Archives for posts with tag: film

Alles lijkt zoveel lichter en leuker en gemakkelijker als het zulk prachtig weer is!

Zat ik vorige week nog een beetje te kniezen dat het leven voor een vrouw alleen ook eigenlijk maar een eenzaam bestaan is, het afgelopen weekend heb ik echt geweldig genoten!

En ik had gelijk, een vrouw alleen moet op zijn tijd gewoon de deur uit!

bloemenveld.jpg

Zaterdag had ik afgesproken met twee vriendinnen die ik nog overgehouden heb aan mijn Hotelschooltijd. Jaja, 30 jaar geleden en nog steeds vriendinnen! Op uitnodiging van Fairy, die in de polder woont, gingen we de tulpenroute doen. Hoewel het eigenlijk al een beetje laat was in het jaar voor tulpen, keken we onze ogen uit naar al dat fantastische rood en geel en roze in allerlei tinten in die prachtige vierkante lapjes kleur, blakend in de stralende zon. Halverwege hebben we geluncht op een terrasje aan het IJsselmeer.

Nou is het zo, dat als wij ergens neerstrijken en we raken aan de praat, dan komen we ook niet snel weer weg, zeker niet als je lekker aan het water zit en er staat ergens een bloedhete auto op je te wachten. Gelukkig koelt het met alle ramen open vrij snel weer af in zo´n smeltbak, maar toen ik in mijn eigen auto overstapte, die uuuuren in de zon had staan bakken, heb ik uit vrees voor een beroerte, een heel flesje water over mijn hoofd uitgegoten. Nou droogt je hoofd redelijk snel weer op, maar die jurk, die bleef maar doorschijnen als een nat T-shirt…

fotolijst

 

Daarna hebben we nog verrukkelijk Chinees gefondued. Fairy’s man Joe is een geweldige kok en uiteindelijk ging ik tonnetje rond terug naar Heerenveen, waar mijn dochter al zat te wachten, want zij nam mij als (de helft van mijn) moederdagcadeau mee naar de film. Ja inderdaad: Mothersday. Wat een kostelijke film en wat heb ik er smakelijk en best wel luid om zitten lachen. Wat een heerlijke dag!

En moederdag zelf was ook al zo’n festijn. Na een heerlijk ontbijt (ik had een moederdag aardbeientaartje gekocht bij de bakker voor 2 (kleine) personen) op het hommelpleintje in de zon en een wandelingetje met de hond, gingen we ons klaarmaken voor de lunch, waarbij mijn zus (bij gebrek aan een moeder én aan kinderen) ook aan kwam schuiven.
Dat is toch alleen maar genieten mensen!!

En ’s avonds dan? ’s Avonds hebben we op het terras van tapas-restaurant Gusto all you can eat Spaanse hapjes zitten smikkelen met een glaasje wijn erbij.

Deze hele blog ging zo’n beetje over eten. En dan vraag ik me nog steeds af waarom ik nou toch nooit eens een grammetje afval… Misschien wel omdat eten niet alleen lekker is, maar ook o zo gezellig. Vooral als je zulke dagen met vrienden en familie mag doorbrengen!

Léia

Advertenties

Een poosje terug kreeg ik een boek te leen van Martiena, mijn Nieuw-Zeelandse vriendin:

darcy.jpg

Jazeker, Mr. Darcy’s Diary.

Iedereen die een beetje gek is van Jane Austen (en dat hoeft niet, net als Martiena, dat je álle boeken van Jane Austen in de kast hebt staan) kent natuurlijk Pride and Prejudice. Twee keer verfilmd, maar de eerste keer met Colin Firth als Mr. Darcy blijft natuurlijk de allerbeste. Amanda Grange heeft het verhaal van Pride and Prejudice geschreven vanuit het oogpunt van Mr. Darcy himself. Een heerlijk boek om te lezen, vooral ook omdat je de andere kant van het verhaal al kent en ook alle personen die erin meespelen.

