Archives for posts with tag: e-mail

Zijn er ook mensen die niet altijd het gevoel hebben dat er altijd en overal een bult werk op ze ligt te wachten? Die van het ene vertrek in het andere lopen en denken: oh, ik moet hier even stofzuigen, oh, ik moet de was even uit de machine halen, oh, hier ligt nog een stapel broeken die ik moet strijken, oh, die mapjes kan ik nu ook wel weer opruimen, oh, die bult met boeken naast m’n bed moet ook eens weg, oh, ik moet even toiletpapier van beneden halen, want dit hier is bijna op, oh, wanneer kan ik nou eens dit wandje gaan behangen, oh, oh, oh.

En het ergste vind ik het nog wanneer je de computer aanzet. Er ligt altijd wel een mailtje op je te wachten, een prijsje van de postcodeloterij dat je moet verzilveren, een formuliertje op een website dat je even moet invullen; of je moet je nog opgeven voor de een of andere interessante bijeenkomst, iets betalen, even snel kijken wat er op facebook gebeurt of een interessant filmpje bekijken. En het lijkt nooit op te houden, want je hebt je laatste mailtje nog niet verstuurd, of je hebt alweer een reactie op de eerste binnen.

Ik had graag voor 12 uur vannacht nog een berichtje willen posten, maar ik werd even opgehouden. Door een e-mailberichtje. Na een hele dag van digitale klussen opknappen, kreeg ik de vraag of ik niet zo actief was met e-mail? Want hij had gehoopt dat ik al gereageerd zou hebben.

schoenen

Zie je, de moed is me in de schoenen gezakt. Voor vandaag geef ik het maar even op….

Léia

Advertenties

Mensen verrassen mij met de gekste dingen, maar vanmorgen kreeg ik toch zo’n ongelooflijk grappig cadeautje in de mail:

montage.jpg

We hadden een nieuwsbrief gemaakt voor de CNCH en daarin had Roland (rechts voor de kijker, links naast mij) een foto bewerkt met Jaaps hoofd erin. Oké, je kon wel zien dat er wat aan geknutseld was, maar het kon er prima mee door.

Nou is Jaap ook niet geheel onbekend met photoshop blijkbaar, of hij vond deze aardige foto nog ergens in zijn archief. Ik moet wel heel erg dronken zijn geweest, want van dit feestje kan ik me weinig meer herinneren…

Léia

 

In het kader van 24 uur geen social media, heb ik gisteravond lekker even met Lara zitten mariokarten in plaats van een verhaaltje bloggen. En toen lagen we dus ineens al om 11 uur in bed. Nou kwam dat ook omdat ik de hele dag al een barstende koppijn en een ongelooflijk stijve (lees pijnlijke) nek had (waaruit dan weer die hoofdpijn naar boven trok), dus ik was blij dat ik mijzelf weer onder de wol kon stoppen.

Nou vind ik dat hele social mediavrije verhaal wel lastig hoor. E-mail, telefoon en dus sms vallen niet onder social media. Nee, ik kan ook niet zomaar een etmaal zonder telefoon of e-mail. Niet omdat ik dat niet zou willen, maar hoe weet ik dan dat Femke ziek is en niet kan komen, of dat de bijlessen van Nina nog een vervolg krijgen? Hoe verstuur ik dan de facturen en overleg ik even met een docent? Nee, een gesprek voeren is toegestaan, ook over de telefoon of via de mail.

Internetten mag natuurlijk ook. Ik zoek veel dingen op (hoe zeg ik -na bijna 20 jaar lidmaatschap- de VARA-gids op bijvoorbeeld), bankier via het net en werk tussendoor aan mijn website.

Social-Media-Icons.gif
Maar dan is daar dat schimmige gebied. Ik mag niet bloggen, maar ik krijg in mijn mail wel meldingen van andere bloggers of nieuwsbrieven met soortgelijke inhoud. Bloggen is gebruik maken van social media, maar een boek lezen niet. Een E-boek mag dus ook. Ik voel me dus niet schuldig als ik een nieuwsbrief lees, waarin dan eigenlijk toch een soort blog is opgenomen.

Pinterest is uit den boze, maar ik ontvang dan wel weer mailtjes waarin ik gewezen word op de pins die mijn facebookvrienden posten. Ik klik er natuurlijk niet op, want dat mag niet, maar toch heb ik dan alweer van alles gezien. Datzelfde geldt voor tweets. Ook daarover krijg ik regelmatig mailtjes. Vaak kan het me weinig schelen wat andere mensen twitteren, maar een enkele keer kom je nog wel eens iets interessants tegen. En aangezien nieuwsgierige mensen stevig in het leven staan, klik ik daar nog wel eens op. Gister dus niet, maar je zit dan wel op het randje.

En het meest lastige vind ik whatsapp. Op mijn telefoon hoor ik niet het verschil tussen een sms’je en een whatsappje. Dat maakt me ook helemaal niet uit, want wat mij betreft is een whatsappje gewoon een gratis sms’je. Het enige verschil (buiten de kosten) is dat je er een internetverbinding voor nodig hebt. Natuurlijk begrijp ik wel dat op dit moment veel mensen (vooral jonge mensen) whatsapp gebruiken om de hele tijd flauwekul over en weer te sturen, maar dat doe ik natuurlijk niet. Ik zit ook alleen maar in functionele groepsapps. Ja kinderen, die zijn er ook!

Maar goed, ik denk dat ik vooral gister dat extra uurtje slaap heb meegepakt omdat ik niet op facebook heb gekeken. Niet dat ik er veel rondhang, maar voordat je alles wat gedurende de dag op je startpagina is geplaatst even bijlangs bent gescrolld, ben je toch snel een uurtje verder. En gister stond mijn wekker op 6 uur (CNCH, maar ik ben niet geweest omdat ik zo gammel was) en die was ik vergeten uit te zetten, dus ja hoor, vanmorgen werd ik om 6 uur wakker gerammeld. Hoewel ik nog wel even ben blijven liggen, heb ik niet echt meer geslapen en vandaar dat ik nu voor achten al een verhaaltje schrijf, dat ik straks na twaalven online gooi.

Zou het dan toch zo zijn, dat ik door social media te negeren, meer tijd heb voor social media-activiteiten?

Léia