Archives for posts with tag: CNCH

De CNCH (Commerciële NetwerkClub Heerenveen) heeft dit jaar een stoel aangeboden aan de Voedselbank. Herman Spruyt zit daar als buitengewoon bijzonder erelid, op donderdagochtend namens de voedselbank Heerenveen bovenop, om ook ons netwerk in te zetten voor de activiteiten van de Voedselbank.

voedselbank.JPEG

Vanochtend gaf Herman een 10-minutenpresentatie en tot mijn verrassing ging het deze keer over een ander goed doel, namelijk Europa Kinderhulp! Om zijn presentatie te onderstrepen, had hij Jesse meegenomen en Jesse komt in het kader van EK al jaren bij de familie Spruyt over de vloer. Deze organisatie was mij onbekend, want ik weet zeker, als ik er eerder van geweten had, had ik mij ook aangemeld als gastgezin.

Europa-kinderhulp-Gastouders-400.jpg

Waarom dan nu niet meer? Nou, Herman vertelde dat een van de voorwaarden is dat je zelf tenminste een kind thuis hebt en die van mij zijn al uitgevlogen.
De bedoeling van deze organisatie is dat kinderen in Europa, die het thuis echt beroerd getroffen hebben, ieder jaar een paar weken op vakantie gaan naar een gastgezin. Niet voor dure uitstapjes naar de Efteling, of boottochtjes op een luxe zeiljacht, maar gewoon, meedraaien in een ‘normaal’ gezin, waar de ouders op een liefdevolle manier met hun kinderen omgaan, waar ‘normale’ omgangsregels gelden en goed voor de kinderen gezorgd wordt. Iets wat deze kinderen vreselijk missen, terwijl het zo belangrijk is dat ze zien en meemaken dat het dus ook heel anders kan dan de situatie waar ze thuis in verzeild zijn geraakt.

Ik was enorm onder de indruk, ook van het verhaal van Jesse, die zeker ook mede dankzij zijn relatie met de familie Spruyt, dit jaar zijn VWO-opleiding heeft afgerond en een universitaire studie gaat volgen!

Wat een mooie manier om jouw eigen kleine, en toch in het leven van een kind zó belangrijke, bijdrage te leveren aan het geluk in deze wereld!

trakteer jezelf.jpg

Dankjewel Herman,

Léia

 

Advertenties

Het nieuwe jaar is ook weer begonnen voor de CNCH. De Commerciële NetwerkClub Heerenveen, waar ik al jaren lid van ben en tegenwoordig ook zo nu en dan een feestje voor mag organiseren.

Zo zaten we gisteravond met z’n bijna allen in de Happy Hands Studio van Natasja Britz keramiek te beschilderen. De studio is bij het grootste gedeelte van Heerenveen wel bekend, want hij ligt vlakbij het centrum aan de doorgaande weg, maar vrij veel mensen schijnen nog te denken dat je dat keramiek eerst zelf in elkaar moet kleien.

happyhands

Nee…, je mag kiezen uit kasten vol met borden, kopjes, mokjes, theepotjes, schalen, spaarpotjes, en nog meer schalen, en die ga je dan beschilderen met speciale verf. Natasja vertelt precies hoe het moet en vrijwel onmiddellijk daarna zag ik tegenover mij aan tafel twee prachtige grote schalen, omgewisseld worden voor een gezellige koffiemok, want ja, het is toch best veel werk…

Je hoeft overigens niet eens zelf te kunnen tekenen; Natasja heeft massa’s voorbeelden, of print iets voor je uit van het internet, dat kopieer je (let op: met carbonpapier!) op je keramiek en dan kun je het inkleuren.
Overigens zie je dan nog niet hoe het eruit gaat zien, want als het afgebakken is, komen de kleuren pas echt naar boven.

