Archives for posts with tag: facebook

Ik ben niet echt een facebookfan (meer). Op een gegeven moment werd ik echt misselijk van altijd maar weer diezelfde reclameacties die voorbij kwamen en boos op mezelf omdat ik de verleiding slecht kon weerstaan om filmpjes die aangekondigd werden als vreselijk leuk, vreselijk zielig, of gewoon vreselijk, toch even te bekijken. Waarna je dan minuten van je kostbare tijd zit te wachten tot er na de reclame ook nog echt iets upload wat er zo vreselijk, leuk of zielig is….

Mijn vrienden hebben blijkbaar een beetje hetzelfde, want van hen zie ik ook weinig interessants meer voorbij komen. Niet dat dat voorheen wel het geval was; al die eindeloze fotootjes over wat mensen op hun bord hebben liggen, vreemde poses van hun hond of de kat van de buren, en fantastische sneeuwpanorama’s (de enige reden dat ik blij ben dat het even geen winter is), daar hebben we met z’n allen geloof ik ook al de buik van vol.

Wel vraag ik me af: hadden die mensen dan ook altijd de telefoon paraat om een fotootje te schieten van wat er op hun pad (of op hun bord) kwam? Ik heb dat in ieder geval nooit, zeker niet als ik met de hond uitga of even naar de brievenbus, of naar de Lidl om een bakje Kip Samurai.
En gister was dat heel erg jammer… Niet dat ik een foto gemaakt zou hebben (ik had er waarschijnlijk niet aan gedacht), maar als ik dat gedaan had, dan had ik hem je nu zo graag willen laten zien.

Ik kwam namelijk Eduard tegen. Eduard heb ik 4 jaar geleden les gegeven. Toen was het al een schat van een jongen, die tafels vol met Franse woordjes plakte (alleen maar omdat hij z’n Franse lerares een plezier wilde doen), die een hele schaal met pepernoten op mocht eten omdat hij alles goed had (en toen ’s avonds geen eten meer lustte omdat hij zo misselijk was), die aan atletiek deed en ik dat steeds verwarde met turnen (al dan niet opzettelijk) en die z’n rug vol liet zetten met zuignappen tijdens een bezoekje aan onze bovenbuurvrouw.

Zo’n jongen die je in je hart sluit en die je dan een jaar later tegenkomt met zijn moeder in de Hema en die je dan bijna niet herkent (z’n moeder herkende ik gelukkig wel meteen). Enorm gegroeid was ie, en z’n haar ook!

En gister zag ik hem weer. Hij zit nu op het Cios; hij droeg ook de voor ciossers karakteristieke sportbroek, reed op zo’n snel fietsje en inmiddels was hij meer dan een kop groter dan ik. Eduard. Ik had het kunnen weten; wat is dat een leuke jongeman geworden! Ik had hem jullie echt graag even willen laten zien, maar ik had geen telefoon mee. Who cares about Epke, wat kan die hele Ed Sheeran mij schelen, een selfie met Eduard, daar zou ik trots op zijn geweest. Echt waar…

Léia

Advertenties

Soms koop ik wel eens een bolletje sokkenwol vol verwachting. Huh?

sokbol.jpg

Ja, je denkt: leuk dit garen, leuke kleurtjes, grappig die korte flardjes. Dat worden vast hartstikke leuke sokken. En dan ben je bezig, en wat blijkt? Het komt er heel anders uit te zien dan je had verwacht. In dit geval werden het streepjes…

sok.jpg

Dat viel me wat tegen. Ja sorry, maar sukke sokke hoefiknie. Nou weet ik uit ervaring dat wat ik niet mooi vind, door andere mensen soms best wel prachtig gevonden wordt, dus ik ging op zoek naar iemand die ze graag zou willen hebben.

