aan gedacht), maar als ik dat gedaan had, dan had ik hem je nu zo graag willen laten zien.

Ik kwam namelijk Eduard tegen. Eduard heb ik 4 jaar geleden les gegeven. Toen was het al een schat van een jongen, die tafels vol met Franse woordjes plakte (alleen maar omdat hij z’n Franse lerares een plezier wilde doen), die een hele schaal met pepernoten op mocht eten omdat hij alles goed had (en toen ’s avonds geen eten meer lustte omdat hij zo misselijk was), die aan atletiek deed en ik dat steeds verwarde met turnen (al dan niet opzettelijk) en die z’n rug vol liet zetten met zuignappen tijdens een bezoekje aan onze bovenbuurvrouw.

Zo’n jongen die je in je hart sluit en die je dan een jaar later tegenkomt met zijn moeder in de Hema en die je dan bijna niet herkent (z’n moeder herkende ik gelukkig wel meteen). Enorm gegroeid was ie, en z’n haar ook!

En gister zag ik hem weer. Hij zit nu op het Cios; hij droeg ook de voor ciossers karakteristieke sportbroek, reed op zo’n snel fietsje en inmiddels was hij meer dan een kop groter dan ik. Eduard. Ik had het kunnen weten; wat is dat een leuke jongeman geworden! Ik had hem jullie echt graag even willen laten zien, maar ik had geen telefoon mee. Who cares about Epke, wat kan die hele Ed Sheeran mij schelen, een selfie met Eduard, daar zou ik trots op zijn geweest. Echt waar…

Léia

Advertenties

Een goede vriend van mij, Jaap Frerichs, fokt varkentjes. Nou vind ik fokken eigenlijk een verkeerd woord, want bij fokken heb ik altijd het idee dat ze de beesten volstouwen met opfokvoer vol met ongezonde rotzooi, in een opfokhok waar ze zich nauwelijks kunnen bewegen en dat ze dan zo snel mogelijk zo dik mogelijk moeten worden om er veel geld aan te verdienen.

Zo niet bij Jaap. Jaaps varkentjes zijn weliswaar voor de consumptie bedoeld, maar Jaap weet, dat als je varkens een fijn leven geeft, met fijn varkenseten, in een fijne vrije varkensomgeving, dat ze dan ook fijner en dus veel lekkerder vlees hebben. Niks geen gestress in zo’n wagen volgeladen met knorrende ellende naar de slacht. Niks geen stresshormonen in dat bargevlees. “Zij een goed leven, wij een lekkere bout!”, zegt Jaap.

big van jaapV

Bij Jaap stinkt het ook niet. Nou, dat heb ik wel eens anders meegemaakt. Als übergevoelige ammoniakhater hou ik het meestal niet zo lang uit in de buurt van mesterijen, maar Jaaps varkens zijn allemaal zindelijk (écht waar! Ze hebben een eigen wc, een plasplaats, die Jaap natuurlijk goed schoon houdt) en omdat ze geen opfokdingen te eten krijgen, stinkt hun urine ook niet zo vreselijk. Een bezoek aan zijn boerderij is dan ook beslist de moeite waard.

http://eerlijkvlees.nl/contactpagina.html

Als je echt kleine biggetjes achter elkaar aan wilt zien rennen door de wei, alsof het kleine hondjes zijn, dan móet je echt een keer gaan kijken, zó leuk!
En als je daar dan toch bent, in Echtenerbrug, dan zou je kunnen overwegen om zo’n allerliefst biggetje te adopteren. Hoe het precies werkt weet ik ook niet, dat moet je Jaap vragen, maar je kunt er eentje uitzoeken, die je dan mag komen bezoeken en er een fotootje van op je schoorsteenmantel zetten en als het biggetje klaar is, dan krijg je het vlees mee naar huis.

Zo weet je zeker dat het vlees dat jij in je vriezer hebt zitten, een goed leven heeft gehad. Dat het gezond is, en vooral afschuwelijk lekker!

Gewoon doen! Een keertje naar Jaap.

Léia

P.S. Kijk in ieder geval even op z’n website, want Jaap doet ook aan Verrukkelijk Onderhouden. Heel erg de moeite waard, ook als je een bedrijf hebt, of een grote familie, of als je wat verder weg woont…

http://eerlijkvlees.nl/VerrukkelijkOnderhouden.html

Ik had een fotootje beloofd van mijn haar vandaag, maar jammer genoeg heeft niemand foto’s gemaakt vanmorgen. Dus dan maar eentje van vanavond; ik had er absoluut geen problemen mee gehad als ik had geweten hoe ik al die rimpeltjes weg had moeten fotoshoppen. En met de kleur is het ook wat misgegaan. Maar, leuk haar nietwaar?

blauwe ik

En dar zat ik dan, moe en zeer voldaan! Vanmorgen in alle vroegte heb ik m’n kamp opgeslagen in Eemshaven, waar ik niks over kan zeggen, want ik moest wel 4 A-4’tjes met geheimhoudingsverklaringen paraferen, dateren en signeren. En nog voordat de andere leden van de IWCN-groep door de beveiliging waren gekomen en ik nog maar nauwelijks mijn fantastische superopvallende banner had neergezet, had ik al een klant, wiens naam ik natuurlijk niet mag noemen en wiens identiteit ik ook niet kan prijsgeven, maar hij sprak Engels. Dat kan ik dan wel vertellen, want ze spraken namelijk allemaal Engels, behalve de Nederlanders, want die praatten gewoon Nederlands.

Gisteravond had ik nog een intekenlijst gemaakt, en daar krabbelde hij z’n naam weliswaar vrij onleesbaar op, maar dat was helemaal niet erg, want hij kwam mij nog wel een visitekaartje brengen nadat hij even een groepje studenten bij elkaar had getrommeld. Dat deed ie ook, en tegen de tijd dat ik hem weerzag had ik al meer dan 10 namen op mijn intekenlijst staan. Na de lunch vertrok ik met genoeg inschrijvingen voor 3 groepen en 2 privé-studenten, En waarschijnlijk ook al een locatie in Groningen waar ik die lessen ga geven, want ik kan die mannen (op 1 na waren het allemaal mannen) natuurlijk niet helemaal naar Heerenveen laten vliegen na een lange werkdag voor een uurtje Nederlandse les.

Nou was ik zo in extase na die fantastische geslaagde ochtend, dat ik het niet eens zo vreselijk vond dat de afspraak die ik had met een aardige meneer die mij een rondleiding zou geven door de haven, niet doorging. Z’n mobieltje was leeg en ik denk dat ie me ook gewoon vergeten was. Geen probleem, ik heb even door de Waddenzee gelopen op mijn blote voetjes (hoe vaak krijg je daar nou de kans toe?) en heb mijzelf getrakteerd op een ijskoffie van de McDonalds.

Ik ben een gelukkige mevrouw. Met mooi haar Beetje blauw, beetje moe. En morgen weer gewoon lesgeven. Ik heb er zin in!

Léia