Na het beschilderen, moet het keramiek eerst nog een paar dagen drogen, dan wordt het nog een keer geglazuurd en vervolgens gaat het in een loeihete over, waarna je je theepot of cakeschaal eindeloos kunt gebruiken en zelfs in de vaatwasser stoppen. Zolang je het niet laat vallen, blijft het gewoon prachtig.

Ik koos een honingpotje en tekende er enthousiast bloemetjes en bijtjes op, en ook nog een spreukje. Iets van “taste my honey, honey” of zoiets. Maar ik had blijkbaar wat te veel honing op mijn kwastje genomen, want toen iedereen allang klaar was en gezellig glaasjes wijn stond te drinken en van heerlijke hapjes stond te smullen (verzorgd door WP-catering van Willy Piest), probeerde ik mijn bijtjes nog van streepjes te voorzien en heb ik alleen nog “bee sweet” op het dekseltje gekliederd.

Ontzettend gezellig om te doen, met vriendinnen, je kinderen, je hele familie (de mannen vonden het ook echt leuk!), of je collega’s. En ik heb niet eens aandelen.

Over twee weken komt Natasja de resultaten langsbrengen tijdens ons netwerkontbijt. Spannend….

Léia

Vandaag heb ik een drukke dag: lesgeven (buiten de deur), lesgeven (binnen de deur), uitgebreid lunchen met vriendinnen en vervolgens uitgebreid nieuwjaar vieren met de CNCH-collegae, dus gisteravond dacht ik: laat ik vast een beginnetje maken met het opruimen van de kerstspulletjes…

dozenstapel

Slecht plan. Als je een keer begint, dan is er geen houen meer aan natuurlijk. Hebben alle mensen zoveel dozen met kerstspullen?
Omdat ik stellig van plan was om pas zaterdag de kerstboom de deur uit te doen, zit ik nu even heel zielig te kijken naar een uitgeklede kerstboom…

kalekerstboom

Maar de lichtjes blijven erin. Tot het aller-, allerlaatst…

Léia

Vanmorgen waren we een boottochtje aan het plannen. Ik heb het er in mijn blog ontbijtzeilen al eens over gehad; ieder jaar gaan we met de CNCH (mijn ontbijtnetwerkclub) een keertje heel vroeg zeilen met Kees Koppenaal en zijn vrouw Marjan, in hun prachtige Helsingor boot.

kees boot

Inmiddels hebben we bij de club ook wat nieuwe leden en eentje wilde wel het water op, maar niet scheef… En zeilboten gaan nog wel eens scheef. “Welnee joh,” riep ik: “dit is een hele grote mooie boot en zo scheef gaat die niet”. Ik rende naar de dichtstbijzijnde computer en googelde even op “Kees Koppenaal Helsingor” en tot mijn opperste verbazing leverde die combinatie geen enkele foto van Kees, en maar eentje van de boot. Voor de rest waren het foto’s van andere CNCH-leden (deels op die boot) en een paar van mij… Van mijn bureau, van mijn eimetkaasenabrikozenjampannenkoek en zelfs eentje van mij in bed, knuffelend met de hond!

Oi! Ik heb me wel eens afgevraagd waarom ik nog steeds regelmatig bezoekers kreeg op mijn blog, terwijl ik de laatste tijd niet zo vaak meer schreef, maar dat is het dus! Al die foto’s waren afkomstig van mijn blogs… En een deel van de foto’s was gelinkt aan Hotel Heidehof, waar ik me op dat moment bevond…

Ik heb niets te verbergen en de dingen die ik op mijn blog zet, ja, die zijn ook gewoon bedoeld om te lezen, maar van zo’n foto van mij in bed met een slapende hond ernaast krijg je toch een ander beeld als je het uit de context haalt.
Ik weet het, daar moet je beter over nadenken. En laat ik daar nou weer eens geen zin in hebben?! We moeten tegenwoordig zo oppassen wat we zeggen, schrijven, op de foto zetten, of op een blog… Niet dat we iets verkeerds doen, maar je weet nooit wat de mensen ervan maken. Nou, ze maken maar. Zolang er nog mensen zijn die het gewoon leuk vinden, wil ik graag gewoon kunnen zeggen wat ik kwijt wil.

high tea

Ik moet toch verdorie gewoon kunnen laten zien dat ik leef, met alles wat daarbij hoort. Ja toch?