De eerste was Marie. Marie werkt bij een bloemenwinkel en het heeft wel iets van bloemetjes, toch? Dus ik vertelde Marie hoe ik tegen die wol aankeek en ze was het helemaal met me eens. Jammer Marie, dan zijn ze niet voor jou. Patou, ja Patou vond het ook niet mooi zo met die streepjes. Toen ik haar vertelde dat dan die sokken aan haar neus voorbij gingen, leek ze dat ook niet zo erg te vinden. De jongens hoefde ik niet eens te vragen. Andrea dan? Andrea vond dat het wel wat weg had van loombandjes met die streepjes. Oi, fout antwoord Andrea. Andrea’s moeder daarentegen was gelijk enthousiast. Misschien niet eens vanwege de kleurtjes, maar wie zegt er nou nee tegen een paar zelfgebreide sokken? Domme Andrea!

Gelukkig, in ieder geval 1 gegadigde. ’s Middags kwam Hannah. Hannah is nieuw, dus misschien wilde ze niet onbeleefd zijn, maar Hannah vond de sokken in spe heel erg cool! Wauw, daar was ik blij mee. Maar toch, ik had eigenlijk bedacht dat ik ze zou afmaken voor degene die het meest enthousiast zou laten weten de sokken fantastisch te vinden!

Dit is dus je kans! Tenzij je natuurlijk, net als ik, dit streepje juist niet zo mooi vind. Maar wie weet, gooi ik ook nog eens een paar sokken in de aanbieding die je dan wél mooi vindt. Ik heb nog zeker zo’n 20 bolletjes sokkenwol liggen.

sokvoet.jpg

Reageer wel snel, want ze schieten al aardig op!

Ik heb trouwens een leuk idee:

Wil je ook graag sokken leren breien?

Dat is niet alleen superhip, maar ze zijn fantastisch om te dragen, je kunt er heel veel mensen blij mee maken, het is geen dure hobby en je hebt er ook nog wat aan, er is heel veel leuke wol te krijgen, het breien is helemaal niet moeilijk en uitermate rustgevend en je kunt het overal doen (in de trein, op je werk, bij je moeder op visite, voor de tv).
Daarom wil ik binnenkort een sok-along gaan doen. Voor iedereen die wil leren sokken breien. Dan gaan we samen beginnen, ik leg steeds uit hoe het moet, iedereen post regelmatig zijn vorderingen, je kunt al je vragen stellen op facebook en na een paar weken hebben we dan allemaal een sok. Daarna moet je natuurlijk nog eentje, maar als die eerste klaar is, dan lukt de tweede ook wel; die is namelijk precies hetzelfde.

Nu alleen nog kijken of ik een filmpje kan maken op de een of andere manier. Zijn er al enthousiaste mensen die mee willen doen?

Léia

Ik herinner me dat aan het begin van dit jaar op facebook prachtige foto’s te zien waren van de nieuwjaarsreceptie van een lokale netwerkclub (nee, niet de onze), waarop best heel veel mensen met glaasjes wijn en in feestelijke kledij elkaar beleefd goede zaken aan het wensen waren voor het nieuwe jaar.

Daar tegenover stonden mijn superslechte telefoonfotootjes van onze nieuwjaarsbijeenkomst in kookstudio De Dependance: Een gezellig klein groepje mensen die met elkaar een heerlijke maaltijd aan het klaarmaken en later aan het oppeuzelen zijn.  Het stak een beetje dat die andere club zo groot was, maar ik bedacht al heel snel dat wij het waarschijnlijk veel gezelliger hebben gehad.

Afgelopen donderdag hadden wij, van de CNCH, een speciaal netwerkontbijt, waarbij we al onze oud-leden en oud-gasten hadden uitgenodigd. Dat waren minstens zoveel mensen bij elkaar als op die gelikte nieuwjaarsreceptie van die andere club. Maar dan anders.

ontbijt.jpg

ontbijt2.jpg

Het was zó leuk om al die ouwe vrienden weer terug te zien! Je kent dat wel, dat je bij een nichtje op de trouwerij bent en dan al je familie weer terugziet. En iedereen is in opperbeste stemming (dit in tegenstelling tot begrafenissen, waarbij het niet gepast is om gezellig te gaan zitten babbelen en pret maken).