Overigens, voor wie niet echt veel mee heeft gekregen van Jane Austen en toch bij het horen van de naam van Mr. Darcy een belletje hoort rinkelen: in de dagboeken van Bridget Jones, speelt Colin Firth ook weer mister Darcy, maar dan de hedendaagse versie en bijna even leuk.

Nou Smit, eigenlijk lees jij ook niet veel… Jawel, maar veel van de boeken die ik lees hebben betrekking op mijn werk en zijn dus voor de meeste mensen niet zo interessant, of ze hebben iets met persoonlijke ontwikkeling van doen en ach, daar loopt ook niet iedereen warm voor.
Op het ogenblik ben ik mijn tweede Elizabeth George aan het herlezen. Ik heb namelijk de hele serie in de kast staan en na Mr. Darcy had ik wel weer wat behoefte aan romantiek en excitement, dus ik heb net ‘A Suitable Vengeance’ gelezen (lekker op mijn vrije Paasdag) en nu ben ik met ‘Payment in Blood’ bezig. Dus ja, ik lees wel, maar zelden zulke bijzondere boeken als bijvoorbeeld Mr. Darcy’s Diary.

Eigenlijk wilde ik binnenkort Emma (van Jane Austen ja) gaan lezen, maar ik zag zojuist dat er alweer een nieuwe Inspector Lynley novel uit is (van Elizabeth George ja). Dus die ga ik maar rap even voor mezelf bestellen, voor moederdag…

Léia

 

Recept voor een supergezellige avond met Jetske Zandberg:

  1. Kies een gezellige film. Geen zware kost, of iets ingewikkelds, gewoon lekker lachen.
    Wij kozen voor Mannenharten. Heerlijke film: mooie mannen, romantiek, en vooral heel veel gelachen. Misschien was het wel een beetje een chickflick, want voor ons zat iemand steeds op zijn telefoon de voetbaluitslagen ofzo te checken. Dat zouden ze echt moeten verbieden. De film begon lekker vroeg, dus hadden we daarna nog veel tijd om na te praten.

    mannenharten

  2. Ga vooraf nog wat eten. Een visje bijvoorbeeld.

    visboer.jpg

    Bedenk dan wel dat de visboer op zaterdag al om 5 uur dicht gaat. Gelukkig had ie nog wat kibbeling liggen en wist Jetske er een gratis sausje uit te slepen. Stonden we te giechelen met onze kibbeling op straat. IJskoud. Waar eten we dit op? Hoe doen zwervers dat eigenlijk? Gelukkig was Jetskes warme kantoor (Inaday, BF-weg) op loopafstand.
    inaday.jpg

  3. Popcorn hoort natuurlijk bij de film.
    Maar als je net een visje hebt gegeten, kun je rustig wachten tot de pauze, anders loop je de hele tijd met dat emmertje te zeulen…
  4. Na de film naar een gezellige tent voor nog een drankje. Of twee.
    Wij belandden andermaal in ’t Gerecht. Als je mazzel hebt giet zo’n ober de fles leeg in jouw glas en heb je bij de laatste slok plotseling je bek vol gruis… Yuk. Ik ben niet zo moedig, maar daar heb ik toch wel even wat van gezegd. Dat leverde me een nieuw glaasje wijn op.gerecht.jpg
  5. Als de mensen aan het tafeltje naast je iets eten wat ontieglijk lekker ruikt, dan roep je een ober, wijst stiekem naar de buren en zegt: “wij willen dat wat zij ook hebben!”, waarop de oobster zich dan hoogst opvallend omdraait en nogal luid verkondigt: “oh, u wilt ook een nachoschotel. Ja, die zijn lekker hè?”, zodat je wel verplicht een praatje met die mensen moet gaan maken. 
  6. Sluit de avond af met een lekker kopje koffie (je moet tenslotte nog naar huis), met een likeurtje ernaast.

Het was een heerlijke avond. Moeten we gauw weer eens doen; in ieder geval voor Mannenharten 3 uitkomt.