Léia

 

Jaap is niet dood hoor, hij is nog springlevend! En al zijn varkentjes ook. Nog wel, want uiteindelijk verdwijnen die natuurlijk wel in de pan. Jaap verdwijnt echter niet in de pan, maar wel even uit de CNCH. En we gaan hem missen.

Ja Jaap, dat is zo. De man met de goeie ideeën, de inspiratiebron voor ons allemaal, ons gezonde geweten (ik ga tegenwoordig echt veel minder vaak naar de McDonalds), hartelijk, goedgemutst, enthousiast; het is dat ie getrouwd is met een hele leuke Atie, want anders had ik er wellicht nog werk van gemaakt ook. Al ben ik dan weer niet zó dol op varkentjes…

jaap

Vanmorgen waren we uitgenodigd op Jaaps boerderij in Echtenerbrug. Ik heb het natuurlijk al heel vaak gehad over Jaaps varkentjes en ja, ook al heeft ie gedreigd minder vlees te willen gaan leveren aan particulieren, ik ga er vast nog wel eens een kippetje, een karbonaadje of zo’n heerlijke worst halen. Wat zal ik er nog meer van zeggen…

Ga scharrelvarkens kijken bij Jaap. Daar word je blij van.

jaap

Zij een goed leven, wij een lekkere bout…

Dag Jaap, we gaan je wel missen hoor! Veel liefs van

Léia

Ik had me er geweldig op verheugd! De eerste keer dat we gingen ontbijtzeilen met die prachtige boot van Kees Koppenaal (www.klassiekzeilen.nl) staat nog steeds als de meest zen-achtige ervaring ever in mijn geheugen gegrift.

’s Morgens om 7 uur het water op! Het was toen prachtig weer, de opkomende zon, een zacht briesje, de rietzangertjes en weet ik veel wat voor andere prachtige vogeltjes zongen het hoogste lied en verder geen kip op het water. Ganzen in een wei, wat huisjes ver weg op de wal en ik stilletjes op de voorplecht. Genieten! Je zult het niet geloven, maar met dat in het vooruitzicht voor vanmorgen, vond ik het geen enkel probleem om gisteravond de wekker om 5 uur te zetten.

Vijf uur!?! Jazeker, want traditiegetrouw ging ik verse sinaasappeltjes persen. Voor 10 personen ben je dan best wel even bezig. En omdat de vooruitzichten niet heel erg rooskleurig waren (en ik dacht: dan is het misschien nog wel wat koud aan boord) was ik ook van plan om 10 eitjes te klutsen en mijn fameuze raffelei met kaas en een sprietje bieslook te gaan bakken.

Maar toen ik vanmorgen om vijf uur mijn ogen opendeed, of eigenlijk daarvoor al, hoorde ik een verontrustend geluid. Regen. En wat ik anders nooit doe: ik heb de buienradar geraadpleegd. Regen. Ik vertrouw die buienradar niet; het klaart vast nog wel op voor zevenen. Nou, nee..

Kees haven.jpg

Gelukkig zijn Kees en Marian ook niet bang voor een drupje regen, dus we konden dan misschien niet zeilen (regen zat, maar wind ho maar), op de motor varen, dat kan altijd!
En gelukkig hadden ze een zeiltje gespannen over de giek, zodat we toch nog lekker droog buiten konden zitten.
Nou ja, niet iedereen, een paar mannen van suikergoed zochten hun heil in de kombuis.

