Archives for posts with tag: computer

Heb je er nog eentje? Jazeker, en in ieder geval nog 3 hierna!

Toen ik met mijn eigen bedrijf begon, en ik vertelde het aan mijn kapper, rustte hij de schaar en de kam in zijn schoot en sprak mij ernstig toe:
“Léia, denk erom dat je consequent elke week je administratie bijhoudt, dat is het allerbelangrijkste! Als je dat niet doet, zit je binnen de kortste keren tot je nek in de misère”.

En ik heb de afgelopen jaren nog vaak aan die wijze woorden gedacht, als ik weer eens een heel weekend bezig was om die vreselijk hoge papierstapels, -bakjes en -bulten, die zich wekenlang stiekem rondom mij hadden voortgeplant, te verwerken in de boekhouding en in keurige, nette, ordelijke mappen, waarin ik alles snel en zonder problemen weer terug zou kunnen vinden.

Een week of wat geleden dacht ik nog: ik heb hier gewoon hulp bij nodig! En ik kreeg gelijk hulp aangeboden. Helaas had die mevrouw het na 2 uurtjes pogen orde te scheppen in mijn papierchaos wel bekeken (en we waren nog niet eens aan het bakje met de kassabonnetjes begonnen). ‘Onbegonnen werk’ moet ze gedacht hebben en daarna meldde ze zich ziek.

Maar nu is het menens, elke week ga ik 2 vastgestelde uurtjes alle loslopende paperassen netjes wegwerken in de administratie. Op donderdagochtend van 10 tot 12. Zo. Er zit maar 1 klein maartje aan.

Voor je kunt beginnen de boel bij te houden, moet je het eerst op orde zien te krijgen… Ik begin er nu meteen aan.
Eerst even een bakje koffie halen…

Léia

Zijn er ook mensen die niet altijd het gevoel hebben dat er altijd en overal een bult werk op ze ligt te wachten? Die van het ene vertrek in het andere lopen en denken: oh, ik moet hier even stofzuigen, oh, ik moet de was even uit de machine halen, oh, hier ligt nog een stapel broeken die ik moet strijken, oh, die mapjes kan ik nu ook wel weer opruimen, oh, die bult met boeken naast m’n bed moet ook eens weg, oh, ik moet even toiletpapier van beneden halen, want dit hier is bijna op, oh, wanneer kan ik nou eens dit wandje gaan behangen, oh, oh, oh.

En het ergste vind ik het nog wanneer je de computer aanzet. Er ligt altijd wel een mailtje op je te wachten, een prijsje van de postcodeloterij dat je moet verzilveren, een formuliertje op een website dat je even moet invullen; of je moet je nog opgeven voor de een of andere interessante bijeenkomst, iets betalen, even snel kijken wat er op facebook gebeurt of een interessant filmpje bekijken. En het lijkt nooit op te houden, want je hebt je laatste mailtje nog niet verstuurd, of je hebt alweer een reactie op de eerste binnen.

Ik had graag voor 12 uur vannacht nog een berichtje willen posten, maar ik werd even opgehouden. Door een e-mailberichtje. Na een hele dag van digitale klussen opknappen, kreeg ik de vraag of ik niet zo actief was met e-mail? Want hij had gehoopt dat ik al gereageerd zou hebben.

schoenen

Zie je, de moed is me in de schoenen gezakt. Voor vandaag geef ik het maar even op….

Léia

Eergister ofzo zag ik op facebook een interview voorbijkomen met Simon Sinek, waarin hij vertelde dat ‘de jeugd van tegenwoordig’ opgroeit met misschien wel de grootste verslaving ooit: technologie. Allemaal hebben we een smartphone (liefst een hele dure), een iPad en natuurlijk een (spel)computer (maar wel eentje met flink veel vermogen!).

Dat we door al die apparatuur, waarmee we constant in contact staan met de rest van de wereld (maar dan wel virtueel…), juist het sociale contact met echte mensen verliezen, dat snappen we allemaal al. En dat onze jongeren daardoor niet meer leren om sociale contacten aan te gaan, of ermee om te gaan, dat lijkt niet meer dan een (tamelijk desastreus als je het mij vraagt) logisch gevolg.
Maar is dat nu ook al te merken?

In het filmpje noemt deze meneer het wachten tot een vergadering begint. In plaats van even met elkaar te babbelen (socializen) zitten we druk te duimen op de smartphone. Iedereen lekker in zijn eigen (kleine) wereldje. En als de vergadering begint, liggen de telefoons op tafel, want natuurlijk moeten we wel in contact blijven met… Ja, met wie? Me dunkt met de vergadering!! Jij hebt als collega een plan voorbereid, staat dat serieus te presenteren, wilt graag wat meningen horen en wat blijkt? De helft heeft nauwelijks gevolgd waar je verhaal over ging… Dat is: respectloos!