Léia

Vandaag was het dus zover. Oké, we hebben een fantastische dag gehad, de musical (oh sorry, rock opera) was een belevenis, de muziek geweldig, we hadden magnifieke plaatsen… ik had alleen gister nooit moeten zeggen dat we de echte Jezus gingen zien.

mariated.jpg

Ik denk namelijk dat ie dat gelezen heeft. Ted Neeley, de oorspronkelijke acteur in de film, waande zich volstrekt in de veronderstelling dat hij de enige echte personificatie van Jezus de Christus is. De man is over de 70 en wij vonden het iets heel engs hebben dat ie zo aan iedereen zat te aaien en ogenschijnlijk de hele tijd ook al die mensen moest zegenen. Hij is geen seconde uit zijn ‘rol’ geweest, ook niet toen het afgelopen was en iedereen op toneel stond te juichen en te dansen. Hij kwam uit het toneel omhoog in een straal van licht en bleef, nadat hij volledig in rol zijn applaus in ontvangst had genomen, vanaf de zijkant kijken hoe ‘zijn mensjes’ zich vermaakten. Het was eng. Niet een beetje eng, het was echt eng. Maar, laat het je niet weerhouden om de musical (sorry, rock opera) nog snel te gaan zien, want zingen kan de beste man nog steeds wel en het was al met al wel heel erg indrukwekkend.

Wat wel bijzonder was: de toestand eromheen. Oh, ik moet ook nog even vertellen dat ik 2x (!) naar het herentoilet ben geweest. Zoals gewoonlijk stond er een eindeloze rij voor de dames en niks voor de heren en Dini vroeg nog even aan een man of er ook gewone toiletten waren daar en die meneer aan wie ze het vroeg, die raadde ons ook zeker aan om er binnen te gaan, want thuis zaten we tenslotte ook op een en dezelfde plé.
Nou, ik kan het je aanraden. Aan het begin van de voorstelling. Als je weggaat, kun je echt beter wat geduld oefenen, want toen stónk het daar op dat herentoilet!!

En er was het raadsel van de hotdogstand. Wij waren om 11 uur van huis gegaan, maar vanwege een ongeluk in de Schipholtunnel en deswegen een gigantische file, kwamen we eigenlijk maar net op tijd binnen. Zelfs geen tijd voor een kopje thee. Nou had ik voor ik wegging al van alles beleefd (gesneuvelde strijkbouten, vermiste jasjes en onverklaarbare vlekken in het shirt dat ik aan wilde trekken), waardoor mijn ontbijt er helemaal bij in was geschoten. Toen het dus pauze was, om een uur of half 4, had ik nog helemaal niks gehad. Gelukkig was er toen wel thee en verder niks te eten, behalve… hotdogs.

In dat standje stond een man. Eén man. En een rij ervoor van ik schat zo’n 600 man. Zeker allemaal nog niet ontbeten. Geduld is een schone zaak en gelukkig deed de man zijn werk met ijver, maar ik vroeg Dini wel af, of er nog wel een hotdog zou zijn als wij eindelijk aan de beurt waren. Die was er. Twee ook nog wel. Maar onmiddellijk daarna had de man helaas nog wel een worst, zonder broodje, maar geen hotdogs meer.

Wij begrepen al niet dat die man daar alleen stond, want hij had gemakkelijk een dubbele omzet kunnen draaien met een persoon ernaast! En we hebben ons ook vrij lang druk gemaakt over de vraag: waarom had die man niet evenveel broodjes bij zich als worsten!? De meest voor de hand liggende conclusie is toch nog wel: dat ie niet kon tellen…
Maar hoe het ook zij, wij prezen ons de koningin te rijk met onze nog precies op het nippertje bemachtigde hotdog.

Morgen vertel ik nog even hoe je een smak geld kunt besparen in dat theater in Den Haag.