Eindelijk snap ik hoe dat zit met mannen en voetbal; ik was reuzetrots op mijn club!

Maar volgende week weer knus in kleine zetting. Het is tenslotte wel heel erg vroeg voor zoveel energie bij het ontbijt…

Léia

Vandaag heb ik besloten dat ik principieel niet meer naar Idols wil kijken.

krabbe.jpg

Ik snap heus wel dat die Martijn Krabbé onder de tafel gleed van het lachen, ik had het zelf ook waarschijnlijk niet droog gehouden. En ik snap ook wel dat als je aan zo’n show meedoet, dat je dan ook voor de consequenties moet staan, je weet tenslotte waar je aan begint; maar het kan toch niet zo zijn dat zo’n programma een soort freakshow gaat worden!?

Het arme meisje dat voor zoveel hilariteit onder de juryleden zorgde, vloog gister en vandaag over facebook, met de meest vreselijke commentaren.
Ik stel me zo voor dat ze thuis voor de televisie heeft gezeten, gehoord en gezien heeft hoe verschrikkelijk haar optreden eigenlijk wel niet was (want daar hoeven we geen doekjes om te winden, het was ook écht verschrikkelijk!); dat is toch al gênant genoeg?
Je blijft dan een maandje binnen, meld je ziek, hoopt dat niet al teveel mensen het gezien hebben of dat ze het snel vergeten zijn en het leven gaat weer door. Maar dat was vóór facebook. Dat was vóór youtube. Dat was vóór uitzending gemist.
Heel Nederland, ook de mensen die niet gekeken hebben naar de TV, heeft inmiddels wel kennis genomen van deze auditie; er is voor dit meisje geen ontkomen meer aan.

En plotseling zat ik me heel kwaad te maken. Het kind zingt op een koor! Heeft er dan niemand op dat koor tegen haar durven zeggen: Betty, je zingt echt wel leuk hoor, maar meisje, het is niet goed genoeg voor op de televisie!? Heeft ze dan geen familie die haar gewaarschuwd heeft?

Ik weet nog van de eerste Idols audities, dat er maar twee soorten mensen werden uitgenodigd om voor de échte jury te zingen: veelbelovende talenten en lui die zo bijzonder (slecht) waren dat ze ‘leuke’ televisie konden maken. Die gigantische hoeveelheid (echt duizenden) kandidaten die wel leuk, maar niet heel goed zongen, of die niet iets heel bijzonders hadden, die hebben nooit een Henkjan Smits te zien gekregen. Dat was al bekend. Dat weet iedereen.

Als dit meisje dan plotseling wél op TV mag zingen, had dan helemaal niemand in haar buurt haar kunnen tegenhouden? Want zijzelf had het blijkbaar allemaal niet door. Zij was zelfs nog positief toen ze naar buiten kwam.

En dat zo’n programmamaker de verantwoordelijkheid bij de kandidaten laat en denkt: daar scoor ik lekker hoog mee in de kijkcijfers, dat wil ik ook nog wel begrijpen.
Maar ik doe er niet meer aan mee. Ik protesteer. Ik kijk niet meer naar Idols.

Léia

Vanwege al die vraagtekens naar aanleiding van mijn vorige verhaal, zal ik even een verslagje doen van de garage sale van afgelopen zaterdag.

Om een uur of 10 kwam er een meneer. Hij wilde de garage graag kopen. Waarschijnlijk had hij gehoopt dat hij een garage kon scoren voor al die andere belangstellenden tegen elkaar op gingen bieden. Enorme tegenvaller voor hem dat we niet de garage wilden verkopen, alleen maar al die rommel die erin stond…