En op dat moment drong het tot me door waarom ik zo de pest heb aan smartphones tijdens de les. Op het moment dat er iets bliept of piept, is direct de aandacht weg. Dat is lastig als je iets aan het uitleggen bent, en nog veel erger is het wanneer je merkt dat studenten dan hun aandacht ook echt liever blijken te richten op hun telefoon dan op jouw les. Ze moeten even naar het toilet, of wachten tot jij even iets pakt of iets opschrijft en als ze denken dat je het niet doorhebt, dan gaan ze direct ‘stiekem’ even kijken. En nog erger is het, wanneer ze gaan liegen tegen je over iets vreselijk belangrijks op de telefoon, dat ze wel even móeten beantwoorden en je dan rustig laten wachten tot ze hun snapje hebben verzonden, of een paar emoticons als reactie op een whatsappje.  Respectloos.

snapchat 2.0

Snapchat 0.2

Maar dat begrijpen ze niet, precies, door een groeiend gebrek aan sociale vaardigheden.

Daar moeten we iets aan gaan doen, met z’n allen. Dat is ónze verantwoordelijkheid!

Léia

 

Het is weer zover. Laat thuis, neerstrijken op de bank, even facebook checken, songpoppen en plotseling hoor ik haar weer: Mijn naam is Daniëlle Nijhuis… Astro TV. Om de een of andere mysterieuze reden staat de TV (waar ik dan al helemaal niet meer naar zit te kijken) op dit tijdstip altijd op het net waar Daniëlle de toekomst gaat voorspellen.

En daar is weinig spannends aan hoor, want Daniëlle vertelt al weken dezelfde verhaaltjes. Het is voor mij een spelletje om met haar mee te kletsen. Hallo Mandy… Mandy is niet getrouwd, maar dat wil ze wel graag. De kers op haar taart. Daniëlle ziet dat wel gebeuren en Mandy vindt dat heel erg fijn. Fabienne gaat naar Australië en Daniëlle zelf heeft net visioen gesms’t naar 7888. Ze krijgt een mooi sieraad van haar lieve vriend, waar ze al ruim 12,5 jaar mee samen is. Ze zegt wel dat dat binnenkort nog staat te gebeuren, maar dat zegt ze al een half jaar. Ik zou nu onderhand wel eens willen weten hoe dat sieraad eruit ziet!

De vriend van Daniëlle heeft natuurlijk ook op TV gezien dat hij haar een sieraad moet gaan geven, dus die voorspelling zal wel uitgekomen zijn. Oh, Bep van 60 is aan de lijn. Alweer. Bep voelt zich af en toe wat alleen, maar gelukkig voorspelt Daniëlle dat er op korte termijn (binnen nu -dat was dus maanden geleden- en een half jaar -waarschijnlijk al voorbij) een knappe man op haar pad gaat komen. Vond je het een fijn consult lieverd? Ja, Bep wel.
Rosa van 36. Ze heeft knopen doorgehakt. Die man belazerde de kluit en nu gaat ze over 2 dagen op vakantie. Daniëlle had het al gezien. Rosa gaat ook een leuke man ontmoeten. Een sportieve, aantrekkelijke man met donkerbruine ogen. Die man heeft al een kindje en Rosa gaat ook een kindje krijgen. Dat was altijd al een wens van haar.
Vond je het een fijn consult? Nou, Rosa wel ja.

De leukste vind ik die van de herinderingen. Ja, dat lees je goed. Tijdens een consult heeft ze het over de herinderingen die iemand heeft en dat het zulke fijne moeder-dochter-herinderingen zijn. “Herinder jij je die lange waslijn, met heel veel was?”

Er is ook een datingservice: geluk voor 2, voor 50-plussers. Het schijnt een simpel systeem te zijn, waar geen computer aan te pas komt. Ik vermoed dat je naam gewoon op een kaartje komt te staan en dan zoekt een paragnost er een ander kaartje bij, waarbij die dan een klik voelt. Misschien wachten ze ook wel gewoon tot er iemand van het andere geslacht belt en hopsa, gekoppeld, klaar. Dat gelul allemaal met die persoonlijkheidstesten… Dat werkt toch ook niet. Gewoon elkaar ontmoeten en we zien wel wat ervan komt.

Elke keer weer vraag ik me af hoe dat werkt met die voorspellingen. Het ligt er zo dik bovenop dat er weinig van klopt, maar ik krijg steeds sterkere neigingen om een keertje te bellen. Of ik smijt er 2 euro tegenaan voor een sms’je. Ik wil ook wel een mooi sieraad of een man met donkerbruine ogen.

Hennie belt! Hennie vindt Daniëlle zó goed! Ze is alweer een paar jaar allenig. En ze zei gister nog tegen haar dochter dat ze wel weer open staat voor een relatie. 3-4 maanden, alweer een vrolijke man met donkerbruine ogen. Hennie wordt er helemaal emotioneel van.
De vader van Anja was wat groter als Daniëlle en hij had oog voor perfectionisme. Dat kan wel, maar dat is niet wat ze bedoelt. Daniëlles Nederlands is niet altijd perfect. Anja gaat in het begin van 2015 een leuke man ontmoeten, eentje die van diepgang houdt. Daniëlle beschrijft de man met sproeten tot in detail en Anja belooft dat ze zal bellen als hij langskomt. Zou ze inmiddels al eens gebeld hebben? En zo ja, waarom laat Daniëlle ons dat dan nooit eens horen?

