Archives for posts with tag: container

Ik werd vanmorgen wakker, veel te vroeg naar mijn smaak, met een sleurende hoofdpijn. Ik noem het pijn aan mijn hersenstam, want het kruipt dan zo vanuit je nek omhoog.

Geen wonder natuurlijk, na al die frustraties van gister. En nadat ik gisteravond mijn blogje had gepost, dacht ik: Zal je altijd zien, nooit kijken ze op facebook, lezen ze je blog,  of openen ze je mail, maar déze, die lezen ze dan natuurlijk wél! Nou, en als iemand er iets van durft te zeggen, dan…. Volgens mijn heb ik trouwens over dat hele incident maar 1 zinnetje geschreven. Afijn, daar krijg ik dan toch ook wel hoofdpijn van.

Ik lag te overwegen of ik een aspirientje (gek dat we die dingen nog steeds zo noemen, terwijl het natuurlijk paracetamol heet, of ibuprofen) zou nemen, maar ja, dan moet je eigenlijk eerst even iets eten en ik had nog geen zin om op te staan,   toen ik ineens een vertrouwd, edoch vervelend geluid hoorde. De vuilniswagen!

De gemeente Heerenveen heeft sinds nog niet zo lang een nieuwe vuilnisregeling ingevoerd, waarbij de grijze container nog maar 1x in de drie weken wordt geleegd. Hoe onhandig is dat! Om de week, dat kun je nog onthouden: vorige week de groene, dan deze week de grijze. Maar twee keer groen en één keer grijs… Dat is alleen nog te volgen voor mensen met een Omrin-app op de telefoon, net als ik.

vuilnisbak.jpg

Dus toen ik gister de deur uitging naar Sportstad en ik net een berichtje kreeg dat vandaag de grijze container zou worden geleegd, dacht ik nog: Oh jee, dan moet ik straks, als ik terugkom, meteen maar even in mijn nette pakje de bak bij de weg zetten…
En toen ik thuis kwam, smeet ik mijn jas op een stoel, liet de tassen op de vloer zakken en ging linea recta naar boven om daar knus met de hond op de bank mijn McKroketje op te gaan eten. Nee, deze week heb ik even geen Hello Fresh-doos.

Tot overmaat van ramp was ik de vorige keer de vuilnisbak ook al vergeten; er zat dus voor 6 weken afval in die container! Met hoofdpijn en al ben ik mijn bed uitgesprongen, joggingbroek aan, jas aan (over m’n ponnetje), laarzen aan (de blote voetjes) en rennen met die bak! Ik kon de vuilniswagen nog inhalen voor hij de straat uit reed. Daar stond ik te hijgen met mijn oprechte ‘just out of bed-look’.
Het voordeel is natuurlijk dat je de bak dan ook direct weer mee terug kunt nemen…

Thuisgekomen klapte ik op een stoel om bij te komen, en begon gelijk te hoesten. Dit avontuur was net iets teveel voor mijn longen. Jemig, wat word ik oud!!
Het beste leek mij om de laarzen, de jas en de joggingbroek snel te lozen, en de ochtend opnieuw te starten. In mijn bed. Dat was een goed plan.

Na al die lieve berichtjes op facebook (nogmaals dank jongens!) is mijn hoofdpijn weer weggezakt en mijn longen doen ook weer normaal. Rustig aan oudje, je moet nog even mee…

Léia

Advertenties

Dank voor jullie enthousiaste reacties over het vooral niet wegdoen van mijn prachtige trapnaaimachine. Ik laat hem binnenkort opknappen (de kast heeft een barst en ik denk dat de naaimachine wel een drupje olie kan gebruiken) en dan gebruik ik hem weer als tafeltje, net als mijn moeder altijd deed. Met een kleedje erop.

Maar goed, voor heel veel spulletjes van Lara is het wel te laat. Vanmorgen, toen ik iets weggooide in de container, zag ik een grote plastic tas vol (Sinterklaasachtige) prulletjes. Ik heb de verleiding weerstaan om de inhoud even te controleren, al geef ik toe dat ik wel even de tas met 1 hand open heb getild…
Voor Lara was het heel simpel. Iets wat het niet meer doet, hoezo nieuwe batterij, gewoon weggooien. Barstje erin, beetje verschoten, niet meer zo trendy, maand lang gebruikt, geen plek meer om neer te zetten; redenen genoeg om iets naar de container te dirigeren.

Vanavond bracht ik een vuilniszak naar buiten en toen ik de container opendeed:

kerstboom

een eng rood lichtje!

Hoezo de batterij is toch op? Vis ik me daar zo’n schattig kerstboompje uit de bak. En hij is niet alleen rood, zoals toen ik hem vond, maar hij wordt ook groen. Superkitsch en oh zo schattig. Zou ze ook blij zijn dat hij het nog doet en dat ik hem gered heb van de ondergang?

Léia

En natuurlijk zit iedereen nu te wachten op de foto van mijn nieuwe vloerkleed, maar nee, Lara is nog niet klaar met de herschikking en het kleed mag pas op de vloer als de rommel aan de kant is en de vloer helemaal schoon. Als het zover is, dan merken jullie het vanzelf.