10 voor 11 kwam een kennisje langs, terwijl we nog steeds de aanhanger vol spulletjes aan het uitladen waren. Daar zat per ongeluk ook een doosje in met papieren tasjes, die ik voor de eerste markt waar we onze atelierspulletjes aan de man wilden brengen, had voorzien van een Léia’s Atelier visitekaartje aan een vrolijk rood lintje. Daar had ze wel belangstelling voor, want die dingen zijn heel duur, of je moet ze per 500 tegelijk aanschaffen. Hoewel ik nogal wat liefde in mijn tasjes had gestopt en ik ook met bloedend hart afscheid nam van al die kaartjes, schoot het door me heen dat het adres op de kaartjes al niet meer klopte en dat trouwens het hele atelier al ter ziele is…
Desalniettemin: de eerste verkoop al gedaan nog voor we eigenlijk waren begonnen…

Er kwamen een man en een vrouw op de fiets langs. De man was op zoek naar kleine, echt houten meubeltjes (niet van dat plaatspul). Ik had prachtige grote houten tafels (te groot) en ook wel kleine meubeltjes (niet van hout). Ja, één oerschattig houten tafeltje, maar dat had ik zelf prachtig blauw geschilderd en volgens mij kon die man dat niet echt waarderen.
Zijn vrouw trouwens, zag eruit of ze al jaren niks meer kon waarderen.

Ondertussen was er behoefte aan koffie. Maar René was druk bezig de laptopjes die ik ook wilde verkopen, te testen. Laat het maar aan een man over om je domweg niet te geloven als je zegt dat ze het prima doen. Dat duurde nogal even en hij had de auto, maar uiteindelijk leverde de McDonalds toch een fijn bakje leut met bijpassend McKroketje.

Kort daarop kwamen mijn zoon en zijn vriendin helpen en ze namen de hond mee. Je weet nog wel: Dex. Dex deed zijn uiterste best om het meubilair waar hij aan vast werd gebonden, het parkeerterrein over te slepen. Oma heeft een poosje op hem gepast, terwijl de kinderen met z’n allen thuis Lara’s inboedel van zolder gingen halen.

dex stoel

Er kwam nog een man. Wat die kwam doen is me nog steeds niet duidelijk, want die had zelf ook een garage vol rotzooi daar op het parkeerterrein. Misschien vroeg hij zich af of we misschien iets konden ruilen?

Een half uurtje later een mevrouw die niet wist wat ze kwam zoeken en derhalve vond ze het dus ook niet.
En een andere mevrouw kwam echt even sneupen. Ze zag een prima Grundig wekkerradio (die Lara had weggedaan nadat ze zo’n lichtwekker met vogeltjes had aangeschaft), die ik even voor haar in het stopcontact heb gestoken om te demonstreren wat een prachtig en krachtig geluid erin zit en hoe prachtig de cijfertjes oplichten. Toen ik als vraagprijs een tientje noemde, reageerde ze zo aanmatigend, dat ik het ding nog liever tegen de muur had kapot gegooid dan dat ik de prijs zou laten zakken.
Nou was het tegen die tijd ook al heel lang stil en koud, dus mijn humeur was ook enigszins in temperatuur gedaald. Gelukkig besloot Jana dat ze die wekkerradio prima op haar logeerkamer kon gebruiken…

Om drie uur zijn we begonnen om de boel weer in te pakken. Dat was geloof ik nog meer werk dan het uitpakken, maar uiteindelijk zaten we ’s avonds om 7 uur volkomen uitgeput van al het gesjouw met meubeltjes en dozen aan de Chinees.

Heb je nog een tafel nodig of een paar fijne stoelen? Je hebt nog tot volgende week dinsdag. Marktplaats Heerenveen (op facebook), hou het in de gaten.

Léia

Voor sommige mensen schijnt het fantastisch te werken. Ze zetten hun feestje op facebook en prompt komen er 30.000 gasten op bezoek.

Ik heb helemaal niet te klagen over het aantal vrienden dat ik heb op facebook, lieve help, ik ben dagelijks uren bezig als ik al die voorbijvliegende berichten moet gaan lezen van al mijn facebookvrienden (en wat daarvan meekomt), maar toch heb ik gemiddeld bijvoorbeeld nog geen 20 lezers van mijn blog. Dat kan natuurlijk ook komen omdat ik teveel woorden gebruik, mensen sowieso niet van lezen houden, of geen reet aan mijn verhaaltjes vinden.