Léia

Er zijn van die films die je eindeloos terug kunt zien en ze vervelen nooit. Jurassic Park is er ook zo eentje. Geen idee hoe vaak ik die film al niet gezien heb, maar vanavond was ie weer op TV en we hebben weer gekeken. Je weet dat je een film misschien te vaak hebt gezien als je op kritieke momenten precies weet wat ze gaan zeggen: “Turn out the light!” “I really hate being right all the time!” “Clever girl…” “Spared no expense” “I really hate that man” “Live always finds a way” “And we’re back in the tree again”…

jurassic park

Ik herinner me in het eerste jaar dat ik huiswerkbegeleiding deed, dat ik in het kader van natuurkunde geloof ik, de scene met het kopje water aanhaalde. Misschien zijn er wel meer mensen die dat allemaal niet zo goed meer weten: ze zitten in de autootjes die niet meer rijden omdat de stroom is uitgeschakeld en dan komt er een Tyrannosaurus aan. Het begint met een zacht geboem en bij elke dinostap trilt het water in het glaasje. Maar de kinderen die bij mij huiswerk maakten, hadden Jurassic Park nog nooit gezien en dus ook geen idee waar ik het over had.

jurassic glaasje

Dat kon natuurlijk niet. Ik verklaarde dat het een belangrijk gemis was in hun algemene ontwikkeling en bestelde gelijk alle 3 delen bij Bol.com. Dat had niet gehoeven, want deel 2 was al een stuk minder en deel 3 ronduit bagger, maar ik geloof dat die box net zo duur was als alleen deel 1.

Natuurlijk vonden ze het wel leuk, al gaven ze dat niet direct en ronduit toe…

Een paar weken later overigens, kwam de dooie paardenkop ter sprake.

godfather hoofd

Ja, die van The Godfather. “Heeft u die nog nooit gezien dan mevrouw?” Nee, ikke niet nee, ik hou niet zo van gangsterfilms. Je raadt het al: dat was een ernstig gemis in mijn algemene ontwikkeling. Nou, ik heb heel deel 1 uitgekeken. In 3 keer volgens mij, want er komt ook geen eind aan die Godfather…

Het was vanavond weer een heerlijk avondje griezelen met dino’s. Al wordt het nu wel tijd dat ik ook Jurassic World ga kijken…

Léia

Sommige dingen gaan al je hele leven lang mee. En in mijn geval is dat al bijna 60 jaar.

Clint Eastwood bijvoorbeeld. Die is geboren in 1930 (ja, hij is al 85) en de eerste keer dat Rawhide op TV was, toen was ik nog maar net geboren. Oh trouwens, toen hadden we nog helemaal geen TV. Dat was pas toen ik een jaar of 5 was.

jonge clint

In deze tijd, waarin je TV kunt kijken op je computer (met je laptop op je buik in bed), op je Ipad of je smartphone, of bijna kamerbreed op een gigantische flatscreen in je kamer, en dat je programma’s kunt stoppen en starten wanneer jij wilt, of gewoon op een later tijdstip kunt gaan bekijken, is er geen jongeling meer te vinden die zich ook nog maar enigszins kan voorstellen hoe wij vroeger TV keken. Laat staan dat we er voor moesten sparen!

Wij moesten op tijd ons bordje leeg hebben, want dan moesten we snel in bad en in de pyjama, om op tijd voor de buis klaar te zitten voor tante Hannie. Ja kinderen, vroeger werden alle programma’s nog aangekondigd door een soort van dj… Was je te laat, dan was dat vette pech, want als het begonnen was, dan kon je het nooit weer terug zien. Van sommige ‘hitseries’, zoals het originele Schaep met de 5 poten, of Ja zuster, nee zuster, of Swiebertje of Floris is zelfs geen band bewaard gebleven.

En nee, het was niet vanzelfsprekend dat er al sinds je geboorte een tv in de kamer stond en dat je op je 7e verjaardag al een Iphone cadeau kreeg.
In de tijd dat wij voor een TV (zwart-wit natuurlijk, er was nog geen kleur, laat staan HD) spaarden, hadden we een café. Voordat wij naar bed gingen, mochten we even het café in om papa welterusten te zeggen. Mijn zusje en ik, in onze schattige, door mijn moeder zelf gemaakt nachthempjes, oogsten veel complimentjes, die vaak verzilverd werden met een ijsje. Maar wij hadden onze tandjes al gepoetst, dus die ijsjes werden in de keuken door mijn moeder onmiddellijk weer in beslag genomen. En het geld ging in de TV-spaarpot.

