Archives for posts with tag: danspartner

Ja, dat roep ik nou wel zo hard, maar het is al heel lang geleden dat ik voor het laatst met mijn vriendinnen geluncht heb bij De Buurman. En we hebben het al eens eerder beleefd dat ze de euvele moed getoond hadden om de Canadian Delight van de dessertkaart te verwijderen!

Huh?

buurman

Sinds vele, vele jaren (jemig wat word ik al oud) ga ik met 2 oud-collega’s met enige regelmaat lunchen bij De Buurman, hier in Heerenveen. Het lunchgerecht wil nog wel eens wisselen, maar de wijn en vooral het nagerecht, die zijn vaste prik.
Nou heb ik natuurlijk online al even de kaart gecheckt (want zo doe je dat tegenwoordig), maar ze zijn toch gewoon vergeten de nagerechten op de website te zetten zeg!

Dat lunchen dat doen wij altijd als ‘echte Gooise meisjes’, nou ja, niet echt, meer als echte jolige Friezinnen, maar wel met veel wijn en ontzettend veel plezier. We zien elkaar dan ook niet zo heel vaak, dus er valt heel veel bij te kleppen.

Ooit was ik met mijn danspartner bij De Buurman om te vieren dat we weer eens een wedstrijd gewonnen hadden. Ja, ik kan er ook niks aan doen, we wonnen eigenlijk altijd wel een beker (er deden ook altijd maar heel weinig paren mee…). Nou ging die vriend van mij nogal vaak uit en hij begon dus een vriendelijk praatje met de serveerster, want immers zij kende hem toch wel, van een of ander clubje of feestje ofzo? Ze keek hem peinzend aan (met zo’n blik van: en waarom denk jij eigenlijk dat ik jou zou wíllen kennen?), hij probeerde het nog eens met wat smeuïge details, maar zij schudde haar hoofd. Direct daarna keek ze mij aan en riep vrolijk: “Maar u ken ik wel, u komt hier altijd lunchen met uw vriendinnen, toch?”
Ik proestte prompt mijn halve glas Martini over de tafel. Soms heb je niet door dat je met je vrolijke gedrag de aandacht op je gevestigd krijgt.

el pacho.jpg

Zo is er ook een tijd geweest dat ik best regelmatig bij El Pacho kwam eten. Dan weer met de een, en dan met een ander, je kent dat wel, dat komt dan toevallig zo uit. En ze hadden daar een cocktail van het huis op de kaart staan. Die smaakte eigenlijk elke keer weer anders, maar de zoon van de eigenaar (destijds was het in ieder geval de zoon van de eigenaar) vond het leuk om zo’n cocktail voor mij te maken en ik was er dol op!

Tot we op een keer met alle collega’s van mijn afdeling uit eten gingen. Naar El Pacho. Zitten we daar op het terras, komt die jongen de bestelling opnemen. Wat willen de dames drinken? Iedereen bestelde braaf een frisje of een glaasje wijn en toen ik aan de beurt was, zei de beste man: “En voor u maar weer een cocktail van het huis?” Jemig, alsof ik er elke week zat! Schaamrood op de kaken…

Maar goed dus, in het kader van dingen waar ik ongelooflijk blij van word: lunchen met mijn vriendinnen Christa en Alieke. 15 juli. Nou al zin in!

Léia

Advertenties

Vanmorgen ging ik weer een uurtje flyeren. Prachtig weer, leuke buurt, helemaal geen straf.

Toen dacht ik: stel je wilt een lange wandeling maken, het Pieterpad bijvoorbeeld, of naar Santiago de Compostella, dan zou een baantje als folderbezorger een hele goeie voorbereiding zijn. Dus ik liep met een ferme pas van de ene brievenbus naar de andere, met een vriendelijke glimlach voor iedereen die ik tegenkwam op mijn pad.

pieterpad

Maar na een half uurtje in de zon, werden mijn benen al wat trager en als er niemand keek, slaakte ik zo nu en dan stiekem een zucht. En wanneer ik weer klem zat met mijn vingers in zo’n klapperbrievenbus met zo’n harde borstel, dan kon ik binnensmonds nog wel eens stevig vloeken ook. Na een uurtje begon mijn hoofd te protesteren en mijn heup riep dat hij nu wel ongeveer voldoende versleten was.

Dus nee, Santiago de Compostella wordt het voor mij waarschijnlijk niet meer in dit leven. En een eind fietsen kan ik niet meer vanwege een verschoven staartbeentje (zegt de dokter), dus die Alpe d’Huez moet het ook zonder mij doen.
Misschien moet ik dan toch nog een poging wagen in het zwembad. Esther Williams-style. Water is lief voor je gewrichten, toch?

Of misschien vind ik ooit nog wel een danspartner en wie weet… zo’n prachtige ballroomjurk, die staat nog steeds op mijn bucketlist.

Léia