Ik moet haast wel de enige zijn die zo vaak naar Daniëlle zit te kijken. Of de mensen die kijken hebben allemaal Alzheimer.

Nou, bedtijd. Het is me weer gelukt om de verleidingen van Astro TV te weerstaan. Dank je wel voor het bellen lieverd!

Léia

Je kunt met mij lezen en schrijven. Dat kan echt, want ik ben nog altijd een juf Nederlands.

Maar ik kan ook in mijn eentje lezen en schrijven. Dat schrijven doe ik tegenwoordig elke avond op  mijn blogje, of op mijn computer, of op commando (van mijzelf), jammer genoeg nog niet op verzoek. Ik doe ook verzoekjes hoor, Laat maar van je horen.

Maar lezen doe ik ook. Niet zo veel meer tegenwoordig, want door die bloggerij ga ik soms nogal laat naar bed en als ik dan 5 minuutjes in een boek heb gelezen, dan ben ik weg. Niet meteen, eerst verzin ik al lezende de rest van het verhaal zelf. En als het dan te bizar wordt en ik er niks meer van snap, dan word ik even wakker om het boek weg te leggen en het licht uit te doen.

Toch hou ik erg veel van lezen en ik heb ook altijd wel wat te zeggen over de boeken die ik lees, dus heb ik mij opgegeven voor de publieksjury van de NS. Als ik wordt gekozen, dan krijg ik 6 boeken kado die ik dan mag lezen (joehoe! verplicht lezen!) en dan melden welke ik het beste vind en waarom. Is dat geen superduperklusje?

En natuurlijk laat ik jullie dan ook weten wat ik ervan vond. Want ik kan lezen en schrijven.

how blogs work
Nou ja, ik heb net een boek over bloggen op mijn bol.com-verlanglijstje gezet, want het schrijven van bloggen is nog niet zo’n succes. Of zouden ze dat boek ook in de biep hebben? Even checken zometeen.
Lezen over bloggen en bloggen over lezen. Hoe leuk is dat?

Léia

Iedereen heeft wel een mannetje toch? Een mannetje voor het elektrisch, een mannetje voor je belastingaangifte een mannetje voor de tuin…. Ik heb ook een mannetje, gelukkig!

Soms wil je heel snel iets regelen, maar dan zit je te wachten op mensen die je een prijsopgave zouden doen, die een vriend iets zouden vragen over een locatie, een contract dat je eerst nog even wilt inzien… Geduld is een schone zaak.

Maar vandaag was ik het zat. Ik had deze week al willen beginnen met mijn nieuwe lessen Nederlands als tweede taal in Groningen en een week uitstel leek me meer dan genoeg. Dus tijd om knopen door te hakken. Na drie telefoontjes en een paar e-mailtjes heen en weer was het geregeld. Nu was het mijn beurt. De inschrijfformulieren moesten worden verstuurd.

Oh ja en er moest ook even een routebeschrijving bij en ik moest even uitleggen hoe het moest met de betaling en oh ja, de algemene voorwaarden. In het Engels. Dat was ik een beetje vergeten. Niet echt, ik had het gewoon steeds uitgesteld. Nou, hupsakee, meteen aan het werk. Dus na een uurtje of vier en een half denken, formuleren, vertalen, opzoeken, verbeteren, veranderen en corrigeren, had ik het voor elkaar. Meestal maak ik dan even een printje. Dat maakt de eindredactie wat gemakkelijker, maar nee, deze keer niet.

Nog even de routebeschrijving en dan was ik klaar. Om alles zoveel mogelijk in dezelfde stijl te houden, gebruikte ik de General Conditions als format. Maar ik zat wat te klooien en toen dacht ik: nee, dit is het niet, maakte de bladzij leeg en drukte per ongeluk op de ‘opslaan’-toets. Alles weg. Al mijn General Conditions. Ik had niet eens een printje!

geweld

Ik heb in paniek zitten zoeken op de computer of ik de vorige versie nog terug kon vinden, maar nee. Ik zat te snikken achter mijn bureau. Dit kon toch niet waar zijn! En toen dacht ik aan mijn mannetje. Ik heb een automatiseringsmannetje. Eentje die alles begrijpt van laptops en systemen en wifi en printers. Hij heet Mark. Mark Swart. Van Simple ICT.

Dus ik belde Mark. Bijna huilend aan de telefoon legde ik de ramp voor zijn voeten.

schelden

Hij nam het roer even van mij over en ongelogen, binnen 5 minuten had ik mijn conditions weer terug. Dankzij een slim backup-systeem dat hij eerder al eens voor me had geïnstalleerd. Ik kon hem wel túte! En ik maakte ook veel gillerige geluiden, die de 18-plustoets nauwelijks konden doorstaan.

seks

De inschrijfformulieren zijn de deur uit, met bijlagen. Dankzij mijn mannetje. Mark, nogmaals bedankt

Léia