Ja, wij moesten nog hard werken voor een TV. Natuurlijk stelden wij die exploitatie van onze schattigheid niet echt op prijs, want soms heb je liever een ijsje dan een TV die nog heel lang op zich laat wachten. Maar dat maakten we dan op zondag wel weer goed, wanneer die twee schattige engeltjes ’s morgens vroeg, als onze ouders uitsliepen, de vrieskist plunderden. Wauw, dat was nog eens lekker ijs. Magnum-kwaliteit. Vanille-ijs dat echt naar vanille smaakte en roomijs…. mmmm, jammie.
Alleen verkochten wij dat ijs uitsluitend in de zomer. Als de zomer voorbij was, werd die vrieskist verwijderd en kwamen de ijscopapiertjes, die wij tamelijk onnozel achter die kist hadden verstopt, boven water. Nou, dan zwaaide er wat.

Uiteindelijk kregen we dus een TV. Met Clint Eastwood erop. Knappe jonge kerel. En vanavond is Mystic River op TV. Een film uit 2003, die hij heeft geregisseerd. En vorig jaar, op zijn 84e, heeft hij nog de regie van ‘American Sniper’ gedaan. Is dat niet geweldig? Voorheen was Robert Redford mijn levensgenootje (die is van 1936). Die ken ik nog van The Sting en The Great Gatsby. Toen was ik 15. Robert Redford was de Brat Pitt van onze generatie.

pitt redford jong

Maar Robert Redford heeft een jaar of wat geleden zijn hele kop laten optrekken, nou dan is het niet meer zo echt allemaal.

redford opgelapt

Clint Eastwood, een ouwe cowboy, gaat al een leven lang mee. Rollin’, rollin’, rollin’, Rawhide… Yeah…

clint 86

Léia

Vanavond superleuke avond gehad met Jetske, van Inaday, merken en patenten. Ja, het schijnt dat je veel geld kunt verdienen met bloggen als je wat reclame maakt. En voor Jetske maak ik graag wat reclame, free of charge natuurlijk: als je een goed idee hebt, dan regelt Jetske dat je er patent op krijgt en niemand er met je fantastische plan vandoor gaat.

Oeps, ik had haar nog iets zullen vragen vanavond over één van mijn eigen briljante ideeën, maar dat ben ik vergeten. Het was gewoon ook te gezellig om over zaken te praten. Jetske had gelezen dat ik graag naar de film wilde en stelde voor om gezellig samen te gaan. Dus vanavond hebben we hem gezien: Inside Out. En het was inderdaad heel erg leuk.
Tip: als je van plan bent deze film in de bios te gaan zien, geloof me dan op m’n woord dat het de moeite waard is en ga niet eerst alle voorfilmpjes op internet bekijken. Dat is leuk voor na die tijd, als je weer thuis bent.

Tegen het eind was het wel een beetje zielig en ik ben een enorme jankerd bij films. Wat zou het fijn zijn als ze nog iets langer door zouden gaan na zo’n tragische scene, dan zit je niet met van die betraande oogjes als het licht aangaat. Goh, zei Jetske, ik hoefde niet eens te huilen… Ik wel! riep ik uit. Ja, ik ook wel een beetje, zei Jetske.

foto

Daarna hebben we nog eventjes wat gedronken bij ’t Gerecht. Nou, eventjes… Er was een aardige Jeffrey, die fantastische mojito’s maakte, Jetske blijkt een portorgel en ze weet ook een goeie rode wijn uit te zoeken. Goed gezelschap dus!
Het enige dat ik ernstig heb gemist was mijn reclameboodschap op een scherm, waar ik een aardige som gelds voor heb neergeteld, maar wat maar niet schijnt te mogen lukken. Daar moet ik morgen toch maar weer eens achteraan bellen.

Deze keer dus geen diepzinnig verhaal, gewoon: vaker naar de bios, leuke film, en ’t Gerecht, heel gezellig.
Moeten jullie ook doen!

Léia