Archives for posts with tag: Engels

Gister heb ik 3 herexamenkandidaten afgeleverd, eentje voor Engels, eentje voor wiskunde en eentje voor economie. Het was een pittig weekend. De komende week is voor mij nu nog spannender dan de voorgaande weken, wachtend op de uitslag! Hier staat een heel jaar op het spel…

Weinig tijd voor bloggen dus. En ik heb nog maar een paar te gaan! Even de kopjes erbij dan maar:

kopjes.jpg

Waar ik ontzettend blij van word: de Hylper kopjes van Douwe Egberts.

Ik heb ze al 4 jaar en ze zijn ijzersterk. Helaas had ik er al wel een paar gebroken, direct nadat ik ze had gekocht. Ik was naar Joure geweest, naar de DE-winkel (die er nu helaas niet meer is. Ergo, ik kom eigenlijk nooit meer in Joure, want wat moet je daar als er geen DE-winkel meer is? Oh ja, Ajoure, de wolwinkel, die is wel echt de moeite waard!) en daar hadden ze alles netjes verpakt en in een stevige plastic tas aan mij meegegeven.
Maar ik had nog meer tassen en doosjes en losse rotzooi en dat moest natuurlijk allemaal tegelijk mee naar binnen! Dus toen ik met mijn armen vol stond te klooien om de sleutel uit mijn jaszak te halen, liet ik de plastic tas van DE vallen, pats! op de betonnen stoep…. Ik ben diréct teruggereden naar Joure om nieuwe kopjes te halen! En daar heb ik nooit spijt van gehad.

In het gebruik is er nog nooit eentje kapot gegaan en ik heb hier ondertussen al honderden kinderen over de vloer gehad die eruit dronken. En ze mogen in de vaatwasser!
Ze waren niet goedkoop, maar ik heb er zoveel plezier van!

Eigenlijk zijn er best veel dingen waar ik blij van word. Misschien kan ik er al mijn laatste blogjes wel mee vullen…

Léia

 

Iedereen heeft wel een mannetje toch? Een mannetje voor het elektrisch, een mannetje voor je belastingaangifte een mannetje voor de tuin…. Ik heb ook een mannetje, gelukkig!

Soms wil je heel snel iets regelen, maar dan zit je te wachten op mensen die je een prijsopgave zouden doen, die een vriend iets zouden vragen over een locatie, een contract dat je eerst nog even wilt inzien… Geduld is een schone zaak.

Maar vandaag was ik het zat. Ik had deze week al willen beginnen met mijn nieuwe lessen Nederlands als tweede taal in Groningen en een week uitstel leek me meer dan genoeg. Dus tijd om knopen door te hakken. Na drie telefoontjes en een paar e-mailtjes heen en weer was het geregeld. Nu was het mijn beurt. De inschrijfformulieren moesten worden verstuurd.

Oh ja en er moest ook even een routebeschrijving bij en ik moest even uitleggen hoe het moest met de betaling en oh ja, de algemene voorwaarden. In het Engels. Dat was ik een beetje vergeten. Niet echt, ik had het gewoon steeds uitgesteld. Nou, hupsakee, meteen aan het werk. Dus na een uurtje of vier en een half denken, formuleren, vertalen, opzoeken, verbeteren, veranderen en corrigeren, had ik het voor elkaar. Meestal maak ik dan even een printje. Dat maakt de eindredactie wat gemakkelijker, maar nee, deze keer niet.

Nog even de routebeschrijving en dan was ik klaar. Om alles zoveel mogelijk in dezelfde stijl te houden, gebruikte ik de General Conditions als format. Maar ik zat wat te klooien en toen dacht ik: nee, dit is het niet, maakte de bladzij leeg en drukte per ongeluk op de ‘opslaan’-toets. Alles weg. Al mijn General Conditions. Ik had niet eens een printje!

geweld

Ik heb in paniek zitten zoeken op de computer of ik de vorige versie nog terug kon vinden, maar nee. Ik zat te snikken achter mijn bureau. Dit kon toch niet waar zijn! En toen dacht ik aan mijn mannetje. Ik heb een automatiseringsmannetje. Eentje die alles begrijpt van laptops en systemen en wifi en printers. Hij heet Mark. Mark Swart. Van Simple ICT.