Kees kombuis.jpg

Handig, want daar konden ze fijn broodjes smeren, met ham van Jaaps varkentjes, en ei dus en jam van Oane (ook lekker op de croissantjes van Ko) en salade (van Lea). En er waren genoeg lekkere broodjes (van Stephan en Peter) met boter (van Eef) en bananenbrood (van Roland) bij de koffie en de thee (van Kees en Marian).

kees mannen.jpg

En ja, het werd zelfs nog droog ook. Prachtige luchten daar boven de Goïngarijpster Poelen. Iets minder Zen misschien dan de vorige keer, maar evengoed een heerlijke ervaring. En dat ik nu wel wat zit te niezen, dat heb ik er maar wat graag voor over.

kees met ik.jpg

Dank jullie wel Marian en Kees. Tot de volgende keer!

Léia

Vanmorgen was er weer CNCH. Voor mijn nieuwe volgers: de Commerciële Netwerk Club Heerenveen. Ik had zelf een presentatie, dus daar valt weinig over te zeggen, maar toen ik gister met de voorbereiding bezig was, ging het even door me heen dat dit wel ongeveer de tijd van het jaar is dat ik moet beslissen of ik nog een jaartje bij ga tekenen of niet.

Waarom wel?
Ja hallo, ik zing toch zeker niet elke week een loflied op de CNCH voor niks! Het is gewoon een hele enthousiaste club ondernemers, die elkaar vooral steunen, zowel zakelijk als persoonlijk. Het zijn fijne mensen om mee samen te werken, we leren van alles van elkaar, het is heel laagdrempelig (dus ook voor mensen die niet zo goed zijn in netwerken, zoals ik) en ja, sorry, maar het is ook erg gezellig, een hele prettige manier om je dag mee te beginnen. Je krijgt er bakken energie van. Echt waar. Geen club dus om in de steek te laten.

 

Waarom dan niet?
Moet ik het echt nog zeggen? Elke donderdagochtend om 6 uur op? Da’s niks voor mij (al houd ik het inmiddels al 4 jaar vol).
En soms mis ik wel eens de actie. We doen wel leuke dingen (over 2 weken gaan we heerlijk ontbijtzeilen met Kees en de week daarna biggenhappen bij Jaap) en vanmorgen ben ik uitgenodigd voor de oudejaarsconference… (grapje), maar een poosje terug hadden we een heel actieplan en voor mijn gevoel is daar weinig meer van terechtgekomen dan de nieuwsbrief (waar ik dan zelf aan meewerk) en zelfs dat gaat nog steeds niet vlekkeloos. Communiceren is gewoon ook verrekte moeilijk, zeker als je dat als ondernemer er nog even ‘bij’ moet doen.
Ook wel een punt is dat er voor mij weinig handel te halen valt. Wat er was aan noodruftige kinderen, dat is al bij mij langs geweest en het ziet er niet naar uit dat daar in de toekomst veel verandering in gaat komen.

Maar dan de voornaamste reden waarom ik er serieus over nadacht om te gaan stoppen: er zijn te weinig mannen! Het aantal vrouwen neemt nog steeds toe, maar dat schijnt de mannen juist af te schrikken, want die verdwijnen zo stilletjes aan stuk voor stuk. Dat is dubbelop de verkeerde kant op! Vergis je niet, ik ben dol op vrouwelijke energieën, maar dit is een commerciële netwerkclub; daar kunnen we heel goed nog een mannelijk lid gebruiken! Ik bedoel: we kunnen nog wel wat stoere zakelijkheid gebruiken!
Ik zou derhalve met mijn vertrek het evenwicht weer wat herstellen, dacht ik zo…

Dus mannen, ik geef jullie nog één kans: meld je snel aan en ik blijf! We kunnen van alles nog wel gebruiken: tuinmannen, artsen, politici, botenbouwers, kraanmachinisten, buschauffeurs, politieagenten, bouwvakkers, een soldaat, een indiaan en een cowboy…

 

village people.jpg

En vooruit, die leernicht is ook welkom.

Ik zie jullie komende donderdag, kwart voor 7, Hotel Heidehof…

Léia