Maar toch had ik meer van facebook verwacht. Ik zal het maar eerlijk zeggen: na alle reclame die we hebben gemaakt met een fraai ‘postertje’ door Lara gemaakt, die zelfs nog gedeeld werd door een aantal van mijn CNCH-vriendjes, had ik toch wat meer aanloop verwacht op onze garage sale van gister.

garagesale

We hebben ons met de hele familie, waarvoor nogmaals mijn allerhartelijkste dank lieve familie, compleet uit de naad geskrept, en het enige wat ik verkocht heb was een doosje met papieren tasjes, die Lara per ongeluk ook van de zolder had meegepakt. En Jana heeft telefonisch nog een boek verkocht (en er ook gelijk twee gratis bij weggegeven).

En het zag er, zelfs zonder zonnetje, zó gezellig uit:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Oké, we gaan voor de sunnyside: alle spullen in de garage zijn weer schoon, Lara heeft een deel van haar spulletjes afgevoerd naar de opslag in Eindhoven, zodat ik weer van alles kwijt kan op de zolder en het was eigenlijk best een gezellige familiedag.

Maar onder ons gezegd en gezwegen: ik krijg steeds meer de schurft aan markten, braderieën en nu ook aan garage sales.

Léia

Ik heb een Iphone. Niet een hele nieuwe, maar een Iphone niettemin. En ik bel ermee. Ook nog niet zoveel hoor, want ik heb een prepaid telefoon, vooral om gebeld te kunnen worden en te appen natuurlijk.

Verder doe ik er niet zo veel mee. Geen facebook, geen spelletjes, geen flauwekul. Oh ja, foto’s maken, dat wel. Handig, want die foto’s kan ik makkelijk doorsturen overal naartoe. Naar mijn blog bijvoorbeeld. Maar verder is het vooral een telefoon.

RANOMI.jpg

Nou zag ik vanavond bij Humberto Tan (RTL Late Night) Ranomi Kromowidjojo (dat heb ik getypt zonder te spieken). Die gebruikt een app: Limbi. Ik werd er een beetje nieuwsgierig van, want de bedenker was er ook en die was heel enthousiast en ook wel bijzonder. Ik ging dat even opzoeken, die Limbi en het leek me wel wat. Hij is ook app van de week geweest, bij het weekblad Grazia. Die app, dacht ik, wil ik ook.

Job Smeltzer-Limbi.jpg

Ik zocht mijn telefoon op en ja hoor, ik vond limbi best snel in de appstore. En dan even inloggen. Oh poep, waar is dat wachtwoord? Jazeker, binnen 10 minuten gevonden. Inloggen dus. En dan, na een half uurtje doorzetten: U moet even de nieuwste IOs downloaden, want deze app werkt pas vanaf versie 8.0…

Diepe, diepe zucht. Waarom gaat er nou nooit eens iets zomaar? Nou, dan maar even updaten. En wat zegt mijn telefoon? “Nou, ik heb het even gecontroleerd hoor, maar je hebt de nieuwste versie…” 7.nogwat.
NOU DAN NIET!!!

Maar ik heb ook een iPad. Zou die dan misschien…. Even updates zoeken. Ja doe maar updaten… Afijn, half uurtje later: IOs 9.2, ik zit goed!
Hup naar de appstore. Ik weet hoe dat moet: Limbi zoeken. Wil je weten wat mijn iPad toen tegen mij zei?  “Limbi? Die ken ik niet. Nergens te vinden ook. Sorry, nee echt, ik heb geen limbi voor je. Wil je wat anders downloaden misschien? Een stompzinnig spelletje met snoepjes ofzo?”

Het gaat weer aan mijn neus voorbij. Ik wil weer eens iets structureels aan mijn welbevinden doen. Vergeet het maar: die poging eindigt gewoon weer in getier en gevloek! Ik ga naar bed, morgen (belachelijk vroeg) kerstontbijt. En ik zit hier in een absoluut niet-kerstgevoel….

Ik slaap het er hopelijk wel weer uit….

Léia