Misschien moeten we ook nog even wachten op de nieuwe bekleding van de bank, want het kleed staat hier nu naast me (nog als rol) en het is toch niet zo’n neutrale kleur als ik had bedacht…

Lara wil graag dat ik de ouwe trapnaaimachine van mijn moeder naar de vuilstort breng. Maar dat gaat me toch echt aan het hart. Ja, ik weet wel dat ik er eigenlijk geen ruimte voor heb en dat het ding een loodzware sta-in-de-weg is, maar toch, ik kan het domweg niet over mijn hart verkrijgen om zo’n stuk vakmanschap, zo’n belangrijk stuk vorming uit mijn jeugd, zo’n stuk nostalgie, zomaar bij de straat te zetten. Te bedenken dat ie dan in zo’n verscheurbak, zo’n gruwelijke alleskapotmaker, zo’n stampende, razende, kolkende, briesende vernietiger, terechtkomt. Dat kan toch niet mensen?

Gelukkig was ik vanavond bij een collega van de handwerkvereniging (we hebben de naaivereniging vanavond omgedoopt tot een handwerkvereniging, omdat we dan ook gezellig een uurtje kunnen gaan zitten breien als we de naaimachine niet mee hebben op de fiets) en zij had ook allerlei ‘dingen’ in huis. Gewoon, spullen in de kast, stapeltjes, tafels met van alles erop, doosjes onder het bureau. En dit is een hele keurige mevrouw! Wat een heerlijkheid, ik ben heus niet de enige die het fijn vindt om dierbare dingen te bewaren en die niet gelijk alles maar in de container mietert omdat ze er even een jaartje niet naar omgekeken heeft…!

Hah! Ik vind het vreselijk om dingen zomaar weg te gooien. En ik heb zojuist besloten dat dat mag van mij. Als ik dat graag wil, dan mag ik alles bewaren van mij. En als ik straks dood ben, dan gooien jullie maar fijn alles weg; dan heb ik er geen last meer van. Alhoewel, ik zal even een briefje in mijn sterfdoosje doen, dat ik graag wil dat mijn spulletjes naar de kringloop gaan. Er zijn vast wel mensen die het net als ik gewoon fijn vinden om leuke spulletjes in hun huis te hebben.

Want weggooien, dat blijf ik zonde vinden, zelfs nadat ik zelf dan al weggegooid ben…

Léia

Vandaag zou ik even de auto wassen. Ik zeg nog even dé auto, maar vanaf maandag is het officieel Lara’s auto. En ik kan de auto natuurlijk niet viezerig overdragen. Dus: poetsen.

Ik begon in de kofferbak. Eerst maar eens leeghalen die bende. Het leek de tas van Mary Poppins wel!
Nou heb ik onlangs geleerd dat niet iedereen weet wie Mary Poppins is, dus voor die mensen dan maar even: Mary Poppins had een carpetbag (zo’n tas die van een vloerkleed is gemaakt) waar ze de duvel en z’n ouwe moer uittrok: kapstokken, staande schemerlampen, enorme kamerplanten, spiegels, schilderijen, meetlinten en flesjes levertraan (met een lepeltje).

mary-poppins tas

Mijn C1, waarvan ik laatst nog zei dat je er niet een boodschappentas in kwijt kon, bevatte behalve natuurlijk een krik, een sleepkabel, een brandwondensetje, zo’n raamkapotslahamertje, 2 gevarendriehoeken en 2 veiligheidshesjes, 2 spuitflessen ruitontdooier (altijd handig als je die ene niet kan vinden), spul voor de rubbers, 2 ruitenwissertjes en een stuk of 12 ijskrabbers, ook nog 2 kussens, een rood geruit picknickkleed (van de Lays chips), een dubbelgestikte deken en een ijsmuts (je zal maar pech krijgen als het vriest!), heel veel kortingsbonnen van de McDonalds, ook hier een overdosis pennen, genoeg servetjes voor een weeshuis, allerlei stekkertjes om je telefoon (welke dan ook) op te kunnen laden, en minstens 3 plastic tasjes (waarvan eentje rijkelijk gevuld met afval in de container is verdwenen). Ik ben vast nog wel wat vergeten, maar tegen de tijd dat ik de auto leeg had, was het ook al bijna donker. Wintertijd hè?

Ik heb nog even doorgepeesd en het is me gelukt om in ieder geval de binnenkant van de auto schoon te krijgen. En niet zomaar schoon; die auto is nu schoner dan die ooit geweest is, zelfs toen ie uit de showroom kwam was ie zo schoon niet!
Ik ruik dan ook nu van onder tot boven naar groene zeep.

Morgen ga ik voor de buitenkant. Dat wordt ook nog een klusje, want de auto heeft ooit onder een boom gestaan waaruit zwartige plakkerige zooi naar beneden is gevallen. Op de auto natuurlijk. En tot nu toe heb ik niet echt m’n best gedaan om het eraf te krijgen, want eigenlijk was ik bang dat ik dan krassen op de auto zou maken. Maar morgen ga ik het toch proberen. En als ik klaar ben is het hopelijk nog licht, want dan maak ik er een mooie foto van.

Léia