Dus ik belde Mark. Bijna huilend aan de telefoon legde ik de ramp voor zijn voeten.

schelden

Hij nam het roer even van mij over en ongelogen, binnen 5 minuten had ik mijn conditions weer terug. Dankzij een slim backup-systeem dat hij eerder al eens voor me had geïnstalleerd. Ik kon hem wel túte! En ik maakte ook veel gillerige geluiden, die de 18-plustoets nauwelijks konden doorstaan.

seks

De inschrijfformulieren zijn de deur uit, met bijlagen. Dankzij mijn mannetje. Mark, nogmaals bedankt

Léia

Ik had een fotootje beloofd van mijn haar vandaag, maar jammer genoeg heeft niemand foto’s gemaakt vanmorgen. Dus dan maar eentje van vanavond; ik had er absoluut geen problemen mee gehad als ik had geweten hoe ik al die rimpeltjes weg had moeten fotoshoppen. En met de kleur is het ook wat misgegaan. Maar, leuk haar nietwaar?

blauwe ik

En dar zat ik dan, moe en zeer voldaan! Vanmorgen in alle vroegte heb ik m’n kamp opgeslagen in Eemshaven, waar ik niks over kan zeggen, want ik moest wel 4 A-4’tjes met geheimhoudingsverklaringen paraferen, dateren en signeren. En nog voordat de andere leden van de IWCN-groep door de beveiliging waren gekomen en ik nog maar nauwelijks mijn fantastische superopvallende banner had neergezet, had ik al een klant, wiens naam ik natuurlijk niet mag noemen en wiens identiteit ik ook niet kan prijsgeven, maar hij sprak Engels. Dat kan ik dan wel vertellen, want ze spraken namelijk allemaal Engels, behalve de Nederlanders, want die praatten gewoon Nederlands.

Gisteravond had ik nog een intekenlijst gemaakt, en daar krabbelde hij z’n naam weliswaar vrij onleesbaar op, maar dat was helemaal niet erg, want hij kwam mij nog wel een visitekaartje brengen nadat hij even een groepje studenten bij elkaar had getrommeld. Dat deed ie ook, en tegen de tijd dat ik hem weerzag had ik al meer dan 10 namen op mijn intekenlijst staan. Na de lunch vertrok ik met genoeg inschrijvingen voor 3 groepen en 2 privé-studenten, En waarschijnlijk ook al een locatie in Groningen waar ik die lessen ga geven, want ik kan die mannen (op 1 na waren het allemaal mannen) natuurlijk niet helemaal naar Heerenveen laten vliegen na een lange werkdag voor een uurtje Nederlandse les.

Nou was ik zo in extase na die fantastische geslaagde ochtend, dat ik het niet eens zo vreselijk vond dat de afspraak die ik had met een aardige meneer die mij een rondleiding zou geven door de haven, niet doorging. Z’n mobieltje was leeg en ik denk dat ie me ook gewoon vergeten was. Geen probleem, ik heb even door de Waddenzee gelopen op mijn blote voetjes (hoe vaak krijg je daar nou de kans toe?) en heb mijzelf getrakteerd op een ijskoffie van de McDonalds.

Ik ben een gelukkige mevrouw. Met mooi haar Beetje blauw, beetje moe. En morgen weer gewoon lesgeven. Ik heb er zin in!

Léia

Weer een latertje. Vandaag was ik bij m’n zus en die ziet er helemaal geen probleem in om ’s avonds om 10 uur nog even met mij een wandje in de slaapkamer te gaan behangen. Vooruit dan maar weer met die geit. Het papier is tenslotte geduldig en het behang was van vinyl… Haar bed staat weer te plak (zoals wij dat in Friesland zeggen), maar deze keer in een volkomen behongen kamer.

Toch is het raar. Hoewel ik heel wel in staat ben om fatsoendelijk Nederlands te spreken, zodra ik met mijn zuster in gesprek ben (of aan het behangen) gaan we onmiddellijk over in het Leeuwarders, als rechtgeaarde Stadsfriezinnen. Geen nieuw verschijnsel, want vroeger thuis werden wij weliswaar in keurig ABN opgevoed, maar zodra één van mijn ooms de deur opende, ging mijn moeder ook automatisch over in het Leeuwarders en viel ze knetterhard door haar keurige mandje.

En nu zit ze in Drenthe, mijn zus. En dan zitten we in de tuin te praten over wie ze door het huis hoort ‘skaaien’. Dat is vast geen woord dat ze hier kennen in Drenthe. Net zo min als: Waarom hevve jou je skunen uutdeen? En zeker niet: Ik bin uut’e liken. Zoals ik nu…

Morgenavond rij ik weer naar huis. En ik wil het wel eerlijk bekennen: zodra ik onderweg dat bord passeer met dat rode pompeblêd erop, dan glimlach ik even. Drenthe is wel mooi hoor, en lekker rustig, en met veel bomen, maar voor mij is Friesland toch echt ‘mien thuus’.

En als ik dan weer thuis ben, dan moet ik als een haas met m’n website aan de gang. In het Engels dus…

Leia
(en gelukkig weten de Engelsen direct hoe je mijn naam moet uitspreken…)